Çetin bir hayatın içinde, dinmeyen arzuların hapsinde yaşayan mutsuz bir adam kendi çirkin ve tehlikeli dünyasından çok uzakta, yalnızca müzikle yaşayan masum, piyanist bir genç kadınla tanıştı... Duyulan ses Do Major'dü. "Soluksun bana," dedi kadına... Aldığı soluktu kadın. "Yüreğim yalnızca senin," dedi kadına... El değmemiş tek şeydi yüreği. Bu kez mutsuz aşkın ağıdı, Do Minor duyuldu. Adı kalbinde, müziği zihninde yankılandı. Ve bir gün; Kadın kayboldu... Ve müzik sustu. Hüzünlü bir ağıt gibi Fa Minor yankılandı. Babanın sanatı oğluna mirastır, derler. Oğluna bıraktığı tek miras acımasız ve çirkin bir dünya ile birlikte sessizlikti. Yıllar sonra o sessizliği yırtan yine bir genç kadın oldu ve o da müzikle geldi. Kimilerinin kader, kimilerinin ise tesadüf dediği olaylar bir biri ardına yaşanarak yıllarca gizli kalmış olan tüm gerçekleri ortaya çıkaracak, bu gerçekler kulaklarda farklı seslerde yankılanacaktı. Kimi Fa Minor, kimi Re Major, kimi ise Mibemol Major duyacaktı. Aşkın Çağrısı ise kaybolan notalarda saklıydı. Bu çağrıya kulak veren kim olacaktı? Hikaye müzikleri; https://open.spotify.com/playlist/7tDIcvCgzYNrFZPmJVyJFU?si=1GpPgvYuQgWzI7qoyXRvAQ

Zelal, öylece salonun ortasında durmuş oğlunun, kolunu tuttuğu kıza bakıyordu daha doğrusu bir çocuğa," bu kim oğlum?" Dedi, meraklı bakışları oğlu ve kolunu tuttuğu çocukta kalmıştı. " Tanıştırayım, gelinin yezda." Dedi, Ciwan ağa, daha on altısında olan kıza bakarak," benden gelin istedin getirdim. Muradına erdin mi?" Bunu dile getirirken annesine karşı oldukça sakindi. Ama kimse Ciwan Ağa'nın içinde kopan fırtınadan haberi yoktu. Bunu yaptığı için kendinden yeterince nefret etmişti. Yanında getirdiği karısı olsada, o lise çağında ergen bir çocuktu. Koynuna almayı bir tarafa bırak, ona hangi sıfatla sesleneceğini dâhi bilmiyordu.

Usta bir dövüşçünün kızı olan Bilge 24 yaşında genç bir kızdır. Karmaşık bir aklı ve babadan miras mükemmel bir dövüş yeteneği vardır. Hayatı zor ama bir o kadar güzel geçerken yaşayacağı kötü suikast ile ne yapacağını bilemez. Büyük karamsarlıklar yaşar ve hayatına son vermek ister fakat planlar bozulur, hayatı öyle bir değişir ki ne olduğunu anlayamaz. İntihar etmiş ancak ölmemiştir. ilginç ve anlamlandıramadığı bir sihir sayesinde geçmişe gidip o zaman diliminde öylece kapana kısılmıştır. ** Özel bölümler için diğer bölümleri birleştiriyor yeni bölüm için bölüm taslağı açabiliyorum. Bölüm isimlerinde sayılar sıralı gitmiyor olabilir, konuda bir kayma yok. Gönül rahatlığıyla okuyabilirsiniz. Zaman yolculuğu #1 İngiltere #1 Düşes #1 Dük #1

Yıl 1793. Arka planda İhtilal Savaşları başlarken romanımızın kahramanının ve yakınındaki karakterlerin hikayesine tanık olacaksınız. Bu hikayede aşkı, sevgiyi, arkadaşlığı, dostluğu, hayal kırıklığını, acıyı, sevinci kısacası hayatı bulacaksınız... *** İsabel Whitfield, İngiltere'nin Winchester kasabasında yaşayan güzel ve genç bir bayandır. Sekiz yaşından beri en yakın arkadaşı genç Bay Edmund Kingston olmuştur. Bu çok yadırganmasına rağmen onlar bu arkadaşlıklarını sürdürmüşler ve çok iyi anlaşmaktadırlar. Bir gün aylardır boş duran Chesterfield evinin sahiplerinin kasabaya geleceği haberini alır. Bu Londra' da yakışıklılığı ve zenginliği ile ün yapmış genç Bay Charles Westmoreland ile onun daha az gösterişli kardeşi William Westmoreland'dir. İsabel ve kardeşi Regina bu genç beylerle tanışırlar ve aşık olduklarını düşünürler. Ancak her şey göründüğü gibi midir? Onlar aşkı beklerken aşk onları bulabilecek midir?

KÜÇÜĞÜM

Amelina İngiltere'ye evine geri dönüyordu. Yolda dinlenmek için durduklarında onlara bir ayının saldıracağını nereden bile bilirdi ki? * Hilofry babasının ona verdiği görevi yerine getirmek için harekete geçmişti ama karşısında duran güzel kadının aklını başından almasıyla her şey tersine dönmüştü. Herkesin korktuğu 'Kızıl Ölüm Meleği' bir kadının elleri arasındaydı ve Amelina'nın bundan kesinlikle haberi yoktu. Bir İngiliz olan Amelina ona öğretilenlere rağmen onu kaçıran yabancıyı her şeyiyle istiyordu. Bir İskoç olan Hilofry ona verilen sert emirlere rağmen güzel kadının bedeninde ve ruhunda kaybolmak istiyordu... Engel olamadıkları arzuları ve onları bırakmayan kötü kaderleri bu iki aşığı nereye sürükleyecekti... Kapak için Tolga kardeşime teşekkür ederim <3 :)

Yaralı bir adam... Güçlü bir adamın yardımına ihtiyacı olan bir leydi... *** Leydi Bella babasından kalan toprakları korumak ve kendisini güvende hissetmek istiyordu ama bunun için yenilmez bir savaşçıya ihtiyacı vardı. *** Eric ise yenilmez bir savaşçı olmadığının farkındaydı. Yürüyemiyor! Güvenemiyor! Kabuslar görüyor ve artık kadınları gördüğünde kusma isteğini bastırmaya çalışarak yaşamaya çalışıyordu. Ama her ne yaşamış olursa olsun ülkesi için ve en yakın arkadaşını kıramadığı için ona verilen evlilik görevini kabul etmişti. *** Kararsız adımlar... Aceleci kararlar... Ürkek kalpler... Bir anda tutkulu bedenlere dönüşebilir miydi? Güven onları sarıp aşka sürükleyebilecek miydi? Eric yaralı bedeni ve yüreğine rağmen güzel leydisine kucak açabilecek miydi?

HİKAYE TAMAMLANMIŞTIR -Sana gerçekten isteyerek dokunduğumu düşünmüyorsun değil mi herşey planımın bir parçasıydı. -Sen..sen beni kandırdın, benim sana karşı olan duygularımı kullandın, asla sana güvenmemeliydim. Stephen sinirli bir şekilde kahkaha savurarak, -Bu kadar saf olamazsın değil mi, yoksa öylemisin Sharon ? Senin bedeninde dokunduğum her bir nokta annemin intikamını almak için atılmış bir adımdı. Sharon onu bu kadar utandırdığı ve kendisini aşağılanmış hissetmesine neden olduğu için adamın gözlerinin içine sadece nefret hissederek baktı. -Senden nefret ediyorum, Stephen Brian Campbell. Senin karın olduğum günden nefret ediyorum.. -Düşüncelerini kendine sakla Sharon, çünkü hiç ilgimi çekmiyor. Stephen kızın gözlerinin içine bakarak devam etti. Canını acıtmak istiyordu, kendisi ne hissediyorsa kızın da aynı şeyleri yaşamasını ve hissetmesini istiyordu. -Yıllar önce baban amacına ulaşamadı ama ben onun yarım bıraktığını tamamladım. Sana sahip oldum Sharon, hem de senin rızanla.O zamanlar hamile olan anneme karşılık bugün sen. Şimdi sana ne olacağı umrumda değil, defol git bu evden ..

Yasemin, bir şahin gibi avını izleyen Evren Giray'ın etkisinden çıkamamış bir şekilde bir grup kızın yanında duruyordu. Lisedeki gençler arasında düzenlenen bir yılbaşı partisindelerdi ve Yasemin, ünlü futbolcu Evren partiye gelmeden önce neredeyse sıkıntıdan ölecekti. Ancak şimdi gece yarısına bir saat kala varlığıyla partiyi şereflendiren adamın bakışlarının altında güçlükle nefes almaya çalışıyor, ondan etkilendiğini belli etmemek için adeta çaba harcıyordu. Onun bakışlarından kaçmaya çalıştığı her seferde, ona yakalanıyordu. Aralarındaki kıvılcım patlak vermek üzereydi. Nihayet gece yarısı olduğunda ve ışıklar kapatıldığında Yasemin elini saran bir sıcaklık hissetti. Avuçlarına bir peçete tutuşturuldu ve ardından dudağının kenarından öpüldü. Karanlıkta bunu kimin yaptığını göremiyordu ama O'nun yaptığını biliyordu. Kalabalık ondan geriye doğru saymayı bitirdiğinde ışıklar yandı. Yasemin Evren'in olduğu tarafa baktığında onun çıkışta durmuş kendisine baktığını gördü. Birkaç saniye sonra da arkasını dönüp gitti. Yasemin çığlık çığlığa bağıran kalabalığın arasında peçeteyi sıkıca tutarak açtı. Evren Giray, küçük tatlı bir not ile numarasını bırakmıştı. - Tek bölümlük bir hikayedir. +18 içerir.

Parmak uçlarımda yükseldiğim yerde bir türlü amacıma ulaşamıyordum. Kahretsin niye kısa insanları düşünmezler ki. Son defa ha gayret Özde. Parmak uçlarında tekrar yükseldiğim de kalçamda hissettiğim sertlik ile uzanmış olduğum dolabın kulpunu tutuyordum. saçlarımdan alınan derin nefesle 'Karanfilim'im ne yapıyorsun' diye sordu. 'Mur-at. Bardak alacaktım' 'Çağırsaydın ya' diyerek boynumu öpmeye başlayan adam ile nefesim kalbim de sıkışmış donuk bir vaziyette bekliyordum. Heyecan tüm bedenimi ele geçirmiş saatler önce görmüş olduğu bedenime verdiği tepkiler aklıma ansızın düşüyor sonuç olarak da kızarmama neden oluyordu. Hissettiğim sertlik artmakla beraber resmen tezgaha mıhlanmış gibiydim. O kadar yakındı ki nefes alamıyordum gerçi onun olduğu ortamda hep nefesim kesiliyordu ya. Üzerimden uzanıp aldığı bardak ile 'Al kafanfil' 'teşe-kkür ederim' diye kekeleyerek arkamdan gitmesini umdum. Biraz daha orada kalırsan bayılacak ve saatlerce uyanamayacaktım. Elleri ağır hareketlerle saçlarımı okşadıktan sonra kendine döndürmesi ile heyecandan dolmuş gözlerim, kıpkırmızı olmuş yanaklarım ile tutmuş olduğu ellerime bakıyordum. Elleri çeneme gelip bakışlarımı ona çevirdiğinde önce boynunda ki çiziği gördüm. Tırnaklarımla parçalamıştım resmen. Utancım her geçen saniye artarken bakışlarımı kahvelere çevirdim. 'Yarım kalanı bitirelim' demesiyle elimdeki bardak büyük gürültü ile yerde paramparça olmuştu. Düşen bardak korkumdan mı yoksa ona çoktan teslim olan ruhumdan mı bilinmez ama kararımı vermiştim.............. .................................. Bir gece öncesi..... 'Ben karanfillerden nefret ederdim' deyip burnunu göğüs oluğuma sürtüp derin bir nefes aldı 'Şu kokun için kaç can aldım Karanfil. Mezarıma karanfiller ekilsin' ..................................... ÖZDE&MURAT ............................... Kurgu +18