Simya'nın yeni dünyasındaki ikinci yılı... Arkadaşlıklarına, yeni dostlar edinişine ve yeni düşmanlarına şahit olacağımız bir hikaye... Simya intikamı mı seçecek yoksa masum kalmayı mı? Büyülü Dünya'nın ikinci kitabı...

Hah hah hah... Nefeslerim kesik kesik.. karanlık zifiri karanlık. Kaçıyordum bir şeyden . Adımlarım hızlandı daha da hızlandı. Ay ,ışığıyla aydınlattı karanlık ormanı bu şekilde daha bir davetkar yaptı. Hala nefes nefeseyim koşabildiğim kadar hızlı .. Bilmiyorum , lanet olsun neden koştuğumu bilmiyorum! Tek bildiğin daha hızlı koşmam gerektiği yolun sonuna gelmek üzereyim. Ağaçlar azalmaya başlamış esen rüzgarın azarlayan soğuğu, üryan göğüsüme değen dallarının acısı beni daha da canlandırmıştı . Son bir ağaç daha, evet yolun sonu bir uçurum. Koş,koş sakın sakın yavaşlama!! Uçurumun sonuna son 10 adım, yavaşlamalıydım belki ama çok geçti 5 adım, evet kesin bir şey varsa geç kalmıştım. Bir uluma hatırlıyorumda ne acıydı ama biliyordum böyle olacağını! Son 2 adım, Ona söyleyin rüzgar, ağaçlar o sizi anlayacaktır daha acısı beni anlayacaktır. Ve kaçınılmaz son 1 adım, Ayağımın yerden kesildiğini hissettim. Nefeslerim sıkışmıştı. Bir tane daha almaya cesaret edemedim. Kalbim durmuş ruhum vücudumu delicesine terk etmeye çabalıyordu. Kalan son taakatimle havada ters yöne döndüm. O salise her şey netti. Lanet olsun! Buldular beni! O lanet siyah giysilerin altından , sanki altındakini tanımıyormuşum gibi bir de kapşon takmıştı. Gülünç aptal! Yüzümü karanlıktan gram göremediğim uçurumun aşağısına eğdim. Bu bir intihardan farksızdı. Ama öğrenmiştim artık teslimiyet yok asla yok! Zifiri karanlığa her salise daha da büründüm. Kim bilir aşağıda ne vardı. Şu anda yapılacak tek iyi şey varsa o da onu düşünmekti. Karanlığın soğuk göğsüne daha da sokulurken , ölümün yersiz nefesini ensemde hissettim. Ölüyordum. Gözlerimi kapattım. Sana geliyorum sevgilim tekrardan merhaba!

Üç Diyar'ın tarihi kanla yazılmıştı, mürekkeple değil. Sanki toprak büyümek ve gelişmek için kana ihtiyaç duyuyordu. Ayrıca, bu isteği dile getirmesine de gerek yoktu. İnsan doğasındaki şiddet er ya da geç serbest kalıyor, kılıç ve ateşin dansının ardından oluşan toz bulutu dağıldığında ise toprağı beslemeye yetecek uzunluktaki kan nehirleri görünmeye başlıyordu. Ardından kulakları sağır edecek nidalar yükseliyordu... Zafer! Zafer! Zafer! "Anonim Krallar Çağı Tarihi'nden"