Öküzlerde sevilir mi ? Bu olmaz işte ! böyle birinin asistanı olma sıfatını asla taşıyamam. bu adi ile aynı havayı bile soluyamam...

Hayatı sırandandı. Ta ki yan eve birileri taşınana kadar...

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Bazen anladığın şeyleri anlamamazlıktan gelirsin böylesi daha iyidir.

" 347 yıldır yaşıyorum ve anca mı bu saçma yerdeyim? " " sen benim en iyi arkadaşımsın emma ve sana asla ihanet etmem? " " seni seviyorum matt sen benim yerde bulduğum gökyüzümsün? " " beni bırakmayacağına söz vermiştin Matt ama sen sözünü tutmayan orospu çocuğunun tekisin? " ne olursan kim olursan yinede aşk sana verilen en güzel şey değil midir...

DENİZ ARAS KUMSAL GÜÇLÜ

Babasının katı kurallarına ayak uyduran , yıllardır bir kafeste özgürlük umuduyla yaşayan ama hiçbir zaman içindeki çocuğu kaybetmeyen bir kızdım ben . Ve ben , o kafesen çıkmak için herşeyini verebilecek olan ben ... Kafesten çıkmak için çırpınan bir kalbe sahip olan ben , tekrar o kafese girmek için çırpınacağını nereden bilebilirdim ? Herşeye rağmen umut ışığı sönmemiş yüreğimin bana TURUNCU diyen ukala bir kurtarıcı için çarpacağını nereden bilebilirdim ? Bilemezdim . Tıpkı , herşeyin düzeleceğine inandığım halde bir ukala adına hayatımı mahfettiğim gibi , bilemezdim .