Czy jeden głupi esemes wysłany przez pomyłkę po pijaku może zbliżyć do siebie dwójkę ludzi? Opowieść z dużą ilością humoru, przynajmniej taką mam nadzieję. Na początku wszystko jest pisane w formie sms ale potem się to zmienia a po wiadomościach zostaje tylko pamięć. Nieznany: sorry za te wiadomości w nocy, byłem pijany i pomyliłem numery Ja: byłeś pijany? Kurde, że też na to nie wpadłam Nieznany: mam nadzieję, że cię nie obudziłem Ja: coś ty kto normalny śpi w nocy z niedzieli na poniedziałek Nieznany: okay, wyczuwam tą ironię Nieznany: przepraszam Zapraszam na część drugą - Love you Lydia #1 in fanfiction 18.02.16

Laura... osiemnastolatka chora na raka. Lekarze dają jej ostatnie 365 dni życia. Ona ma dosyć współczucia od strony innych. Z początku buntuje się, ale później traci siły... Wiele przeszła w swoim życiu i powoli ma dosyć. Czy jest ktoś kto będzie ją wspierał? Czy uda się jej wygrać ze śmiertelną chorobą? Uprzedzam, że pisałam to opowiadanie dawno temu, więc proszę o wyrozumiałość.

Stara nazwa książki: Nic (chyba) z tego nie będzie *** Opis pierwszej i drugiej części Veronica chciała mieć spokojne życie z dala od problemów. Niestety przeprowadziła się do rodzinnego miasta, San Diego, gdzie musi stawić czoło z swoim wrogiem numer jeden. Jednak dziewczyna szybko kończy szkołę i wyjeżdża na inny kontynent do swojego ukochanego przyjaciela. Niestety Ver ma tam więcej przeszkód niż w San Diego. Opis trzeciej części: Veronica po stracie dziecka nie poddała się i urodziła córkę, którą nazwała Suzanne. Suz poznaje w szkole Asha, który jest synem słynnego Eda Sheerana. Każda dziewczyna chce być z synem popularnego piosenkarza, ale Ash zainteresowany jest tylko Suz. Ciągle próbuje skraść jej serce ale wszystko się psuje, gdy dziewczyna traci swoją najlepszą przyjaciółkę i zamyka się w sobie. Czy Ash pomoże jej pomóc przejść stratę przyjaciółki? Czy Suzanne mu zaufa? Zapraszam do przeczytania. *** Okładka niedługo zmieniona. *** Ostrzegam, że w 3 części są wulgaryzmy, akcje, które mogą wywołać płacz , zaburzenia odżywiania.

"-Dlaczego tak bardzo boisz się wody?" -Ponieważ jeszcze zanim do niej wejdę, czuję że tonę" Wszystkie prawa zastrzeżone

Dziewczyna znikąd, trochę zagubiona w dorosłej rzeczywistości, dostaje szansę od losu. I od mężczyzny, którego nie potrafi wyrzucić z pamięci po ich pierwszym spotkaniu. Los ich połączy, ale czy ze skutkiem którego oczekiwali? Jest to tylko i wyłącznie fikcja, opowiadanie wymyślone przeze mnie. Postaci są również fikcyjne, tak jak ich imiona i nazwiska. Okazjonalnie pojawiają się przekleństwa, więc jeśli ktoś ma obiekcje, proszę nie czytać. To nie jest erotyk! A jeżeli komuś przypadnie do gustu na tyle by chcieć się podzielić gdziekolwiek i z kimkolwiek treścią mojego opowiadania, proszę o skierowanie na mój profil. Pamiętajcie, że to moja praca, w którą wkładam energię i czas. Wszelkie kopiowanie lub, co gorsza plagiat, są niemile widziane i świadczą o braku szacunku dla mojego poświęcenia i oczywiście o samej osobie, która decyduje się na taki wyskok. Pozdrawiam i zapraszam do lektury Jigokucho

Nic nie może być zwyczajne, gdy znajdujesz się w szkole dla artystów, w liceum plastycznym z internatem, a Twoimi kolegami i koleżankami z klasy są najsłynniejsi twórcy ostatnich dwóch wieków, zaś uczą cię dawni mistrzowie. Nic nie może być spokojne, gdy dzielisz pokój ze zbuntowanymi uczennicami takimi jak Frida Kahlo czy Yayoi Kusama, dziwakami z pierwszej klasy typu Williama Turnera lub Vincenta van Gogha, a może nawet Claudem Monetem i jego paczką znajomych dumnie nazywających się impresjonistami. Możliwe, że będziesz musiał znosić trudny charakter Pabla Picassa, outsidera Edgara Degasa, który w tajemnicy jest fanem baletu, czy nawet dramatyczne tyrady i urojenia Salvadora Dalego. Nic nie może być proste, gdy dyrektor to wiecznie bujający w obłokach Leonardo da Vinci, którego nie może znieść Michał Anioł Buonarotti, przypadkiem zajmujący stanowisko wicedyrektora, zaś lekcje prowadzą takie indywidualności jak walczący z nałogami Caravaggio, zubożały i narcystyczny Rembrandt lub przerażający Hieronim Bosch. Jednak w momencie, kiedy mistrz da Vinci znienacka znika, nikt nie ma pojęcia, co zrobić, wśród nauczycieli szerzą się spiski, a wśród uczniów dadaizm, surrealizm, komunizm i inne ideologie przyprawiające profesora Buonarottiego o zawał serca, okazuje się, że codzienność w Domu Barw do tej pory była prawdziwą sielanką. DISCLAIMER: opowiadanie nie ma służyć celom edukacyjnym. owszem, znajdziecie tam nawiązania do prawdziwych żywotów artystów, jak i wiele easter eggów, ale nie doszukujcie się tam niczego naukowego. to po prosty kreatywne wyładowanie osoby spędzającej lata nad nauką historii sztuki. po prostu fanfiction - bo nie da się ukryć, że jestem fanką każdego z opisanych artystów. [okładka - kto inny, jak nie @justi5643?]