" Rüzgar! " bana bakmıyordu. Sırtı bana dönüktü. Onunla konuşmak istiyordum ama izin vermiyordu. Bana bir yaklaşıp bir uzaklaşması bu dengesiz halleri beni deli edecekti. Bir hışımla bana döndü ve delice bakan o yemyeşil gözlerini bana dikti. "Benden uzak dur!! Sakın yaklaşma ve bana bağlanma yoksa sonuçları çok kötü olur. Ben sana göre değilim." Söylediklerinin her bir kelimesi kalbime bir hançer gibi saplanıyordu. Neydi şimdi bu ne yapmışdım ben ona yine?? Ben ona şaşkın gözlerle bakarken bana iyice yaklaştı ve arkamdaki duvara sıkıştırdı. "Anladın mı beni??" bu bakışlar beni korkudan öldürecekti. Kalbim boğazımda atıyordu. Ondan uzak durmamı nasıl bekler sevgiyi huzuru güveni onda bulmuş tatmışken nasıl uzak dururum ondan?? Beni ben yapan oyken nasıl?? "Sana diyorum Ada!! Cevap ver!! Anladın mı dedim uzak duracaksın benden!!" diye birden bağırdı. Başımı aniden kaldırıp o sinirden koyulaşmış yeşil gözlerine aynı sertlikle baktım. "Hayır!! Uzak durmayacağım" diye bağırarak cevap verdim gözlerinde şaşkınlık vardı. Benden bunu beklemiyodu aslında bende beklemiyodum. Bu cesaretin nerden geldiğini de bilmiyodum ama şundan emindim artık RÜZGAR ' SIZ ADA OLMAZ!!!!

"Seni bırakmama izin verme".."Ben..sana..." sözlerinin ardından kulakları tırmalayan bir ses..O an dünya benim için durdu Ben Toprak Bozdağ..Yağmur'una kavuşmayı bekleyen onsuz kurak kalan bir zavallı..Herşey için geç kalan bir katil.. Yarınlar bazen pişmanlıklara sürükler..Sevdiğinizi yarınlara bırakmayın..Çünkü Aşkta Yarın yoktur..