Bilinmeyen Numara: Ben seni seveceğim Tunç: Ne? Bilinmeyen Numara: Seveceğim işte oğlum Bilinmeyen Numara: Nesini anlamadın? Tunç: Bir insan nasıl bu kadar saçmalayabilir Tunç: O kısmı anlamadım

Kalbi yaralı, içi kan ağlayan, büyük üzüntü içinde olan. Anlamı bu olan bir isim verilmişti mahallemize. Dilhun Mahallesi. Adı bu kadar yürek burkan, can yakanken nasıl gülünürdü bu mahallede? Mutlu son görür müydü bu mahalle? Görmezdi. Adına yakışmazdı. Dilhun Mahallesi, adının anlamını layığıyla yaşatırdı. *** "Yiğit, yapma. Evlilik çok ciddi bir şey, bunun geri dönüşü olmaz. Bizi tamamen bitirirsin. Bunu bize, sevgimize yapma. Bu sefer bari bak yüzüme. "Ne sevgisi?" diyen adam iğrenir gibi buruşturdu suratını. "Gerçekten seni sevdiğimi mi düşünüyorsun, Yeşim?" Yeşim'in akları al al olurken zorlukla yutkundu. "Sevmedin mi?" diye sordu fısıldarcasına, aklı almıyordu böyle bir şeyi. Yalan söylediğini biliyordu çünkü onlar çok kötü şeyler yaşamışlardı ama her şeye rağmen birbirlerine derinden bağlılardı. "Sevmediysen neden benim yüzümden hayatını mahvettin? Yıllarca hapis yattın, gençliğinin en güzel anlarını kaçırdın! Beni sevmediysen neden yaptın bunu söylesene!" Genç adam zorlukla yutkundu. Sert çehresi gaddar bir cellattan farksız değildi ve sözlerinin bir kılıç darbesi kadar etkili olması için tüm gücünü verdi. "Çünkü sana acıdım."

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...

.

Hikayeyi güncellemeyi unutmayın

"Sevgisiz büyüyen her çocuk, 'Seni seviyorum' diyen herkese inanabilecek kadar çocuk." derler. Hayatım henüz çözülmemiş bir olay yeri gibiydi. Yaşanmamış çocukluğumun kanıtları sarı bantlarla çevirili alanda dağınık bir şekilde duruyordu. Bir yerde beyaz küçük oyuncak ayımın boğazına babamın intihar ettiği ip sarılıydı. Diğer yerde renkli tokalar birbirine düğümlenmiş, yerin tozuyla kirlenmişti. Annemin saçımı taradıktan sonra onlarla bağlamasını hayal ederdim ama kırık tarak da tokaların hemen yanındaydı. Hiç uyumamı beklerken okunulmamış hikaye kitapları parçalanmış bir şekilde olay yerimin zeminini süslüyordu. İnsanlar acımasızdı, insanlar dışarıdaydı. Hayatımda ruhuma karşı işlenen bütün cinayetleri izliyorlardı ve beni dışlıyorlardı. "Senin annen deli!" "Senin annen seni öldürmeye çalıştı!" Sevgisiz büyüdüğüm kesindi. Ama 'Seni seviyorum' diyen hiç kimseye inanmazdım. Zaten birinin de bunu söylediği yoktu ama söyleseydi de bu cinayetlerin arasına aşk acısını da ekleyemezdim. Belki de olay yerime dışarıdan bakmak yerine bana yardım etmeye kalkışmış Barlas'ı hayatımdan çıkarmam bu yüzdendi. Kendime ayıracak vaktim yoktu. Ben sadece benden alınan kardeşimi yetiştirme yurdundan kurtarmak için gereken parayı bulacaktım. Bunun için bir hırsızlık çetesine katılıp, Siyah'ın Çırağı olmam gerekse bile.

*Nefret, aşka dönüşebilen güçlü bir duygudur* Annesinin tayini dolayısıyla İstanbul'a taşınmak zorunda kalan Öykü, burada daha önce hiç karşılaşmadığı bir şeyle karşılaşır. Bir çeteyle. Bu durum ilk başta pek hoşuna gitmese de daha sonra onları terk edip giden babasından intikam almak için bu çetenin içinde olmak ister. Fakat bilmediği çok şey vardır. Bu çeteye girmek öyle zannettiği kadar kolay değildir. Çetenin lideri olan BARLAS KARAMAN'ın koyduğu bazı zorlu görevleri yerine getirmek zorundadır. Ve bu görevlerin hiçbiri de öyle herkesin yapabileceği kadar basit görevler değildir. Öykü'nün de öyle. Tüm hakları bana aittir©

Aleyna'nın amcasının evinde yarım kalan macera, Melis'in de aralarına katılmasıyla birlikte Çamkıran Üniversitesi'nde olanca hızıyla devam ediyor. Merakla beklenen sona yaklaşırken isyancı prenses Aleyna, dans partneri Hakan sayesinde mi yoksa zorba kral İlker sayesinde mi kanatlanıp uçmayı öğrenecek?

Aleyna'nın yaz tatili için doğduğundan beri, bir kez bile görmediği amcasının yanına gönderilmesi ve onun üvey çocuklarıyla tanışmasıyla başlayan kardeşlik, arkadaşlık ve biraz da romantizmle dolu bir hikâye...