İnsanın en masum olduğu dönemi çocuk olduğu zamanlardır, öyle değil mi? Doğru. Fakat eksik. İnsanın en acımasız olduğu dönem de çocuk olduğu zamanlardır. Kimi çocuk sevgiyle arkadaş edinir, oyunlar kurardı. Kimisi ise tek bir korku salmasıyla etrafına toplardı kendi tebaasını. Ben ve benim gibi çocukların sevgi cumhuriyetine karşı, zorbaların korku imparatorluğuydu aslında durum kısaca. Diyelim ki bir zamanlar çocuktuk. Biz de, onlar da. Lisede de mi çocuktuk? Türlü türlü oyunlar kurarken de mi çocuktuk? İnsanların hayatlarında unutamayacağı anılar bırakırken, hafızalarından kazıyarak silmek istemelerine rağmen bunu başaramıyor oluşlarının sorumlusu olurken de mi çocuktuk? Tuvalete kilitlerken, okulun önünde alay konusu ederken, yapmadıkları şeylerle suçlarken ve hatta manipüle ederek kendilerinden bile şüphe etmelerini sağlarken de mi çocuktuk? Değildik. Ne biz ne de onlar. Bunu inkar edecek insanın vicdanı sorgulanmazdı zaten.

Doğdukları gün hayatları değişti. Ama bunu kimse fark etmedi. İki bebek... İki farklı aile... Tek bir hata. Aradan geçen 15 yılın ardından ortaya çıkan gerçek, sadece isimleri değil; sevgiyi, güveni ve aile kavramını da paramparça edecekti. Şimdi herkes aynı sorunun cevabını arıyordu: Kan bağı mı daha güçlüydü, yoksa yıllarca kurulan bağlar mı?

Siz; Programda kabak çorbası yazıyordu 0541; Evet? Siz; O işkembe çorbası oldu bol tereyağlı 0541; Maşallah Siz; Ee sonra tavuklu salata yazıyordu 0541; Evet? Siz; Anam babam usulu İskender oldu 0541; Bravo gerçekten obez olduğunda ki obezsin ozaman görüşürüz Siz; Görüşüyoruz zaten? Siz; Hem sonra ayran yazıyordu 0541; 2 litre kola mı oldu? Siz; HAYIR AYRAN OLARAK KALDI O TOK TUTAR İŞTE 0541; Olmaz kabul etmiyorum en azından 1 litre kola olsaydı o canım .... 2026 Mayıs Ayı itibari; Genel Kurgu; 1. Sıra🥇 Texting; 8. Sıra🏅 Genç Kurgu; 25. Sıra🎖️

Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! Şimdi düşününce o güne geri dönsem yine o arabaya biner miyim diye sorguluyordum. Bana attığı ilk mesaja cevap verir miydim? Bu yaşadıklarımızı yaşayacağımızı bilsem hayatımdaki ilk keşkeye dönüşen adama büyük bir aşkla tekrar bağlanır mıydım? Tüm bunların yaşanacağını bilsem bile yine o arabaya binerdim. Yekta benden gitmiş olsa bile onun arkasında bıraktığı şey benim için paha biçilemez değerdeydi. Şimdi buradayım, Yekta'nın karşısında. Kucağımda bir yaşına basmak üzere olan kızımla beraber. Kızım. Kızım diyordum çünkü Asya hiçbir zaman Yekta ile bizim kızımız olmamıştı. O sadece benim kızımdı. Yekta'nın Asya'nın üzerinde gezinen bakışları, gözlerinde ve yüzünde edinen o şaşkınlığı beni öfkelendiriyordu. Oysa ben Asya'nın yüzünü ona göstermeyecektim. Yekta hayatı boyunca Asya'nın yamacına bile yaklaşamayacaktı. Bunu hak etmiyordu. Yekta şu an kızımı görmeyi hak etmiyordu. Kader bir şekilde yollarımızı kesiştirmese dünyanın bir ucunda birbirimizden habersiz bir şekilde yaşamaya devam edecek, belki de birbirimizin adını ağzımıza almayacaktık. Çünkü ben iki yıldır onun adını ağzıma almamıştım. '310324 🔗

*Eski adı: Oyunbozan 2* Ardıç: Bana birini ayarlamaya çalışma artık Ardıç: Beni kimseyle yakıştırma Ardıç: Ben sana âşığım, aptal kız Ardıç: Görmüyor musun bunu?

"Bunu benden nasıl saklarsın ya? Senelerce hem de. Babamı, abilerimi benden gizleme hakkını kimden aldın sen?" annem yüzüme dahi bakmazken daha çok sinirlendim. "Sana diyorum be kadın! "sonunda önünde duran evraktan başını kaldırdı. Duygusuzca bana bakıp göz devirdi. "Varlıklarını yeni ögrendiğin, senin varlığından bile haberdar olmayanlar için," evraklara baktı tekrar. Umursamadı bile. "...benim başımı ağrıtma. Git odanda istediğin gibi zırla!" derin nefes alıp verirken gelecek olacak krizi tahmin edebiliyordum. Oda üzerime doğru gelirken derin nefesler verdim. "Sen nasıl bir annesin? Orada senin 4 oğlun daha var ya! 4 oğlun,çocuğun!" Annem oflayıp dosyadan sayfa değiştirdi. "Odanın yolunu biliyorsun." gözlerimi kısarken o an karar verdim. En doğru karar olup olmadığını sorgulamadım bile. "Babam ve abilerimin yanına gideceğim. "annem histerik bir şekilde güldü. "Güle güle. 2 haftaya kalmaz ağlayarak eve geri döneceğini biliyorum." omuzlarımı dikleştirirken daha emindim artık. "Artık Soylubey olmayacağım anne! Alçin Soylubey olmayacağım!"odadan kapıyı çarparak çıkarken artık tek düşündüğüm,bunu nasıl yapacağımdı.

"Ünlü oyuncu Ada Göktan'ın yeni dizisinde partnerinin Özgür Ozan Özaltan olacağı konuşuluyor. Bir buçuk sene önce ilişkilerini noktalayan ikiliyi yoksa yeni bir başlangıç mı bekliyor?" Kırık kalpler, yarım kalmış hikâyeler ve eskimiş bir defter. Plakçalarda dönüp duran o şarkı. Geri gelmeyen anılar, üzeri kapatılamayan yaralar, acı kahkahalar, kavgalar ve didişmeler... Ada Göktan, yürüdüğü her yolu kendi sahnesine çevirmiş bir kadındı. Işıklar onun üzerinde durur, ayağını bastığı yer daima zirve olurdu. Özgür Ozan Özaltan ise en dipten gelen, içindeki oyunculuk ateşine sarılarak yolunu aydınlatmış bir adamdı. Ada'nın doğuştan sahip olduğu ışığı kazanabilmek için türlü mücadelelerden geçmişti fakat dişiyle tırnağıyla kazıyarak ulaştığı noktada yaptığı bir hata, kariyerini düşüşe geçirmişti. Daha önce aynı projede rol alıp birbirlerine aşık olan ikili, ayrılıklarının ardından hiç yan yana gelmemişti. Fakat onlar için yazılmış bir senaryo, işleri epey değiştirecekti.

Mezar taşlarından bir bir öpüp ezberlediğim dualardan birkaç tane okudum ve başımdaki siyah örtüyü sıyırıp mezarlıktan sessizce ayrıldım. Yolum çok uzundu, yine engebe doluydu. Ve ben bu engebeli uzun yola kalbim paramparça edilmiş, elinden birçok şey alınmış bir hayatla başlayacaktım. Yine bir şeyler kaybedebilirdim ama yaşamak zorundaydım. Ben bu mahvolmuş hayata veda edemeyecek kadar korkak, yaşamayı hala isteyecek kadar gençtim. İçimdeki ses tam olarak şunu diyordu şimdi: Anneni ve ablanı kaybetmiş olabilirsin, o çok güvendiğin baban da hain birisi çıkmış olabilir ama bu dünyanın sonu geldiği anlamına gelmez. En çıkmaz sokaklardan bile bir kurtuluş yolu her zaman vardır. Gerekirse o önünü kapatan duvarları yık ama yeter ki çabala. Çabalamazsan hiçbir şey sana altın tepside sunulmayacak. Yeter ki çabala. Nefes aldığın müddetçe hayat her zaman senden yana olacak. Canın yansa bile. Evet, canın yansa bile hayat hep senden yana. Gözyaşı dökmeden gülümsemeyi öğrenemezsin. 💛💛💛 TÜM HAKLARI SAKLIDIR! Çarşamba & Pazar saat 19.00'da yeni bölümler güncellenmektedir! Instagram: kahverengiajanda TikTok: kahverengiajanda

𝘎𝘦𝘳𝘤̧𝘦𝘬 𝘈𝘪𝘭𝘦𝘮 | 𝘈𝘴𝘬𝘦𝘳 | 𝘓𝘪𝘴𝘦 𝘬𝘶𝘳𝘨𝘶𝘴𝘶𝘥𝘶𝘳. Bazı hikayeler suskunlukla başlar, Bazılarıysa sessizliğin içinde fırtına saklar. Tomris Mehir Alaca, kayıp bir geçmişin yükünü taşıyan savaşçı bir kızdı. Hayatı bir düğüme dönüşse bile, o düğümü çözer; yine de yıkılmazdı. Aile, aşk ve vatan onun dünyasının anahtar kelimeleriydi. Hepsinin kapısını açmak ise zorlukları da beraberinde getirecekti. "Bazı insanlar karanlıkta kaybolur. Bazılarıysa o karanlığın tam ortasında parlar; tıpkı Ay Parçası gibi." ~~~ Hikayem tüm kurgusuyla bana aittir. Argo ve küfür içermektedir.

(Aile Serisi 1) Delfin, kalp rahatsızlığı olan 21 yaşında genç bir kızdır. Annesi ile geçirdiği yirmi bir yılın ardından, eline geçen bir mektup sayesinde babasının varlığından haberdar olup, Rusya'yı terk ederek Türkiye'ye gelmiştir. Hiç bilmediği bir şehirde ayakta durmaya çalışırken, babasıyla yaşayacağını düşündüğü peri masalı için zorlu yollardan geçmesi gerekmektedir. ''Annen, karnındaki seni önemsemeden kaçıp gitti yıllar önce. Seni benden kopardı. Bir aileye sahip olma ihtimalini senden çaldı.'' Gözlerini bir an olsun kırpmıyordu, söylediklerini tam olarak anlayamasam da, tahmin etmek zor değildi. ''Ve sen tüm bunların sorumlusu olduğumu mu düşünüyorsun, sevgili Delfin?''