Başka bir alternatifi kalmayınca neler yapabilirdi ki insan ama ben bunu değiştirecektim en iyi halde!

"Ama bazı ruhlar doğuştan zincire vurulmuştur." diye cevap verdim. Bana bakıp " Bizde anahtarını bulup kurtarırız üzme sen kendini." dedi. Sahi bulur muyduk anahtarını. Zincire vurulmuş ruhların özgürlüğünü sevinç gözyaşları dökerek izler miydik? Gözlerine bakıp "Buluruz dimi?" diye sordum. O da gözlerime bakıp "Senin için bulmaya değer." diye cevap verdi. Benim için değer miydi? Benim için? Belki değerdi.

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

Duygularını rafa kaldırmayı hayat biçimi olarak seçen genç adam, sevmenin ne demek olduğunu bilse de sorumluluğunu almak istemez. Kendisi için biçtiği gelecek yalnızlık üzerine kuruluyken, hele kendi şeytanlarıyla savaş verirken hiç istemez. Tabi mecbur kalmazsa!.. Yaşantısının içine kötü bir tesadüf eseri giren Gülizar'ın, sorumluluğunu almak zorunda kalana kadar. İstemese de koruyup kollayacağına ant içene kadar. Gül'e ait tek varlık, kurtarıcısı, meleği olana kadar...