Don to chłopak, który od dziecka choruje na astmę. Pewnego dnia przez przypadek poznaje mężczyznę, który ratuje go przed uduszeniem. Po wielu latach chłopak znów spotyka swojego wybawcę sprzed lat osnutego aurą tajemniczości. Czy Donowi uda się odgadnąć co złączyło ich drogi już na zawsze? Opowiadanie Yaoi (boyxboy) nie tolerujesz? Nie czytaj. Mogą występować sceny erotyczne, wulgaryzmy i przemoc. Miłego czytania! ExistPain

Kontynuacja książki "Daj mi odejść".

Shuji jest szesnastoletnim chłopakiem, którego rodzinę wymordowano gdy miał cztery lata a on sam jako jedyny przeżył. Ludziom odpowiedzialnym za ten brutalny czyn, obiecał krwawą zemstę. Jednak wszystko się zmienia, gdy wkracza w świat mafii i staje się prawą ręką młodego bardzo przystojnego szefa, który na domiar złego jest odpowiedzialny za śmierć jego rodziny.

Uśmiechnięty, wesoły, normalny nastolatek, bez problemów... w wiecznie za dużej bluzie z długimi rękawami, głodzący się, nazywający żyletkę swoją przyjaciółką. Ale uśmiecha się, czyli szczęśliwy? Noah bardzo dobrze potrafi ukryć krwawiące serce sztucznym uśmiechem na twarzy. Potrafi robić to tak dobrze, że nikt nie zauważa zmian w jego zachowaniu. Nikt do czasu, aż Luke, król szkoły, zaczyna się nim interesować. Czy pozna prawdę? Pomoże blondynowi zanim będzie za późno? I część trylogii. Część II - don't leave me Część III - you left me Opowiadanie pisana na kompletnym spontanie, bez żadnego pomysłu i paringów (typu larry etc.)o tematyce homoseksualnej, mogą się pojawić elementy +18 lub sceny wywyołujące cukrzyce i wymioty, wulgarne słownictwo lub takie, od którego momentalnie dostaje się laga mózgu. Może to będzie trochę chamskie, ale nie lubisz, nie czytaj.

INFO! Ta książka przechodzi remont!! Będzie odnowiona wersja przyjemniejsza dla oka i czytelników ;)

Opowiem Ci pewną historię. Pewnego razu żyła sobie dwójka chłopaków. Szatyn i brunet. Szatyn był energiczny i pewny siebie, a brunet wolał trzymać się z tyłu wiedząc, że jest najważniejszy dla drugiego. Między nimi była bardzo silna więź. Jednak tylko do czasu. Jednego dnia w ich lesie rozpoczęła się wojna między dwoma potężnymi istotami. Ich związek tego nie przeżył. Obydwóm wymazano pamięć i wmówiono, że są największymi wrogami. Brunet jednak po pewnym czasie odzyskał pamięć w przeciwieństwie do szatyna i tak żyje do dzisiaj w nieszczęściu, chociaż w głębi serca ma nadzieję, że kiedyś znowu będą razem. Wiesz skąd znam tą historię? Bo tym brunetem jestem ja.

"Mam wrażenie, że coś tu nam siada na łby. Jakbyśmy byli ciągle naćpani adrenaliną, niewyspani i przetrenowani... i dlatego wszystko robi się jakieś ostrzejsze, bardziej intensywne. Może to przez to? Może jesteśmy tylko napaleni, spizgani zmęczeniem, przegrzani po treningach, nie wiem. Ale jak na ciebie patrzę, ziomo... to nie mam pojęcia, czy to tylko ja tak mam." tylko Bromance może być wieczny. To historia o tych, co byli „jak bracia", dopóki nie oberwali krążkiem prosto w pysk i nikt już tego nie poskładał. O hokeju, gdzie zęby są opcjonalne, krew na lodzie nie robi wrażenia, a ból wpisuje się w tygodniowy grafik. O młodych ludziach, którym świat wydał się zbyt ciasny i zbyt nudny, więc zaczęli go rozmontowywać własnymi rękami, kawałek po kawałku, żeby sprawdzić, czy pod spodem jest cokolwiek wartego czucia. Jest tu lojalność tak ślepa, że aż głupia, obsesje udające osobowość i granice tak rozjechane, że nikt nie pamięta, po co w ogóle były. Są noce, które pachną fajkami i idiotycznymi decyzjami, akcje robione na samej adrenalinie i to chore, niepokojące poczucie, że wszystko zaczyna działać dopiero wtedy, gdy coś się sypie. A między nimi narosło coś, co nie potrzebuje nazw, coś, co się przyplątało i nie chce spierdalać.

Sebastian to 17-letni chłopak, który żyje w ciągłym strachu przed ojcem, jedyną osobą w rodzinie, którą ma. Mieszka na osiedlu, które należy do najbiedniejszych w mieście. Żeby nie myśleć o wszystkim co złe, spędza czas na grze w koszykówkę. Jednak po rewanżowym meczu z drużyną z bogatego osiedla w jego życiu pojawia się szansa na zmianę wszystkiego o 180 stopni. Nie jest to jednak łatwe i niesie za sobą wiele wyrzeczeń i trudności, a także wymaga poznania samego siebie. *** "Gdybym kiedyś usłyszał, że moje życie zmieni się diametralnie, że nie będę cały czas chodził z etykietą „chłopaka z patologii", że wyjdę na ludzi i będę robił to, co lubię, nie będąc pod wpływem innych, ciesząc się życiem, spędzając czas z najlepszymi przyjaciółmi, studiując, pracując i po prostu będąc szczęśliwy, wyśmiałbym osobę, która mi to mówi. Ale tak się stało, że to właśnie ja jestem tą osobą. Osobą, która mówi, że jestem szczęśliwy. Osobą, która ma rację."

No kolejna książka w wykonaniu powalonej na mózg autorki xD