Tek bir hareketi, tek bir sözü hayatımı değiştirmeye yetiyordu işte. Uğur benim güneşimdi ve ben onun yörüngesinden çıkamıyordum. Hayatıma bıraktığı etkiyse gözle görülür bir şekildeydi. Onun yörüngesinden çıkarsam hayatım mahv olurdu. Ona çok yaklaşsam yanıp küle döner, uzaklaşırsam ise sadece var olurdum, yaşıyor olmazdım. Yani ona ihtiyacım vardı. Ona muhtaçtım.

Düşüncelerim her zaman böyle miydi? Yoksa sen düşüncelerimi çalıp yerlerini başka düşüncelerle değiştirdiğin zaman mı yer edindiler ben de? Bu sırlar sorularla boğuşuyorum her şeyi kenara bırakıp sadece soruları aydınlatmaya çalışıyorum kendi karanlığım buna engel olsada. Sanırım ben deliriyorum. -Sahi ya ben cidden deliriyor muyum Joseph? +Neden böyle düşüyorsun üstat? -Çünkü çok karanlık, her yerde karanlık var Joseph. +Delirmiyorsunuz üstat, çünkü aydınlığınız çalındı. -Çalındı gerçekten değil mi Joseph? +Çalındı üstat! Aydınlığım yok hislerim var geriye düşüncelerimi hissediyorum karanlıkta aç bırakılmış acıyla beslenmiş köpek gibi hislerim , her an saldırmaya hazır, ve iyiliği unutmuş gibi. Unutmayı mı seçmek yoksa unutamayacağının düşüncesinde mi kaybolmak? Kaybolmayı seçeceğin bir güce sahip olamamak mı yoksa olduğunun farkına varamamak mı? İşte sevdiğim-sevdiklerim bunların arasındaki uzak bir diyardasınız size gelirken ya kaybolacağım ya da gücüm bitecek biraz da alışmış olacağım. Sorun bu değil sorun her seferinde bir şeyleri elde edebilemek için ağır bedeller ödemem. Ben mi yoksa sen-siz mi? -Ne demek oluyor yani Joseph "Ben mi yoksa sen-siz mi?" +Üstat hatayı kendinde arama çünkü üzülen sensin eğer hatan olsaydı üzülmezdin. -Buna anlam veremiyorum Joseph iyilerin üzüldüğü kötülerin güldüğü çevrede olmam. Kalan iyilerinde sadece anılarına karşı iyiliği var.