Bir ədəd Müjgan.....və o.......

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

TÜM KİTAP + İKİNCİ KİTAP YAYINDA!

3 kız, saf ve masum. Güneş: 20 yaşında. Üniversiteye gidiyor. Annesi ve babasıyla yaşıyor. Sidal: 22 yaşında. Tıp öğrencisi. Hayata pozitif bakan saf ve masum biri. Ailesini trafik kazasında kaybetmiş, hayatın acı gerçekleriyle küçük yaşta karşılaşmış bir kız. Eslem: 23 yaşında. İşinde oldukça başarılı bir mimar. Zeki, inatçı. Ailesinden ayrı yaşıyor. 3 erkek arkadaş, sert ve acımasız. Araf: 24 yaşında acımasız bir mafya. Ailesini bir trafik kazasında kaybetti. Ailesinden ona sadece küçük kardeşi Aras kaldı. Acımasız, sert ve duygusuz. Rüzgar: 24 yaşında. Dışarıdan bakınca sert ve acımasız. Aslında iyi yürekli, naif bir mafya. Ailesiyle arası bozuk biri. Esat: 23 yaşında. Hayatı takmayan, yeri geldiğinde çapkın yeri geldiğinde acımasız bir mafya. Murat Bey'in tek varisi. ZAMANI DURDURAN MAFYALARIN AŞKINI OKUMAYA HAZIR MISINIZ?

Az biraz üzgün, dertli, günü kötü geçen, ileri ki günleri için endişelenen, okul derdi olan, kafası karışık olan, umutları yıkılan, ağlayan, kendini yalnız hisseden, hasta olan, topluma kapanık, mutlu olan, sevinçten ağlayan kısacası bu hikaye hepimize gelsin. Yaşam kısa ve hiç bir şeyi fazlasıyla kafana takma ve "Ben başarırım." umuduyla hayatına bak. Sen başarılısın! Bir gün belki hep birlikte kavun yiyip, paytak paytak yürürüz. Kısa ve öz olarak hikayeyi tanıtalım. Tanıtıma bakıp, hikayeyi es geçme çünkü burda yazılandan fazlası sizlerle. Ben Çağkan, 25 yaşındayım. Küçüklüğümden beri, Iraz adında bir kızı seviyorum. 2 tanede dostum var benim. Harun ve Kavun Necati. Aşkların engel olduğu yere, ben yumruk atarım sonrada bir kova su yerim. Sırılsıklam aşk dedikleri bu olsa gerek. Unutmadan söylemek isterim. Benim hayatım çok enteresan. Mahallemizde başlayan, küçük maceralar çığ gibi büyüyor. Harun desen, arkamdan hep işler çeviriyor ve bir garip davranıyor. Kavun Necati, çok iyi bir dosttur. 1 Milyon TL para verseler satarım. Para sonuçta. Şaka şaka hemen inanmayın öyle. İğrenç şakalarım meşhurdur benim. Kavun Necati bir kızı ergenlik döneminden beri sevmektedir. Sevdiği kızın babası manav ve sevdiğini görmek için her gün manavdan kavun alan bir sevgi yumağı. Gelelim Iraz'a. Iraz için her şeyi yapmaya hazırım ben. Yapıyorum da, çok seviyorum be... Neyse duymasın yine sinirlenir şimdi bana. İsterseniz gelelim hikayemize... Kitabı http://www.kitapyurdu.com/kitap/entrikalilar/390136.html bu adresten temin edebilirsiniz ☺

Doğa bugün de sıradan bir güne uyandığını sanıyordu. Her hafta olduğu gibi bugün de işten çıkınca kardeşlerini ziyaret etmek için babasının evine gitmişti. Ancak televizyonda gördüğü haber karşısında şok olmuştu. Cumhurbaşkanı artık hayvanları öldürmenin serbest olduğunu,onların bu dünyadan silinmesi gerektiğini çünkü bu dünyanın sadece insanlara ait olduğunu söylüyordu. Doğa bir veterinerdi ve hayvanları koruması gerekiyordu. Ama artık ülke ikiye bölünmüştü. Hayvanları öldürenler ve koruyanlar olarak. Yani Temizleyiciler ve Koruyucular olarak...

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Öldük de ne oldu ? Kırık kalp, yere düşen gözyaşı.. Bizim ölmemiz, bunlara engel değil.. Sadece ACI..

Nasıl gözüktüğünün farkındamısın. Tıpkı o ucuz kızlar gibi gözüküyorsun." "O zaman becer beni." Kelimeler ağzımdan benim kontrolüm dışında çıkıyordu. Ama sabah umurım ki bunları hatırlamazdım. Bedeninin kasıldığını hissettim. "Kapa o siktiğimin çeneni ! Bu son uyarım" "Yoksa ne yaparsın ? Aman ne korktum ukala." Asansörden indikten sonra ayağıyla kapıyı tekmelediğini hissettim. " ne oldu ?" Baranın sesini duyar gibiydim. Harika ! Beni kendi odasına getirmişti. "Kendini bir bok zannederek bir sürtüğe meydan okudu sadece. Olan bişey yok baran." Diye tısladı. "Aaaa ayıp ediyorsun mert" diyerek kahkaha atmaya başladım. Daha sonra midemde hissettiğim ekşilikle yüzümü buruşturdum. "Sanırım kusacağım." "Ne garip" Daha sonra kendimi soğuk birşeyin üzerinde buldum. Sanırım duşakabinin içindeydim. "Ne yapıyorsun sen ?" Diye sızlandım. Tişörtünü çıkartıp benimle birlikte duşakabine girdikten sonra cevap verdi. "Sana yardım etmeye çalışıyorum." "Benimle aynı duşakabine girerekmi? "

Bazen en ufak şeyler bile hayatınızda çok büyük etki bırakabilir. Karnınızda ki kelebekleri ortaya çıkarabilir ya da üç artı bir odalı kalbinizin odalarını darma duman edebilir. Hiç olmadık, hiç beklenmedik bir yerde hiç beklemediğiniz biri karşınıza çıkabilir ve hayatınızı alt üst edebilir... Nisan o gün televizyon izlemeseydi belki bunların hiç biri yaşanmayacaktı bile! Nisan televizyonu açar açmaz aslında kendi iç dünyasında çok şey değişmiş oldu. Bir: hayatına yeni bir sayfa açtı... İki: Sayfalarının bazı yapraklarını kendi iradesiyle koparmak zorunda kaldı. Siz de bu hikayede Nisan'ın çektiği zorlukları bir nebze olsun tadacak aynı zamanda da çok büyük bir aşk hikayesine yelken açacaksınız:)