Onun en büyük şansızlığı, okulun zorbasının ona aşık olmasıydı. Pis zorba: O piçten ya uzaklaş ya da ben seni uzaklaştırayım

Gerçek Ailem (Bebek)Kurgusu "Ay gökçek bir oğlandı. Suskun, ağırbaşlı... Güneş ise güzel bir kızdı. Duygusal, kırılgan... Ay, Güneş'e âşıktı. On beşlediği bir gün, kalbini ona açtı. Meğer Güneş de Ay'ı seviyormuş; ama bu aşkı dile getirmeye cesaret edememiş. Ay'ın sözleri ona güç verdi. Ve o gün, ilk kez aynı duyguda buluştular. Ay'ın her on beşlemesinde bir araya geldiler. Gelecek hayalleri kurdular. Son buluşmalarında evlenmeye bile karar verdiler. Ama bu mutluluğu kıskanan bir cazı (cadı) karısı, Güneş'in kulağına Ay hakkında yalanlar fısıldadı. Güneş soğudu. Ay ise olan bitenden habersizdi. Güneş'in etrafında dolandı durdu. Suskunluğuna anlam veremedi. Çok üzüldü. Bir gün Güneş, Ay'a dedi ki; "Boşuna peşimde dolaşıp durma. Seninle evlenmeyeceğim. Benden umudunu kes." Ay bu sözleri anlayamadı. "Kıyamete kadar senden umudumu kesmeyeceğim," dedi. "Bir gün suçsuz olduğumu anlayacaksın." O günden sonra konuşmadılar. Ama Ay, Güneş'i unutamadı. Her on beşlemesinde hasretle ona bakmak istedi. Güneş ise parmaklarını uzatıp gözlerini kapattı. İnsanların Güneş'e bakamamasının sebebi de buydu. O yakıcı ışıklar... Güneş'in ince parmaklarıydı." Yetimhane müdürü sustu. Sonra bakışlarını iki küçücük çocuğa çevirdi. Mavi gözlü olana baktı. Gri gözlü olana baktı. "Demem o ki," dedi, "bu mavi gözlünün adı Güneş, gri gözlünün adı da Ay olsun." "Adları gibi yaşasınlar."

Not1=OTİZM HASTALIK DEĞİL FARKINDALIKTIR. Hayat bazen seni hiç planlamadığın yerlere götürür. Benimkisi de öyle olmuştu. ... Özel çocuklarla ilk çalışmaya başladığımda insanlar bana "zor" olacağını söylemişti. Evet, zordu. Ama aynı zamanda büyüleyiciydi. Çünkü onların sessizliği bir boşluk değil, anlamla dolu bir alan gibiydi. Ve ben, o anlamı keşfetmek için sabırla beklemeyi öğrenmiştim. Bir sabah, elime geçen bir iş ilanı dikkatimi çekti: > "Otizmli çocuğumuz için birebir özel eğitim öğretmeni aranıyor. Mümkünse bırakıp gitmeyecek." İlanın altında sadece bir isim vardı: Mert Arslan. Aradım. ... Deniz'in odasına yaklaştığımda içeriden hafif bir müzik sesi geldi. Piyano gibi ama ritmi belirsizdi, sanki bir çocuk tuşlara rastgele dokunuyordu. Kapıyı tıklattım, cevap gelmedi. Yavaşça içeri girdim. Odada oyuncaklar düzgün dizilmişti, duvarlarda deniz kabukları ve mavi tonları vardı. Bir köşede küçük bir çocuk, legolarla uğraşıyordu. Deniz... Kıvırcık saçları alnına düşmüş, gözleri dünyayla arasında görünmez bir perde taşır gibiydi. Beni fark etti, ama bakmadı. Sadece parmaklarını legoların üzerinde gezdirirken mırıldandı: "Mavi... mavi güzel." Gülümsedim. "Ben de maviyi severim," dedim yavaşça, dizlerimin üzerine çökerek onun seviyesine indim. Elimdeki küçük kırmızı bir bloğu gösterdim. "Peki ya bu?" dedim. Kısa bir sessizlik... Sonra göz ucuyla bana baktı. "O kırmızı." "Evet," dedim gülerek. "Senin kadar doğru söylüyor kimse yok." O an küçücük bir mucizeydi. Çünkü Deniz bana cevap vermişti. Babasına dönüp gülümsedim ama o sadece başını eğdi. Belki umut etmekten korkuyordu.

"Sonuçlara göre....." Tek bir adım hayatımda bir çok şeyi değiştirecekti. Ya geri.. Ya ileri .. Seçimim en başında belliydi.... ** Gerçek ailem hikâyesidir. Güzel şeyleri keşfetmek için sabır ve tek bir adım yeterlidir. ** Olumsuz öğeler içerebilir !!!

Dört yaşında ailesinden koparılıp alınan bir kız çocuğu. Yıllarca kızlarını öldü bilen yaralı aile seneler sonra kızlarını bulursa neler olur? !Gerçek Ailem kitabıdır! Not: kitap karakterleri , konusu tamamen bana aittir. Kitabımın çalınması söz konusu olduğunda hukuki işlemler başlatılacaktır. Argo, küfür, kavga, çatışma sahneleri bulunmaktadır!

Tam arabama ilerlerken durdum bir anda. Kapıyı açmaya çalışan elim havada kaldığında kırgınlığı üzerime geçirmiştim bir hırka gibi. Dik duruşlu Ahu bir köşeye çekilirken geride sadece çıplak bir ben kalmıştım. '' Asla affetmeyeceğim seni.'' dedim değişen sesim gözyaşlarımı ele verirken. '' Lisedeki Ahu'yu hayal kırıklığına uğrattığın için, tüm kalbimle kurduğum hayallerimi yıktığın ve de en önemlisi benden ailemi aldığın için. Bugünü unutma Yavuz Derman. Bu otoparkı unutma. '' Derin bir nefes aldım. Ciğerlerime ulaşmamıştı lakin bana yaşadığımı hissettirmişti. Buradan çıkıp gittiğimde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Bu sebeple içimde kalmasını istemediğim sözler vardı. Durmadım. Dilimdeki zehiri Yavuz Derman'a saldım. '' Bugün aramızdaki iki köprüden birini yıkıp attım. Attın. Tek bir bağımız kaldı, Yavuz Derman. Atlas. Ama bugün bana bu yaşatacaklarını bilsem seninle hiç evlenmemeyi dilerdim biliyor musun? En azından umutlarımın katili sen olmazdın. Bir köşede benimle çürür giderlerdi. Böylesine güzel bir çocuğun annesi olduğum için hep gurur duyacağım kendimle. Ama biliyor musun ona hiç hamile kalmamayı dilerdim. Böylece tamamen biterdin benim için. Umarım günün birinde hayatına; göz yaşlarına kıyamayacağın, senden kıymet görecek, kendinden bile sakınacağın bir kadın girer. Sen benim kendime yaptığım en büyük yanlışsın Yavuz Derman Karaca. '' Tek bir kelime etmedi. Sessizlik, gürültüyü öldürüyordu. ''Hoşça kal. ''

bilgilendirme: başroller tarafından bir aldatma söz konusu değil. kitabın konusu anlaşmalı evlilik tarzında bir şeydir. keyifli okumalar ✨️ Evlilik. Aynı evde yaşayacak iki insan olacaktık büyük ihtimalle. Birbirimize karşı bir sadakatimiz olacak mıydı mesela? Eve gelmediği akşamlarda haber verecek miydi? Konuştuğu arkadaşlarını ya da benim de bilmem gereken konuları bana anlatacak mıydı? Beraber katılmamız gereken etkinlikler olacak mıydı? Bir ay içinde evlenelim mi, diye sorduğunda kabul etmiştim. Nedensizce onunla evlenecek olma fikri beni gülümsetiyordu. Evlenince hayatımızda bir şey değişmeyeceğine emindim oysaki. İşten gelip odasına çekilirdi. Ben de sessizce işe gider gelirdim. 070825 🦢

"Hadi anneciğim bir dilek tutun." diyerek üçüzlerimin gözlerinden okunan heyecanlarına ortak oldum. Biliyorum geçen yıl olduğu gibi bu yılda ortak bir dilek dileyecekler. Ellerini birleştirip pastanın mumlarını üflerlerken beni pişman edecek bir dilek dilediler. "Bir baba istiyoruz!" 🌹 "Sever misin beni?" Tekrar derin bir nefes alması ile başım tekrar göğsüyle yükseldi. Saçlarımın bir kısmı göğsünde harekete geçti, omuzuyla aynı hizaya gelen kulaklarımın arasına dolan nefesle derin bir nefes aldım. Bakışlarımı Duhan'a çevirince karşılaştığım görüntüyü hafızama altın harflerle kazıdım. Gök mavilerinin arasına karışan sigara dumanı, kirpiklerinin titreşmesine, mavilerinin buğulu gözükmesine neden olurken yutkunmakta zorluk çekiyordum. Aralık dudaklarından fısıltı gibi fırlayan dumanlar yükselişine devam ederken, harelerime Duhan'ı yazdığımı biliyordum. Dudaklarım heyecandan kururken ıslatmak için dilimi değdirmem, Duhan'ın bakışlarının dudaklarıma kaymasına sebep oldu. Sigaranın dumanı odanın içini doldururken, içimi yakıyordu. Dudaklarımı, dudaklarına katmak istiyordum. Harelerimi dudaklarına odaklayıp yüzlerimiz arasındaki mesafeyi daraltıp, bir nefeslik mesafede nefes almaya çalışıyordum. Yüzümü bir nefeslik mesafede bırakıp kollarımla Duhan'ın omzunu kavradıktan sonra ellerim omzundan keşfe çıkarken elinin arasındaki sigaraya ulaşıp parmaklarımın arasına aldım. "Severim. Hem de çok severim." 🌹 Yayınlanma tarihi: 24.11.2016 Tamamlanma tarihi: 02.02.2020 Wattpad de bu isimle yazılan ilk kitaptır. Genel kurgu #2 Romantizm #6

" Gözlerin benim gökyüzüm; hep yukarıda, hep uzaklarda. Sana her baktığımda içimden geçen sözcükler göğsümde yankılanır, ama sesim sana ulaşmaz. Belki de bu aşk, bir sır gibi saklanmalı yıldızların arasında. Çünkü seni uzaktan sevmek, hayaline dokunmaktan bile daha güzel bazen. Sen bilme... Ama bil ki, seni düşünmek her şeyden daha gerçek. Ve şimdi, bu düşüncelerle sessizce vedalaşıyorum. Şimdi içimde büyüttüğüm bu aşkı da kendimle birlikte susturuyorum. Sana söyleyemediğim her sözü yıldızlara emanet ediyorum, belki bir gün sen de onların arasında saklı bir his bulursun. Bu bir veda ama, bir kalbin diğerine sessizce dokunduğu en derin vedalardan. Seni hep seveceğim... uzaktan ve hep aynı saf hislerle. " Elindeki kağıtı doğrudan çöpe atan Poyraz bir gün hiç istemeyeceği bir şey yaşayacaktı, kader gerçekti ona inanacaktı...

On yıl boyunca ölü bir adama âşık olmak... Hiçbir karşılık beklemeden, yalnızca toprağını öpmek... Ona en çok ihtiyacın olduğu anda mezarına sarılmak... Can verirken giydiği kanlı gömleği saklayacak kadar çok sevmek... Genç kadın bu acıların hepsini yaşamıştı. Sevdiği gittiğinde, kalbi en derinden sarsılmıştı. Hiç kimsesi kalmamış gibi hissetmiş, sevdiği adamın yokluğuna sarılmıştı. Ta ki; o silahı kafasına dayayana kadar... Alisa işte o gün yeniden doğmuştu. Defalarca rüyasında gördüğü, gözlerine bakmaya doyamadığı o adam tam karşısındaydı. Kadın yıllarca ölü bir adamı sevmişken, şimdi o adam tam karşısında duruyordu. Asıl hikâyeleri işte şimdi başlıyordu... *** © TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. HERHÂNGİ BİR KOPYALANMA, ÇOĞALTILMA VE ÇALINMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.