"Saçlarına neden çiçek takıyorsun?" Ona doğru döndüm. "Mezarıma koyacakları çoğu çiçekleri daha yakından görmek için."

"Ama bir gün geleceğim, çocuk. Başım dimdik, omuzlarım dik, gözümde şu lanet şey olmadan, saçlarımı uzatıp geleceğim. Kesmemi sağladıkları saçlarım omuzlarıma yüklenmişken, gözyaşlarım gözpınarlarımda kavrulmuşken geleceğim. Öyle bir geleceğim ki, beni bir tek sen tanıyacaksın, çocuk. Yüzümde bir maskeyle geleceğim, duygularım beni terk etmişken geleceğim. Üstümde bembeyaz bir elbise varken geleceğim, gülüşüm dudaklarımdan intihar etmişken geleceğim. Ben bir gün geleceğim, çocuk. Ben bir gün bembeyaz elbise niyetine üzerime geçirilmiş bir kefen ile, gülüşümün sönmüş olduğu çatlamış dudaklarımla, ve sonsuza kadar kapanmış gözlerimle geleceğim. " "Benim çocuk, ruhum kayıp." Wattpad'de "Ruhumun Kayıp Satırları," adlı ilk hikâyedir. *Başlangıç; 10.10.2017* *Kapak tasarımı; @leticiamodi *İç dökme hikâyesi değil, tamamiyle bir kurgudan ibarettir.* Ah, benim güzel kızım. Mutlu kal :)