Annesi ve babasının kavgalarından bıkmış, düşünceli ama aynı zamandan her durumda çemkirebilen bir kız. Bay Ukalanın Panterciği; Melis Aral Babası tarafından nefret edilen soğuk ama aynı zamanda sevdiklerine karşı çok eğlenceli ve düşünceli olan bir çocuk. Panterciğin Bay Ukalası; Ediz Çınar Bu iki genç bazı nedenlerden ötürü yetimhaneye verilip geri dönmek istemezlerse ne olur? Bu, Melis ve Ediz'in kendilerine en yakın arkadaşları Buket ve Keremle yeni bir aile kurmasının hikayesi... Sizce bu dört genç ne gibi maceralar yaşayacak? Bu sorunun cevabını öğrenmek ister misiniz? Evet mi? Öyleyse hadi başlayalım! İlk bölüm; 18.08.2017 (İlk kitabımdır!)

Zeki,masum ve masum olduğu kadar da asi bir doktor Merih ESEN. Sinirli,acımasız ve bir o kadar da yakışıklı bir mafya Buğra SOYLU. Peki bu mafyamızın kronik bir hastalığı olup hastaneye giderse ne olur....?

Ellerimi, sanki içinde bir şey saklıyormuşum gibi tuttuktan sonra gözlerimi kapattım ve kısa bir süre sonra tekrar aralayıp ellerimi açarak göğe doğru üfledim. Ediz meraklı bir sesle "Ne yapıyorsun?" diye sorduğunda gülümseyerek yıldızlara bakıp ardından ona dönerek "Bu, bu aralar çok sık yaptığım bir şey. Hayallerimi yıldızlara yolluyorum. Eğer gökyüzünden bir yıldız kayarsa benim de hayallerimden biri yeryüzüne düşmüş olacak. Bu da onlara bir adım daha yaklaştım demek." diyerek ona kısa bir açıklama yaptım. Önüme döndüğüm anda gökyüzünden kayan yıldızı görünce yüzümdeki gülümseme daha da büyürken Ediz'in sesini duydum. "Umarım gökyüzünden yeryüzüne düşen hayalinin içinde ben de varımdır pantercik." İlk bölüm; 30.11.2018

Gizem ve Dilara. Iki düşman. Sürekli birbirlerinden intikam alıyorlar. Artık aynı okulda,aynı sınıftalar. İşler kızışacak. İntikam ateşi hiç sönmeyecek. Bu bir intikam hikayesi.

Her şey bir kurşunun değil de, bir çift kara gözün kurbanı olmakla başladı. Bedenimde ki değil, ruhumdaki ölü tohumların yeşermesiyle attı nabzım. Ve o günden sonra üzerimdeki çiğ toprağı atıp yaşamaya başladım. "Çünkü burası Veda Caddesi," dedi kara gözlerini, gözlerimin içine mıhlayarak. "Çünkü burada her veda bir merhabayla başlar."

kızlar çetesi birbirine herkesten daha çok bağlı olan 17 yaşında aynı evde yaşayan 5 kız arkadaşın hikayesidir ama bu kızlarımız öyle sıradan çıtkırıldım yada tırnağı kırıldığında ağlayan kızlardan değildir hatta kendi içlerinde ne kadar sıcak ve samimi olsalarda onları dışardan tanıyan kişilere korku salan tiplerdir çünkü onlar KIZLAR ÇETESİ...

Sabah uyandığınızda yaşadığınız her şey aslında bir rüyaysa ne yaparsınız? Siz maceradan maceraya koştuğunuzu sanırken bütün bu olanlar beyninizin size oynadığı ufak bir oyunuysa? Geceden sabaha ne olabilir ki demeyin, her an her şey olabilir! Siz beyaz atlı prensinizi rüyanızda görürken ya o da sizi rüyasında görüyorsa ne yaparsınız? Peki ummadık bir anda karşınıza çıkarsa? İşte o zaman ne olur demeyin, tam bir olay olur! Sizce Karan'ın Şansı ne kadardır? Ya da Şansı rüyasında gördüğü Karanlıktan Gelen Aşkı? Rüyada ki Karan mı? Yoksa gerçek hayatta ki acımasız Karan mı? Hangisi Şansın Karanlıktan Gelen Aşkı? Karar sizin! 1.12.2015 Tarihinde yazılmaya başlamıştır! :) Romantizm #1 Genç Kız Edebiyatı #15 Genç Kurgu: 55

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Babasının Kızı adlı hikayenin devamı niteliğindedir.

(Şafak Serisinin 2. Kitabıdır.) Koyu kızıla boğulmuş bir hikayenin baş kahramanlarının kanından gelen gençler... Hayatları boyunca dostluk, aile, sevda, umut ve destek olmanın anlamını büyüklerinden öğrendiler. Bütün zirvelerin gücü olacak insanlar bir araya geldiğinde yenilmez zannedilen her şey yıkılmaya mahkum kalırdı. Ve gençlik her zaman toyluk anlamına gelmezken, her yaşanmışlık da daha güçlü yapmazdı insanı. Eğer ki gözü kara birisi olacaksa asla tek başına yaşayamazdı. Her düşman sanıldığı kadar düşman değilken, her aşk da sanıldığı kadar vefalı olamazdı. Zirvedeki bir devrin başlangıcı sert rüzgarlara karşı koyuşla başlarken, gökkuşağının her rengini kalbinde yaşayabilen insanlar olmasını dilemek en büyük güçtür. Peki ya hem gökkuşağı hem de gecenin şafağı olsaydı? Her gün mutlu eder miydi insanı? Veya her kadın fark edebilir miydi dibindeki sevdalı adamı? Bir adam ne denli katlanabilirdi bağıran yüreğini susturmaya? Her umut edilen koca bir boşluğa sürüklerse adamı ve her kahkaha yakarsa bir kadını... Sevda az kitlenin nasibi ise, Umut güçlü bir kitleye hitap eder. Her kararan günün doğan bir güneşi, Her günün çöken bir karanlığı vardır. Ve bir adam namludan çıkan kurşun kadar tehlikeli severken, Bir kadın kara şafak kadar sert gömebilir yüreğine sevdasını. Sevda hiç bir zaman basit bir zar atma oyunu değildir. Aksine sanıldığından daha ağır bir sahneye çıkmıştır insanoğlu. Asıl mesele o sahnenin perdesi; Siyah mı? Beyaz mı?