→tamamlandı Bu kitap, karanfil sevenlere ithafen. E: Senin haberin yok ama ben kalbimi avuçlarına bıraktım E: Ne olur, avucunu kapatma E: Ölürüm

Bilinmeyen Numara: Sana verdiğim değeri sayılara verseydim, tıpa gitmiştim Allahsız.

Anonim:Bir arkadaşım bir şeyler yazmış. Anonim: "Senin yere göğe sığdırağamadığın seni hayatına sığdıramıyor." demiş. Anonim: Kendimi gördüm. Anonim: senin hayatında yer bile isteyemeyecek bir konumdayım. ********* Uzaktan izleyipte güzel sevenlere ithafen. 23.06.2018 gençlik #43 24.06.2018 gençlik #35 28.06.2018 texting #111

"En azından bir şarkı öner?" "Kamaşıyor gözlerim bebeğim, böyle gülmek olur mu gözünü seveyim. Cennet dudaklarınmış, öp de öleyim. " " Vazgeçtim. " (180317')

"Sana aşığım." "Kaydırma yapmışsındır , sen. Ben değilimdir o. " ***** 080317'

Yazar Notu; Okumadan önce bunu öylesine yazdığımı, bazı bölümlerin aşırı saçma ve dehşet derecede kötü olduğunu göze alarak okuyun. Çünkü bu kadar okunacağını tahmin edememiştim, o yüzden kötü işte. *** -Ali Burak Ceylan~Ege Kökenli- Wattpadde ki ilk Oğuz ve Bahar texting hikayesidir. Başlama Tarihi; 10.02.2018 Bitiş Tarihi; 19.02.2018 Bilinmeyen Numara (Geri Dönüş) yayımda!

anonim: Alayım mı seni gece, anonim: Yiyelim çiğköfte, anonim: Basalım acıyı anonim: Çiğköfteye missme: Oha benim de artık bir anonimim var! √Kısa hikaye√

Yasmin: 15 günün var bilinmeyen.

Tepsinin üzerinde duran ve elime almadan incelediğim fişteydi gözlerim. Big King Menü--------------- 12,75tl Barbekü Sos------------------ 0,50 tl Her zamanki gibiydi, klasik menüm ve klasik sosum. Tek başıma oturduğum beyaz, kare masada ayaklarımla yerde ritim tutuyordum. Patateslerimi kaldırdığımda, fişin devamı da kendimi belli etti. Alıp bir cebime atmak için katlarken, fark etmediğim bir yazı çarptı gözüme. "Artık fark et be güzelim?" Kaşlarım çatılırken bakışlarım hızla kasaya kaydı. Bana siparişimi veren çocuğun yüzüne bakmamış olmaktan pişmanlık duydum. Uygar: Nasıl da aşık gece, gündüze? Nasıl da hayran aklım, yüzüne? Devrim: Sorular çok, aynı olmayan cevapları gibi. Uygar: Alışık olmadığımdan be, Devrim. Sevmeye alışık değilim, en az sevilmeye olmadığım kadar. Devrim: Öyleyse ne? Kaybetmek mi korkun, yoksa köşe bucak kaçışın güvensizliğinden mi? Uygar: Aynı gökyüzüne bakarken buluşmuyor ki gözlerimiz, karanlık çökerken derinden. Kayan yıldıza ait değil ki ruhumuz, umut yeşerip giderken. Devrim: Korkun gece olmak değil mi çocuk? Karanlığına hapsedersin, bir yağmur bulutu olan beni... Uygar: Öyle, ufak bulut. Ve korkumu körükleyen şey, yine o yağmur bulutlarının öfkelenip şimşeklere dönüşmesi. Yer yüzüne yönelmesi o beyaz şimşeklerin, karanlık geceye ulaşmak varken. Ya gidersen şimşeklerinle birlikte başkasına, ufak bulut? O zaman ne yapacak karanlık gece bir başına? Devrim: Aptalın teki, bu gece. Hâlâ bilmez ki, yağmur bulutları gücüdür karanlık gecelerin. Ve yine aynı aptal gece, hiçbir zaman bilmez, beyaz şimşeklerin en çok gece karanlığına yakıştığını. Uygar: Aşık olduğum bulut, gel benim karanlığıma. Gece deme, korkma. Ben varken yanında, tedirgin de olma. Devrim: Ufak yağmur bulutu geliyor, karanlığına rağmen geceye. Peki gece, kabul edecek mi bu hediyeyi? Uygar: Karanlı