Sahi, sevdiğin imtihanın olur muydu? Ve bir gün, o imtihanın ellerinden kayar mıydı? Yüzünde bir gülümsemeyle veda edebilir miydin sevdana? Hiç sevmemiş gibi. Ettiğin duaların O kişi için kabul olunmadığını, dualarının tecellisini başkasında gördüğünde ne yapardın? Teslimiyet. Nasip. Onun için ettiğin o güzel duaların başkası için kabul olduğunu nereden bilebilirdin ki? İşte bu sevda... Ne bir şehvet ne bir arzu. Bu Allah'ın ve Resulullah'ın razı olacağı bir sevda. Öyle olması gereken bir sevda. Tevekkül. ''Hayatının her köşesinde bulunduğun insan seni fark etmezken, hayatının her köşesinde olanı fark edemiyorsun Betül" dedi Ömer. Anlamamıştı... Hem de hiçbir şeyi... Sevda çok garipti ve ağır bir imtihandı...

kendisine ulaşılamasın diye ömrüne setler çeken bir kadına ithafen

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

1 Nisan Sabahı! Cumali, fakültede 'veli toplantısı' düzenler. Yakalanır ve üç yıl uzaklaştırma alır. Cezası dolmadan af ile geri döner. Bahar döneminden kalan dört dersini verip mezun olabilecektir. Fakat, üniversite eskisi gibi değildir! Marjinal grupların hakimiyeti altındadır. Cumali, eski grup liderlerinden akıl alır. Buralarda rahat etmenin tek yolu vardır: 'Eylemlere katılıp, kendini kanıtlamak!' "Okul, okumaktan zordur!"

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

İçerisinde bir çok cesedi sakladığı yuvanın üzerinden kaldırdı göz kapaklarını. Onun bu cesetlerden haberi bile yok. Petrol mavisi gözlerinin dibi gene mor ve o moru çok seviyor... ... Yorgun ruhu güçlü bedeninin altına saklanıyordu her zaman. Heybetli bedeni bazı şeyleri saklamakda çok iyiydi. Mesela o sırtında 6 yaşında bir oğlan çocuğu taşıyordu. Kirpikleri hala ıslak, ağlamakdan sesi soluğu kalmamış... ... Bedenin benden uzaklaştığını fark ettiğimde yerimde huzursuzca kıpırdandım ama ne gözümü açabildim nede çığlık atabildim. Yabancı beden odamı terk ederken ilk kez konuştu -iyi uykular inci... Duyduğum sesle kaşlarımı olabildiğince çattım ama olmadı. İçimi kaplayan ürperti o kadar barizdi ki ... -iyi olan son uykuların... ... karanlığa ait iki insan... tek farkları biri beyaz diğeri ise simsiyah... Beyaz bir kadın karanlıkta ne kadar saklanabilir? Yada simsiyah olan bir adam nasıl beceremez karanlıkta saklanmayı? hayatları 18 sene önce kader tarafından birleştirilmiş iki çocuk biri daha 6 yaşında intikam ateşiyle büyümeye hazır bir diğeri ise yeni doğmuş ve katiline aşık. peki ya sonra... mutlu son diye bir şey yoktur olamazda her kitapta olduğu gibi bunda da mutlu bir son arıyorsanız uzak durun çünkü burası gerçek dünya. Burada sonlar mutlu değil mutlu bir son olamaz çünkü biten hiç bir şey mutluluk getirmez. Ne mi getirir; hüzün, özlem, acı, nefret... Sonlar acı kokuyor burada saf nefretle harmanlanıp kanla yıkanmış enfes bir acı...

Belki birgün benim içinde yeşerecek son yaprağında mutluluk taşıyan bir papatya.. @KaLeMSiZZ_SaiR

gök"yüzünde"n

Yıkılan hayaller tekrar kurulur mu ?

Her zaman iyiler kazanırdı.Ya bazen kötüler iyilerden daha çok kazanmayı hakediyorsa.~○●~ Bu hikayede Hilal iyi kızdı.Yada değildi.Kimse bilemezdi.Okulda geçen,sıradan Yeliz'in oyunlarının yanında,hikayeye yeni kişilerin katılmasıyla beraber artık tanrıların oyunu başlamıştı. Selene,onu bir savaşa kurban etmesinler diye yüzyıllarca ailesinden kaçmıştı.Bir sürü ruhun gölgesinde yaşamıştı.Halbuki o Ay Tanrıçasıydı ve yenilmezdi.Bu hikayedeki kötü kız oydu.Ama kötülerde mutlu olmayı haketmez miydi?Artık mutlu olmak aşık olmak istiyordu.Dileği kabul olacaktı ama kendisini dileği öldürecekti belki de. Hilal,yıllarca babası olmaması gerçeğini kabul edip yaşamıştı.Ama annesi hep yanındaydı.Peki annesi olduğuna emin miydi? Aras,zengin bir ailenin zenginliğini kabul etmeyen biriydi.Dünyaya kendi adaletini getirmeye çalışırken kendi mahkemesinde en büyük adaletsizliği o yapmıştı.Hakim de oydu,savcı da oydu ve en önemlisi mahkumda oydu ama farkında değildi. Kapak; @WKapakTasarimi