Dur! Duyduğum sert sese aldırmadan dolan gözlerimi serbest bırakıp yürümeye devam ettim. 'O küçük aklından ne geçiyorsa unut! Benden sana yar olmaz' dedi acımasızca 'Varsın olmasın.. Ben seni gökyüzüme sığdırdım'dedim mavilerine bakarken. Gözleriyle gönlümü çalmış, beni olmayacak bir rüyaya daldırmıştı.Şimdi ise uyan diyordu.

'' Ensar Karadağlı. '' diyen sesle benden uzaklaşmış ama bakışlarını çekmemişti gözlerimden. Göğsümde bağladığım kollarımı çözememiştim kaskatı kalmışlardı. Kalbim delicesine bir hızla çarpıyordu. '' Cinayete yardım ve yataklıktan tutuklusun, silahını bırak ve teslim ol. '' arkasında ona doğru silah doğrultan memura ısrarla dönmüyordu. Yanağıma süzülen tek damla yaşımı takip etti. Ardından titreyen çeneme bakıp yutkundu sertçe. Dudaklarını birbirine bastırdığında acı bir tebessüm belirmişti öpmek için yanıp tutuştuğum dudaklarında. Gözlerinde kara bulutlar anında yerini almış artık bambaşka bakar olmuştu bana karşı. Hissedebildiğim tek şey hayal kırıklığıydı. Benden hiç beklemediği şey buydu ve ne yazık ki onu da yaşamıştı. Aynı benim yaşadığım ve yok olduğum gibi. '' Ensar Karadağlı, ellerini kaldır ve teslim ol, son kez uyarıyorum seni. '' en yakın adamlarından ikisi de görebildiğim kadarıyla polisler tarafından gözaltına alınıyordu. Mahalleli camlara birikmiş, sokakta olanlarda durdukları yerde izliyordu şaşkınca olayları. Yavaş hareketlerle eli önce beline gitmiş silahını çıkarmıştı. Ardından yine yavaş hareketlerle ellerini havaya kaldırmaya başladığında, '' Eyvallah Firuze'm... '' demişti gözlerimin içine baka baka son kez hafif tebessümle. Ona kestiğim cezaya karşılık ettiği tek kelime eyvallah olmuştu sadece. ................................................ Divan edebiyatında aşkın karşılığıdır sarmaşık. Ağacı dıştan çepeçevre sarar ve yemyeşil gösterir. İçten içe kurutur ağacı sarmaşık. Ağaç öldükçe sarmaşık daha çok güçlenir, daha çok renklenir, daha çok gürleşir. Sarmaşık öldürür ağacı bilmeden ya da belki bilerek. Ağaç ölü, sarmaşık diri yıllanır giderler ta ki onlar için yazılan kader işlemeye başlayana dek...

TOPRAK SERİSİ 2 Yaşadığı topraklarda öfkesiyle tanınan bir Bey... Hayatındaki en kıymetli hazinesi kitaplar olan, Gözlüklü bir Boncuk... Kalbini esir alan aşkı yıllarca inkar edip sevdiği kadından uzak kalan Aslan, bir gün sevdiği kızın onu öpmesiyle aşkını kendine itiraf eder ve bu derin aşkı yaşamaya karar verir. Ancak büyük iki sorunu vardır. Biri sevdiği kızın abisi ve en yakın dostu Kartal, diğeri ise onu bir canavara dönüştüren hastalığı...

'' Dur geri dön, adın ne?! '' avazım çıktığı kadar bağırsam da maalesef ki sesimi duyuramamıştım ya da duymak istememişti. Kan kırmızısı olan elbisenin rengi gayet netken etekleri atımın üzerinden geriye doğru savruluyordu. Zihnim de beliren son görüntüler elbiseden açıkta kalan çıplak ayakları ve simsiyah uzun saçlarının geriye doğru uçuşması olmuştu. Odada yankılanan telefon sesine atımın dörtnala koşan ayak sesleri karıştığında, irkilip gözlerimi açtım nefes nefese kalmış bir halde. Kendime gelmeye çalışarak avucumun içiyle gözümü ovuşturup, susup yeniden çalmaya başlayan telefonuma uzanarak arayana baktım. Acil bir durum olmasa aramayacağını ve hatta bu kadar ısrarla çaldırmayacağını bildiğimden daha fazla beklemeden açtım. '' Söyle... '' aklım hala gördüğüm rüyadayken, açtığımı fark edip sesimle kendine gelen Dinar, '' Ağam, kusura bakma acil olmasa ısrarla aramazdım biliyorsun ama bir haberim var. '' üzerimdeki yorganı çekiştirip bacaklarımı zemine indirerek sabırsız bir şekilde soludum. '' Uzatma neymiş? '' tahammülsüz sesimle, '' Hüsrev'in evini bulduk. '' telefonun diğer ucundan duyduğum isimle elim ensemde öylece kalırken kanımın tersine akmaya başladığını hissediyordum artık. Yıllardır beklediğim gün gelmişti nihayet. Bugün elimden kaçmasına izin vermeyecek ve senelerdir hesabını kesmeyi beklediğim adamın karşısına dikilecektim. Hayatımın akışını bambaşka bir yöne çeviren ve her şeyin sebebi olan adamın karşısına geçip, sustuğum ne kadar şey varsa hepsinin tek tek hesabını sorup, aldığı nefesi de kesecektim. Kolay ölüm yoktu ona. Senelerdir kendime verdiğim tek söz buydu, elime geçirsem de nefesini kesmekte acele etmeyecek ve onu en zayıf noktasından vuracaktım. En değerlisinden...

-Tamamlandı- Bu kitap ailesiz bir kız olan Jenny ve kurt melezi olan Martin'in hikayesini anlatmaktadır. Martin ilk bölümlerde 10 yaşında, Jenny ise 20 yaşındadır. (...) -...ve güzelim ben hediyemi şimdi istiyorum. Dudaklarım üzerinde hissettiğim dudaklar artık alıştığım tada bulanmamı sağlarken hareketsizce duran dudakları aklımı karıştırmıştı. Ne istiyordu? Aklıma gelen düşünce ile sertçe yutkunduğumda bir adım geri adım atmak istesem de sağ elini başımın arkasına koyarken daha kalkışmadan hareketimi engellemişti. Benim onu öpmemi istiyordu. ... 06.18

"YARDIM EDİN!" "ETRAFTA BİRİLERİ VAR MI?" "KAYBOLDUM BEN YARDIM EDİN LÜTFEN" diye bağırmaya başladım O kadar hızlı koşuyordum ki ağaç dalını bile fark etmemiş yere kapaklanmış ayağımı burkmuştum. "Ahh" yerde acıyla kıvranıyordum kurt sesleri gelmişti iyice korkmaya başlamıştım bileğime baktığımda kanadığını fark etmiştim üzerimdeki hırkayı çıkarıp ayak bileğime bağladım Neyseki hırka çok inceydi de bağlanması kolay olmuştu. kurt seslerinin çoğaldığını ve yaklaştığını anlamıştım korkum mümkünmüş gibi artmaya başlamıştı "Küçük kız?!" Diye gelen sese bakmadan ayağa kalkıp gelen kişinin boynuna sarıldım "Yardım edin bana lütfen kayboldum korkuyorum, etrafta kurt sürüsü var korkuyorum çok korkuyorum" dedim gelen kişiye bakmak için kafamı hafif geri çekildim ve o tanıdık kahvelere erişti gözlerim..

'' Sana söz, soyadım soyadın olana kadar bitmeyecek bu mevzu. '' bir yemini daha dillendirdi son kez. '' Kendine dikkat et. Seni seviyorum. '' diyerek çekti ellerini üzerimden. Sarılmamıştı hâlbuki sadece ufak bir temasla bile sıcacık olan bedenim çekilmesiyle buz kesti. Geri geri yürüdü, sırtını dönmedi bahçe kapısından çıkıp arkadaşlarının beklediği yere yürüdü. Gitmek istemediği bariz belli olurken bakışlarını benden çekmeden bindi arabaya. '' Bende... '' dedim sessizce sadece. Dolu dolu bakan gözlerimle sadece mırıldandım içim sökülürcesine son kez. Kendine dikkat et demiş ve gitmişti. Herhalde anlamıştı bu kalbin ve bedenin tamamen ondan ibaret olduğunu sonunda. Ama yine şaşırtmayıp bencilce davranmış ve kendini düşünmüştü. Görüş açımdan çıkan arabayla sendeledim olduğum yerde. Sanki ayağım koca bir boşluğa girmiş gibi sendeledim. Birilerinin ayak sesleri duyuldu, Demet'in sesiyle duraksadım ardından. '' Ne oldu Bahar? '' diye sordu. '' El olduk, ziyan olduk Demet. İşte tüm olan bu... '' dedim mırıldanarak. Ve kapattım o gece Demir defterini. İlk aşkımı sonsuzluğa gömecek ve bundan sonra adını anmayacaktım. Kalbimi onunla beraber ilk kez aralarken yine onunla beraber kapatmıştım sonsuza dek...

.Bazı hikâyeler bir çığlıkla başlar. Bazıları bir suskunlukla. Bu hikâye ise bir sığınışla başlıyor. Yıllarca görülmeyen, duyulmayan, sevilmeyi hak ettiğini bile bilmeyen bir kızın; Seher'in hikâyesi bu. Kendi güzelliğini aynada ilk kez fark eden, bir sofrada ilk kez huzurla doyan, bir duada ilk kez kalbi titreyen bir kızın... Bazen insanın kaderi büyük mucizelerle değil, küçük merhametlerle değişir. Sıcacık bir çorba, şefkatle uzatılan bir el, "Korkma kızım" diyen bir ses... Ve en çok da kalbe usulca yerleşen bir inanç. Bu hikâyede Ramazan sadece bir zaman dilimi değil; bir dönüşüm, bir arınma, bir yeniden doğuş. Bereketli sofralar, sabırla tutulan oruçlar, gözyaşıyla edilen dualar ve kalpte büyüyen umut var satır aralarında. Nurten Hanım'ın şefkatiyle filizlenen Seher'in iç yolculuğuna tanıklık edeceksiniz. Öğrenmenin heyecanını, ibadetin huzurunu, ait olmanın verdiği güveni ve geçmiş yaraların yavaş yavaş kabuk bağlayışını hissedeceksiniz. Belki bu satırlarda kendinizden bir parça bulacaksınız. Belki bir duada, bir secdede, bir lokma ekmekte saklı olan huzuru yeniden hatırlayacaksınız. Bu hikâye, karanlıktan aydınlığa yürüyen bir kalbin hikâyesi. Bu hikâye, merhametin insanı nasıl iyileştirdiğinin hikâyesi. Bu hikâye, Ramazan'ın kalpte açtığı kapıların hikâyesi. Hoş geldiniz. Seher'in yolculuğuna birlikte yürüyelim. 🌙🤍

" Hikayede +18 sahneler bulunmaktadır" Karacadağ'ın Ahrazı'nın hikayesinde geçen Zeynep ve Mustafa karakterinin hikâyesidir. Karartma gök mavisi sevinçlerini Hüzün düşürme kirpiklerine Mavi ile Beyaz'ın buluşması gibi olsun vuslatımız Sonra birşeyler söyle bana Umut koksun İmkansız mı? Bizde kuşlar filleri yener be Kadın!.. "Ol der ve olur.."

O, soğukkanlı bir katildi. O ise insanları iyileştirmek için yemin etmiş bir doktordu. Artık iyileştirmekle mahvolmak arasında ince bir çizgideydi. Ve bazı tedaviler... ölümcül derecede yasaktı.