500 yıl önce insanoğlu bir hapishaneye kapatıldı. Atalarımız halkı Çevikler, Veliahtlar ve Fısıltılar olmak üzere üç gruba ayırdı. Veliahtlar; yönetimi elde tutan gruptu. Zincirin en üst basamağında yer alıyordu. Çevikler; Veliahtları korumakla yükümlü olan savaşçılardı. Fısıltılar ise şifacılarımız... Yasalara göre doğum izimiz bizi bu üç gruptan birine tayin ediyordu. Her biri sistemin bir koluydu. Bu üç gruptan ayrı olarak büyük bir rolü bulunan bir kişi daha vardı: Eko. Halkın kurtuluş yolu diye adlandırdığı kişilerdi. Tarihe göre her yüzyılda bir, bir Eko ortaya çıkar ve vücudundaki leke şeklindeki hapishanenin haritasıyla bizi buradan kurtarmaya çalışırdı. Başarısız olduğunda da görev, bir asır geçtikten sonra bir sonraki Eko'ya devredilirdi. Bu hep böyle süregelmişti. Yıl 2600... Yeni Eko ortaya çıktı. Ancak bu seferki çok daha eşsiz... İnsanlar ümitli. Ben mi? Ben sadece bu sistemde yaşamaya çalışıyorum. "Ben Ciara Gaben. Ben bir Çevik'im. Altın Mühür'ü alarak Veliahtların dikkatini çektim. Boynuma dolanan ilmiğe ilk düğümü attım. Ama şimdi, o düğümü çözmem gerekiyor. Halkım için, kendim için ve en önemlisi kalbim için..." Düğümleri çözmeye hazır olun!

Geçmişin karanlık gölgesi seni takip ederken hissetmek ne kadar kolay olabilirdi? Buzdan kalbin ve kumral bir oğlan hayatında yer edinmişken eskiler seni mağlup edebilir miydi? Eski defterlerin açıldığı bir oyuna; binlerce kez anıları hatırlamaya var mısınız? Binlerce Anı sizlerle...

Birbirinden ayrılmaya çalışan ama başaramayan iki çift!

Ruhlarının saflıkları kalplerinin siyahlıklarında yok olmuştu. Kapanmaya yüz tutmuş yaralar yeniden açılmıştı. Hatalıydılar. Ve kendi hatalarını bir başkalarının günahlarıyla kapatmıştılar. Prangaların birbir açıldığı, tabuların tek tek yıkıldığı bir oyuna; binlerce kez hissetmeye var mısınız? Binlerce His Sizlerle... ❤️ "Herkesin hikâyesi vardır ama herkesin şiiri yoktur, der Özdemir Asaf. Sence bizim şiirimiz var mıdır?" "Kim bilir, Talay. Belki de uzaklarda bir yerde, mum ışığının altında mürekkep lekeleriyle bezeli yabancı parmaklar, dolma bir kalemin raks ettiği bir saman kâğıdına bizim şiirimizi yazıyordur. Ya da çoktan şiirimiz yazılmış ve kitap raflarına konuk olmuştur." "Nasıl başlardı bizim şiirimiz?" "Buzdan kalpli bir kızla, çocukluğunu kaybetmiş bir oğlan çocuğu nasıl anlatılabilirse öyle başlardı."

Hazan ve Hakan… Hayatın acımasız pençesine takılmış iki kardeş… Et ve tırnak gibiydi ikisi. Birbirlerinden bir an olsun ayrılmazlardı. Ancak zamanla, büyüdükçe araya bambaşka bir engel girdi: Uyuşturucu… Bu beyaz illet insanı her geçen gün ruhunu esir alırken hiçbir şey gelmiyordu elinden Hazan'ın. Gün geçtikçe ismi siliniyordu bu yaşamdan. Ancak Hakan'ın başına gelenlerden sonra tekrardan yazdı baş harflerini inadına hayata. Fedakarlık kalbinde gün geçtikçe köpürdü, yerini yasak duygulara bıraktı. Araf'tayken Cennet'te, Cennet'teyken Cehennem'de buluverdi kendini. Ve bunun sebebi; kaybolduğu o safir mavisi gözlerin sahibiydi. Hazan, kardeşini kurtarmak için girdiği bu yolda hiç beklemediği durumlarla karşılaşacaktı. Ufukta bambaşka duygular belirirken belki de geçmişindeki acıları bir başkasının karanlığında silebilecekti. Bu amansız oyunda beyaz siyaha mı bulanacaktı? Yoksa siyah beyazla mı bulaşacaktı? Peki, beyazın yanında siyaha yer var mıydı? Raflarda Yerini Aldı!