Wiele wieków temu serce Thranduila zostało zdobyte. W Imladris, pod osłoną gwiazd, młody król odnalazł swą królową. Była jego najcenniejszym skarbem, światłem jego życia. Ktoś jednak postanowił mu ją odebrać. Tamtego dnia serce króla zamarzło. Nie umiał ogrzać go nikt. Nawet jego jedyny syn. Minęły setki lat. Kruki wracają do Ereboru. Śródziemie się zmienia. Wojna nadciąga ze wszystkich frontów. Razem z wojną nadciąga kres samotności Thranduila. Bowiem Gwiazda króla wraca na swoje miejsce. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ // Wszelkie prawa autorskie należą do mistrza Tolkiena i nikogo innego. Wytworem mojej wyobraźni jest jedynie postać Elentari //

Czy atrament na papierze może wyrazić tęsknotę? Czy litery ułożone w piękne słówka wyrażą ból serca, które straciło swą bratnią duszę? Czy wielkie morze potrafi pokonać miłość dwóch serc? Czy różne flagi powstrzymają huragan uczucia?

„Ojczyzna...Czy to tylko garstka ziemi w dłoni? Czy to czarno biały rysunek otoczony czerwoną linią? Czy to te góry, równiny, lasy? Czy to ta gleba nasiąknięta krwią walecznych żołnierzy? Czy może sztaby wojskowe, rzędy żelaznych armat stojących na frontach tej wojny? Ojczyzna to dom, to najukochańszy kąt. Ojczyzna to nasza matka, opiekunka, własnym ciałem broniąca swoich dzieci. To znajomy zapach ubrań przypominający rodzinne strony. To zawsze otwarte objęcia matki i mocny uścisk ojca. To ramiona ukochanego, jego spojrzenie, głos. Ojczyzna to nie miejsce, nie ziemia, nie szlak, nie wymalowane pędzlem sztuczne granice. To ludzie, których ukochało serce. To tęsknota do sióstr i braci. To matczyna dłoń. To ojcowskie ramię. To dotyk ukochanego. Ojczyzna."