Równoległa opowieść o dwóch kobietach Hümeyri i Victorii, walczących na wojnie turecko-greckiej. Obie doświadczone przez los szukają sposobu by ten koszmar się zakończył. Czy połączą swoje siły? Jak sobie z tym poradzą? Czy odnajdą miłość?

„Ojczyzna...Czy to tylko garstka ziemi w dłoni? Czy to czarno biały rysunek otoczony czerwoną linią? Czy to te góry, równiny, lasy? Czy to ta gleba nasiąknięta krwią walecznych żołnierzy? Czy może sztaby wojskowe, rzędy żelaznych armat stojących na frontach tej wojny? Ojczyzna to dom, to najukochańszy kąt. Ojczyzna to nasza matka, opiekunka, własnym ciałem broniąca swoich dzieci. To znajomy zapach ubrań przypominający rodzinne strony. To zawsze otwarte objęcia matki i mocny uścisk ojca. To ramiona ukochanego, jego spojrzenie, głos. Ojczyzna to nie miejsce, nie ziemia, nie szlak, nie wymalowane pędzlem sztuczne granice. To ludzie, których ukochało serce. To tęsknota do sióstr i braci. To matczyna dłoń. To ojcowskie ramię. To dotyk ukochanego. Ojczyzna."

Uwielbiam serial Zraniona Miłość ( lub Jesteś moją ojczyzną) dlatego postanowiłam zrobić zbiór *wierszy *listów *monologów 💔💔 Mam nadzieję że zachęcą was do obejrzenia produkcji. Zapraszam 😊😊

Czy można zapanować nad sztormem, co miota bezwładnym okrętem? Czy można zapanować nad dzikim wiatrem, co wielkie drzewa łamie? Czy można zapanować nad ulewnym deszczem , co zalewa całe miasta? A czy można zapanować nad nieokiełznanym sercem, co łączy dwie pokrewne dusze? Czy można zapanować nad uczuciem? Czy można zapanować nad miłością? //okładka by @Natali_Dominguez