Kafamın içinde sesler dolaşıyordu..Durmak bilmeyen sesler.Her saniye oralarda biyerde konuşup duran şeyler. Susmak bilmiyorlardı.Bazen bu seslere dayanamayıp sinir krizleri geçirdiğim oluyor. Şimdi ise sadece yatakta cenin pozisyonunu almış bi şekilde ağlıyorum. Seslerin Kafamın içinde çınlamasıyla ellerimi daha fazla kulaklarımda bastırıp gözlerimi sımsıkı yumdum. Sesim fısıltıyla çıkıyordu. " Yeter . lütfen susun artık duymak istemiyorum.! " Kafamı ellerimin içine aldım ve dirseklerimi dizlerime dayayıp düşünmeye başladım. Onları nasıl susturmam gerekiyordu? bu soruyu yıllardır düşünüyordum ama elimde yine hiç bişey yoktu.

Beni kendine doğru çekip son kalan iç çamaşırımı da yırttığında artık saklanabilecek bir yerim kalmamıştı.. Bacaklarımı aralayıp üstüme uzandığında sadece fısıldayabildim.. -"Ben hala bakireyim... Lütfen.. Lütfen.." Ama bu sözlerim onu pek etkilememişe benziyordu.. -"O halde en eğlencelisinden başlayalım" dedi ve beni yüz üstü çevirdi.. Çığlıklarım hıçkırıklara dönüşmüş, yalvarışlarım ise fısıltıyla sessizleşmişti..

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."