"Babamın parası için değil miydi her şey?" Diye bağırdım ağzımdan akan kanı silerken. "Bıktım!" Dediğimde bir hışımla yanıma geldi. "Kes sesini!" Dediğinde içimden çıkamadığım yangında yanarken acı feryatla haykırdım. "Hiç bir şey istemiyorum! Boşa artık beni." Dediğim anda tuttu saçlarımdan. Dik duracak halim olmadığında çektiği yere doğru düşerken beni sürüklemeye başladı. "Boşanmak ha?" Dedi ve beni yere doğru savurdu. Düştüğüm yerde gözüm kapıdan kızıma ilişti yüzünü dizlerine gömmüş biçimde kulaklarını kapatmıştı. Acıya alışkın vücudumun alışamadığı tek şeydi kızımın acı çekmesiydi. Akan göz yaşlarımla kızıma bakarken saçlarımdan tekrar çekilmem ile ona döndüm. "Benden başka hayatın olabileceğini mi sanıyorsun Meryem Uluoğlu?" ••• Musa Uluoğlu, sana olan kinim beni getirdiğin son raddede kızım için son adımlarımı atarken yaptığının acısına merhem o adamla karşılaştım. Vurduğun her yeri seven, kızımı kızı gören, beni canına katan o adamla karşılaştım. Beni senden alabilecek o adamla, Kenan Dağcı ile karşılaştım.

Pamuk Prenses gibi değildim ben o masallarda mutlu sonlarla anlatılan. Her günüm ayrı bir acıyla, korkuyla doluydu. Her gün bugün bir şey olmasın diye kalkıyordum. Kraliçe olmak kolay değildi. Bir kraliçe olmak için en iyisi olmak lazımdı. Bunun için çabalamaktan daha fazlası gerekti. Ve olmaktan, hayattan korktum. Kraliçe olmak için en büyük adımı atarken topuklularımı çıkarıp koşmaya başladım ters yöne. Kaçtım, yakalanmayı düşünmeden kaçtım. Sonuçlarını düşünmeden kaçtım. Ve bu kaçış hayatıma onu, Cornwall Dükü Julius Daniel Hill'i getirdi. 'Ben koca bir ülkenin varisi olduğumdan değil, kalbinin varisi olduğumdan prensestim.' 01.09.17/ Tarih Kurgu #49 06.09.17/ Tarih Kurgu #44

Altı küçük yetim çocuk. Bir söz. Bir sürü kız. Afra? Afra son kız. Her şehrin önde gelenlerinin başını yakan bir grup arkadaş. Hepsi bir söz için. Küçük bir kafesiyle annesinin yanında yaşam süren olacaklardan habersiz bir kız. Hepsi bir söz için. Hepsi son kız için. İlkut'un aşkı için. 'Afra & İlkut'

Ben Evren Ulutaş, her şeyini kaybetmiş bir kızım. Hayatta bir tek babam kalmış derken onunda beni bırakmasıyla bir kara kutuda kayboldum. Tek sığınağım bu kutunun sahibiydi. Her ondan gidişimde ona tekrar geleceğimi bildim. Her şeyimi kaybetsem de o her şeyim oldu. Yaşamı sağlayan bu adamda nefes buldum ben. Bir tek Alaz Cansoy'da. Ben Alaz Cansoy, anne ve babamın gözlerimin önünde ölümüyle kardeşime hayatımı adadım. Aileme bu azabı yaşatan adama aynı azabı yaşatmaya umarak ayakta kaldım. Tesadüf sonucu birilerinden kaçarken girdiğim evde karşıma çıkan hırçın kızın o olduğunu öğrendiğimde sanırım biraz geç kalmıştım. Yeminimi bozduran bu kıza ömrümü adadım. Bir kardeşim vardı birde o. Hayatımı değiştiren o kız. Bir tek Evren Ulutaş.

Rosa Ela; Türkiyede amcasından başka akrabası kalmayan. Ve amcasının onu kendi patronuyla evlendirmek zorunda bırakan 1 yıl sonra dul kalmayı planlayan 23 yaşındaki ama kocası Cem Ulusan'ı kalbini kaptıran saf ve Cem Ulusan için kendini görünmez kabul eden bir kız. Cem Ulusan; Ulusan ailesinin miras korkusuyla evlenmek isteyen, Kendi kendini Allahuekber dağında tutan, 30 yaşındaki egoist ama asla bir gün karısının aşkından kaçamayacağını bilen bir adam. Peki sen bu aşkta görünmez olmaya var mısın? Cem & Ela