❝ᴡ ᴅᴡᴀ ᴍɪᴇsɪᴀ̨ᴄᴇ ᴍᴏᴢ̇ᴇsᴢ ᴢᴅᴏʙʏᴄ́ ᴡɪᴇ̨ᴄᴇᴊ ᴘʀᴢʏᴊᴀᴄɪᴏ́ᴌ, ɪɴᴛᴇʀᴇsᴜᴊᴀ̨ᴄ sɪᴇ̨ ɪɴɴʏᴍɪ ʟᴜᴅᴢ́ᴍɪ, ɴɪᴢ̇ ᴡ ᴄɪᴀ̨ɢᴜ ᴅᴡᴏ́ᴄʜ ʟᴀᴛ, ᴜsɪᴌᴜᴊᴀ̨ᴄ ᴢᴀɪɴᴛᴇʀᴇsᴏᴡᴀᴄ́ sᴏʙᴀ̨ ɪɴɴʏᴄʜ❞ - ᴅᴀʟᴇ ᴄᴀʀɴᴇɢ sᴢᴏ́sᴛᴋᴀ ɴɪᴇᴢɴᴀɴʏᴄʜ sᴏʙɪᴇ ɴᴀsᴛᴏʟᴀᴛᴋᴏ́ᴡ sᴘᴏᴛʏᴋᴀ sɪᴇ̨, ʙʏ ᴡsᴘᴏ́ʟɴɪᴇ sᴛᴡᴏʀᴢʏᴄ́ ᴢᴇsᴘᴏ́ᴌ ɴᴀ ᴋᴏɴᴋᴜʀs ᴍᴜᴢʏᴄᴢɴʏ ᴀɢᴇɴᴄᴊɪ ᴍᴀᴠᴇʀɪᴄᴋ.

Maks co roku przyjeżdża do W. (nie mylić z Wypizdowem), ale po raz pierwszy próbuje nie namieszać w relacjach swoich rówieśników. Nawet nie wiem, czy to skończę. Okładkę zrobiła Natalka (@nattssoo na Insta, koniecznie dajcie jej follow).

CZYTAĆ OPIS UWAGA: Moje shoty można traktować jako jedną całość. To w takim razie byłaby pierwsza część, druga to obrzydzenie, a niebawem pojawi się trzecia "Martwe gwiazdy" ____ To jednocześnie jest i nie jest shot Levihan. To shot o Hanji, o Levi'm, o ich relacji i usterkach w życiu. To shot o tym, że zdają sobie sprawę z tego, co powinni zrobić. To shot o tym, jak ważne jest mieć obok siebie człowieka, któremu się ufa, podczas gdy dookoła szaleje śmierć. To shot o tym, że Hanji wcale nie jest tak beztroska, a Levi tak zdystansowany do każdej napotkanej osoby. To shot o specyficznej wieloletniej relacji. "Brońmy swoich pleców, prowadzimy ludzkość. Będziemy musieli sobie poradzić, kiedy zostaniemy sami. Bo zostaniemy, to nieuniknione." Kilka stron nudnego tekstu. Nie znajdziecie tu namiętnych, długich pocałunków, scen seksu, żadnej romantycznej zażyłości. Levi nazywa siebie potworem, a Hanji złym człowiekiem. Zbrukani krwią i okryci chwałą. Obrzydliwym, zeszmaconym ścierwem i nadzieją na lepsze jutro. Piją razem, planują misje, stawiają wolność ludzi ponad własne życie. Ale są ludźmi. Może wybitnymi. Ale tylko ludźmi.

Nie było to ani tak łatwe, ani w połowie tak trudne, jak wszyscy zakładali. Dodatek do Ironii przekwitu, polecam czytać od 29 rozdziału Ironii.

Janek od zawsze uwielbiał skrzypce. Czuł, że między nim a tym instrumentem jest szczególna więź, której nie jest w stanie rozerwać nic - nawet demony przeszłości, które osaczają go wszędzie i sprawiają, że nie może o nich zapomnieć. Mury, które wybudował wokół siebie, nie pozwalają nikomu dostać się do jego małego świata - tego świata ze skrzypcami, muzyką klasyczną i rozgwieżdżonym niebem widzianym przez okno. I na pewno nie spodziewał się, ile jest w stanie zmienić pewien blondyn ze skrzypcami na ramieniu, który pewnego dnia pojawił się w oknie naprzeciwko. Opowiadanie jest odpowiedzią na akcję pn. „Kolorowe słowa" z inicjatywy grupy Piórowładni (@Piorowladni) na Facebooku (https://www.facebook.com/groups/685946204908306/)

Kiedy w oczach masz wojnę, to wszystko traci barwy... @KlaudiaDwojak dziękuję za to okładkowe cudo Laureat „Perła Wattpada 2017" oraz „Skrzydlate słowa"

Był szary w swojej inności, zamknięty w swądzie dymu i farb. Niewidoczny. Tęskniący. Z duszą starą jak świat. ℹ️2 miejsce w kategorii romans, w konkursie Skrzydlate Słowa

❝Z mego gnijącego ciała wyrosną kwiaty, będę ich częścią, a to oznacza wieczność❞ W mieście Tem, śmierć przywdziewa maskę miłości, sadząc kwiaty w bijących sercach. ℹ️Praca wygrała głosowanie czytelników, w edycji letniej konkursu "Splątane Nici"

#oneshoty #hetalia Okładka: @germanizacja

Historia z punktu widzenia różnych osób należących do Vortex Club'u. Praktycznie nie znamy większości z nich, a nie należy wkładać wszystkich do jednego wora. To jest ff więc znając życie wszystko zrobię pewnie inaczej z prawdą... trudno, zapraszam do czytania