"Kapımın önünden başka bayılacak yer bulamadın mı?" "Sen ne kadar kaba bir adamsın ya? Sanki ben seçtim bayılacağım yeri! Hatta inanır mısın? Kapının önünden geçerken dedim ki burası bayılmak için çok uygun bir yer. Burada bayılırsam dağdan inen bir takım elbiseli ayı gelir ve beni kurtarır! O ayı da sen oldun!" "Sen benimle dalga mı geçiyorsun? Bana ayı mı dedin sen?" "Ben sana takım elbiseli ayı dedim. Sadece niye bir kısmını alındın ki?" * "Bu yazı da ne?" "Dikkat! Mafya var!" "Hadi ya! İyi ki okudun! Benim okuma yazmam yoktu zaten" "Sen kültürsüz bir mafya mısın? Hiç yakıştıramadım! Çok ayıp! İstersen öğretebilirim!" "Hay Allah'ım sen bana sabır ver! Sülük gibi yapıştın bir de gitmiyorsun ya! Ben sana ne yazıyor demedim! Niye arabamın camındaydı bu?" "Hani bebek olan arabalara yazıyorlar ya 'dikkat! Bebek var!' ben de düşündüm ve dedim ki mafya olan arabaya 'dikkat! Mafya var' yazmak gerekir? Kötü mü düşünmüşüm?"

O anda dedesinin yıllar önce çizdiği resim , gözlerinin önünde kan ağlamaya başladı. Tablodan akan kanlar Vasilka'nın korkusunu uyandırmıştı. İliklerine kadar hissetti o korkuyu. Çığlık atmaya çalıştı ama olmadı. Bir an önce bu eski , korku dolu evden kaçmak istiyordu. O anda kulaklarına ilişen kelimeler , sessizliği sivri bir kılıç gibi kesti. ''Bu evden çıkış yok Vasilka , ölümü tatmaya hazır ol!'' *Tüm hakları saklıdır*

"Bu dünyada neyi en çok istersen o senin imtihanındır."