"Soyun!" dedi ve dudaklarındaki o histerik, şeytani gülümseme yeniden kendisini gösterdi. "Bunu yapamam." dedim korku, bedenime hükmetmeye yüz tutmuşken. Umursamadı. Bakışları, bir psikopat kadar anlamlı, bir deli kadarsa ardı görülemez şekilde parıldıyordu. "Sana yapabilir misin diye sormuyorum. Kıyafetlerini çıkar ve buraya gel. " Bir psikopatla nasıl başa çıkacağınızı bilirdiniz. Ardında yapacağı hamleler, kafasındaki kurduğu dünyadan nefes alırdı. Ama o, ardı arkası kesilmeyen bir dehşetin yüzüydü ve bunun farkındaydı. Çünkü tam olarak bu olmak istiyordu. O psikopatla taçlandırılamayacak kadar deliydi. Ve istediklerini yapmazsam, zelzelesi dünyama kıyameti yaşatmaya ant içmişti. Onu tanımak, sokakta yaşayan bir adamı yaşamak kadar korkutucuydu. Onu hatırlamak, damarlarımda dolanan kanı donduracak kadar soğuktu. Onu yaşamak, gökyüzü gibiydi. Günün her saatinde, değişebilecek milyonlarca mucizeyi ellerine verecek kadar kudretli ve ulaşması imkânsız olandı. Onu bilmek ise imkânsızdı. Çünkü o var olanı, var olmayanlarla süsleyecek tek insandı. O, Bir deliydi.

Tolstoy: Tüm muhteşem hikayeler iki şekilde başlar: Ya bir insan bir yolculuğa çıkar, ya da şehre bir yabancı gelir, der. İki noktada da haklıdır. Ben de tamamen duygularımın esareti altında, yeni bir yolculuğa çıkmış, yolculuk boyunca sızlayan vicdanımı rahatlatmak adına, bilmediğim bir yerde ayakta ve güçlü kalmaya çalışmıştım. Şehre yabancı birini almamıştım ama kalbime aldığım bir yabancının hayatında, tanıdık biri olarak var olmuştum. Belki de bildiğimi sandığım bu şehrin, bilmediğim köşelerinde yabancı kalan bendim? İşte bu da benim hikayem. Yeraltı'na, ateşin ortasına, karanlık gölgelerin gizli sığınağına sorgusuz koşuşumun hikayesi. 08.02.2019

Arabanın kaputuna yaslanmak için adımımı attığımda karanlık ve boş sokakta yankılanan sesleri duydum. "Sen kimsin lan? Ha kimsin söyle! Ne hakla bana böyle şeyler dersin?" Yönümü değiştirip kapının kolunu tuttum ama açmadım. İçimdeki dürtü beni durmaya teşvik ediyordu. "Ben benim, sen kimsin?" Bu adam da neydi böyle? Böyle espriler(!) hala var mıydı? Acıklı bir inleme sesi sokakta yankılandı. "Ciddi biri olduğumu öğrenemedin herhalde? Gerçi ben senin de ciddi biri olduğunu düşünürdüm. Peki, gösterelim biz sana!" Diğer adamın sert sesi kulaklarımı doldurduğunda tenimden bir ürperti geçti. Mantıklı yanım-ki ne kadar mantıklı bilmiyorum.- buradan derhal gitmemi söylerken süregelmiş şımarıklığım benim kimseden korkmadığımı söylüyordu. Koca bir çığlık sesi sokakta ve aynı anda beynimde yankılandığında ağzım şaşkınlıkla açıldı. Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım. Belki de sarhoş olduğum için böyle olmuştu. "Ee, ben kimmişim öğrenebildin mi bari?" "Kerem Sayer!" 29.11.2014 19.08.2017

Görme engelli bir iş adamı olan Alp Merih Demirhan, insanlardan uzakta izole bir yaşam sürmektedir. Kimseye açmadığı dünyasında tek başına ve yapayalnızdır. Ona rehberlik yapmak üzere evine yerleşen onun tam zıttı Ada Samyeli ile hayatı bütünüyle değişecektir. Ada, Alp'in tüm karanlığının aksine ışık saçan, hiç vazgeçmeyen ve hep kendi bildiğini okuyan bir kadındır. Yavaş yavaş Alp'in karanlık dünyasını bir mum ışığı misali aydınlatmaya kararlıdır. "Dünyadaki karanlıkların tümü bir küçük mum ışığını söndüremez."

"Tanımadığım, bilmediğim bir dünyadan çıkıp geldi. Benliğiyle, şiddetiyle beni yıkıp geçti. Ne ona ulaşabildim ne de ondan uzak durabildim. Aldığım her nefesi ona adadım... Her günü onun için yaşadım... Ama aşkım, kalbindeki buzları eritmeye yetmedi"

İHANET mi? Kime göre peki? Başkası için delicesine atan kalp midir ki ihaneti yapan? Yoksa bir an bile beyninden silip atamadığın her an her saniye başkasını düşünen zavallı akıl mı? Hangisi? Asıl ihanet beni sevdiğimden ayıran günler aylar yıllar hatta daha fazlası onsuz soluduğum nefes, yediğim yemek, içtiğim su hepsi ama en kötüsü de onsuzken de onun için atan kalbim. İşte bana en büyük ihaneti kalbim yaptı. Onu sevmekten onun için atmaktan hiç bir zaman vazgeçmedi. Koskoca beş sene. Sesini duymayalı, gözlerine doya doya bakmayalı, başımı göğsüne koymayalı, sıkıca sarılmayalı beş sene oldu. ATEŞ... ah Ateş ismini söylerken bile yanıp tutuştuğum adam. Kokusuna hasret kaldığım. Nefesim dediğim adam. Neden yapıyorsun bunu bana? Nedir istediğin intikam mi? Bana acı çektirmek mi? Yapma uğrana kendimden hayatımdan vazgeçtiğim. Senin hayatın için senden vazgeçtiğim yapma. Ben zaten sensizlikten ölüyorum...Yapma dokunma işte ona. Biliyorum ben sana yasağım. Ama yapma işte gözümün içine baka baka dokunma. Bu kadar acımasız olma...

Nefesi kesildi. Kalp atışları hızlandı. En kötüsü ise; yine kasıklarında tatlı bir sızı dolandı. Bu adam farklıydı. Bu adamın zümrüt yeşillerinin siyaha çalacak kadar koyulaşması bile muazzamdı. Bu adam tehlikeliydi. Ama bu adam arzuydu. Bu adam kırmızıydı.

Cin,şeytan, ifrit, deccal,siyah gölgeler, kimsenin inanamayacağı hisler, duyduğunuzda dua etmeye başlayacağınız sesler ve yazmaya korktuğum bir çok şey Not:Paranormal olaylardan korkan okumasın piskolojik etki yaratabilir.

Düşünerek yazdım korku içerir @emiliabezdi hesabındayımm