Ellerindeki kasımpatıları alıp içeri geçtik. Nabzım o kadar hızlı atıyordu ki öleceğim sandım heyecandan. "Doğan?" "Ne olur bir şey söyleme. Ben kendimde değilim. Hiç değilim Ayperi." "Seni hep bekledim. Ama istemiyorum. Seni yanımda istemiyorum Doğan. Yine beni bırakıp gitmene izin veremem." "Verme o zaman." "Senin için savaşmayacağım." "Ayperi,eksiğimi tamamla." Gözlerimi kapatıp kapıyı gösterdim çıkması için. Bir hareket bekledim ama olmadı. Sonra kapalı gözlerimde dudaklarını hissettim. Dolu gözlerim baskısıyla akmaya başladı. Eğilip göz yaşlarımı da öptü ben bu adamı nasıl atacaktım kalbimden?