Postapokaliptyczna rzeczywistość. Bucky Barnes jeden z wielu, ocalałych w katastrofie planety, ludzi teraz ukrywa się w bunkrze walcząc o przeżycie. Pewnego dnia spotyka kogoś kto obraca jego życie o 180 stopni.

Rozpoczął się koniec ludzkości. Nie było to coś, czego dokładnie spodziewali się fani science-fiction. Nieznany wirus atakuje ludzi w sile wieku. Nigdy nie dotyka osób poniżej dwudziestu lat i powyżej czterdziestu. Pierwsza Faza: apatia. Zarażeni stają się odrealnieni. Trudno nawiązać z nimi kontakt. Druga Faza: agresja. Po skończeniu Pierwszej Fazy zarażeni wykazują wyjątkową dla nich agresję. Potęguje się ona z każdym dniem. Trzecia Faza: zniknięcie. Nikt nie wie, co się dzieje z zarażonymi. Znikają jak cienie w mroku. Młody, dopiero co osiemnastoletni, Vince ma jeszcze dwa lata nie do końca spokojnego życia w zdrowiu. Jego harmonię burzy spotkanie z Nadą. Chłopak odkrywa, że dziewczyna może być kluczem do zrozumienia wirusa Cienia. Vince musi podjąć trudną wędrówkę, która stawia na szali los ludzkości i jego życie.

Keira zostaje znaleziona jako niemowlę nieopodal Zakazanego Lasu, miejsca które ludzie omijają szerokim łukiem z uwagi na straszliwe stworzenia tam mieszkające. Znajduje ją Ena Gerem, jedna z służek pracujących na królewskim dworze. Gdy Keira kończy piętnaście lat również rozpoczyna pracę w zamku i zostaje przydzielona jako służąca młodemu księciu Adamanti, Zenowi. Z uwagi na niezwykle, intensywnie zielone oczy dziewczyna od razu staje się obiektem zainteresowania oraz kpin i żartów. Gdy książę Zen kończy siedemnaście lat uświadamia sobie, że prawdopodobnie zakochał się w swojej służącej, jednak nie ma odwagi jej tego wyznać. Sprawy zaczynają się komplikować gdy dziewczyna przypadkiem wchodzi do mrocznej, na pierwszy rzut oka opuszczonej komnaty, której zawsze strzeże czterech uzbrojonych strażników. W pierwszej chwili myśli, że to zwykła komnata jakich wiele w zamku jednak nieznajomy głos który słyszy od kilku dni nakłania ją aby weszła dalej i dopiero gdy znajduje się w połowie mrocznego pomieszczenia zauważa przykutego do posadzki, grubymi łańcuchami smoka. Myśląc, że to głupi żart kogoś z zamku zamierza opuścić to miejsce, jednak z niewiadomych przyczyn uśpiony od ponad tysiąca lat gad budzi się ze snu i zrywa łańcuchy. Zamek opanowuje chaos a posadzona o wszystko dziewczyna chcąc przeżyć musi uciekać. Jaką tak naprawdę skrywa tajemnice? Dowiecie się czytając.

Kiedy Plaga spustoszyła Ziemię, każdy musiał zadbać o siebie. Rodzina, przyjaciele, szkoła - To wszystko, co kiedyś było twoją codziennością, dziś przestało istnieć. To, co kiedyś wydawało się być przyszłością, straciło sens. Stoisz pośrodku niczego spoglądając na twarz rodziców - białą niczym kartka. Wspomnienia wywierają dziurę w twojej głowie. Jedyne, co możesz, to uciekać. Dopóki zaraza cię nie dopadnie. Oto jak upadł świat, który znasz. !Mogą pojawić się przekleństwa! Okładka wykonana przez @ZafiraMorgan NA MOIM PROFILU MOŻECIE ZNALEŹĆ II CZĘŚĆ

Europa 1 to nie miejsce, w którym chciałbyś żyć. Europa 1 to nie miejsce, w którym chciałbyś umierać. III Wojna Światowa. Ziemia jest zniszczona. Ci nieliczni, którzy przeżyli ratują się schodząc pod powierzchnię. Tam żyją przez ponad wiek, a kiedy wychodzą okazuje się, że zostało ich mniej niż dotąd sądzili. Tylko Europejczycy przetrwali i założyli miasto, w którym skupili wszystkich - Europę 1, pełne nędzy, głodu i strachu. Ale czy Europa 1 jest jedynym miejscem w którym żyją ludzie? I czy aby na pewno tylko ludzie? Z powodu braku czasu muszę póki co zawiesić pisanie tutaj, ale cały czas jestem obecna i czytam Wasze komentarze. Z powodu jeszcze nieznanych mi problemów technicznych nie potrafię poprawić błędów w starych tekstach, które mi wskazaliście, ale pamiętam o nich wszystkich i kiedy tylko uporam się z tym problemem wprowadzę zmiany. Studia, praca nad dwoma książkami na raz zabierają mi cały czas, ale kiedy ukończę Europę 1 będę starała się o wydawcę. Teraz dziękuję Wam za miłe (niemile też ;) ) komentarze i życzę miłego czytania.

"Who we are and who we need to be to survive are two very different things. In this ruthless world, who have we become?" Ailey Theen nigdy nie sądziła, że kiedykolwiek opuści Arkę - statek kosmiczny, który przez całe życie był jej domem. W wyniku wypadku ona i tajemniczy Caddarick Smith nagle lądują na niezamieszkałej od prawie stu lat przez wybuch nuklearnej wojny Ziemi. Planeta nie tylko okazuje się tętnić życiem i dziką przyrodą, ale też skrywać wiele sekretów i niespodzianek, którym oboje muszą stawić czoło. Wkrótce przekonują się, że nie są jej jedynymi ludzkimi mieszkańcami... Czy uda im się przetrwać w świecie, w którym siła i bezwzględność to wartości najwyższe? Czy będą w stanie pokonać to, co próbuje ich zniszczyć, nawet jeśli tkwi także w nich samych? Czy zdobędą się na odwagę, by pokochać - i tym samym uratować w sobie dawno zagubione człowieczeństwo? Akcja ff ma miejsce kilka lat przed wydarzeniami z serialu The 100. Wszystkie postacie są fikcyjne. Dokładna znajomość serialu nie jest wymagana, opowiadanie jest jedynie inspirowane światem The 100. © copyright Okładka: monadabay -- DRUGA CZĘŚĆ JUŻ DOSTĘPNA NA MOIM PROFILU -- 15.02.2019 - #2 in sci-fi

Kiedy miałem piętnaście lat dla mnie i reszty świata nadszedł koniec. Epidemia zombie. Martwi wracali do życia i pożerali żywych. Od tego czasu minęły trzy lata. Ostatkiem sił ludzkość stworzyła miasto w którym miało być bezpiecznie. "Miało". Miasto upadło i ostatni ludzie musieli się schować. Teraz w tym zrujnowanym mieście żyją ludzie podzieleni na trzy grupy: Lisy, Wilki i Lwy. Każda grupa zajmuje inne miejsce i specjalizuje się w czymś innym. Płacą sobie w zamian za usługi. Ja nie należę do żadnej z nich. Żyje sam. Żyje tylko temu że w szkole ćwiczyłem lekko atletykę a teraz używam moich umiejętności parkoura żeby przeżyć. No i zapomniałem. Jestem odporny na to cholerstwo.

Pięćdziesiąt lat po III wojnie światowej ludzkość ma się dobrze. Owszem, broń biologiczna i użycie bomb atomowych uczyniły życie na powierzchni niemożliwym, ale mieszkanie w podziemnych schronach nie jest wcale tak złe, jak mogłoby się wydawać. No, chyba że jest się niepełnosprawnym darmozjadem, dokładnie jak Julek. Wtedy dostaje się jakże dumny tytuł stalkera i życzenia rychłego zgonu. Ach, no tak. I nie ma żadnych szans na wyrwanie nikogo, na kogo akurat ma się ochotę. Owszem, można próbować różnych podstępów, ale co z tego, gdy obiektem westchnień jest najinteligentniejszy, najprzystojniejszy i najpopularniejszy facet w całym schronie?