Benim masalım "Bir varmış, bir yokmuş." diye değil, "Biri varmış, hiç yokmuş." diye başlıyordu. İyilerin kazandığı, kötülerin kaybettiği masallar gibi ilerlemiyordu maalesef hayatım. Kötülerin galip geldiği bu masalın sonunda gözyaşları kurumuş, gülmeyi unutan suratım mimik oynatamayacak hale gelmişti. Hislerim körelmiş, sevgiye aç ruhum kapatmıştı kendini zihnimdeki karanlık odalara. Bu masalın sonunda küçük bir kız çocuğunun yaşadıklarını öğrenenlerin gözyaşları kalmıştı geride... "Dün gece ufacık bir çiçek solmuş Bugün yeniden güneş doğmuş Bak burada küçük bir kız ölmüş Ruhu büyüyüp kadın olmuş"

İstemediği şeyleri yapmak zorunda kalan bir kız. Masum değildi, kendini ezdiren biri hiç değildi. Siz ne için her şeyinizi feda ederdiniz? Yapmak istemediğiniz fakat yapmak zorunda kaldığınız şey ne için olabilirdi? Her şeyin başladığı nokta, her şeyin biteceği nokta olabilir miydi? Peki olaylar nasıl başlayacak, nasıl gelişecek ve nasıl bitecek? "Elbet bir gün mor, beyaza dönüşecekti."

Dışarıda devam eden bir hayat, içimde kalbi duran bir kız çocuğu vardı. Asi Merve Karakuyu, ailesi ve kendisiyle devamlı olarak savaş veren genç bir üniversite öğrencisidir. Ansızın bastıran yağmurun kelebeğin kanatlarını ıslatması gibi hayatına birdenbire giren esrarengiz bir adam, Asi'nin hayatını kökten değiştirmeye başlar. Asi ne kadar kaçmaya çalışsa da kader ağlarını her seferinde karşılaşmaları için örecektir. "Kelebeğin kanatları ıslanırsa parçalanır," dedi bana yavaşça. "Ama sen zaten paramparçasın küçücüğüm." "O zaman bırak," dedim. "Islanayım."