Kendi haritamızı çizerken üstünü çizmemiz gereken şeyleri unutursak ne mi olur? İşte bu benim saniyelerinize değer katacak hikayem.

Gök gürültüleri vardı beynimde, Çözdüm onları kelimelerimle. Döküldüler teker teker. Bazıları yeryüzüne, Bazıları ise gözlerimden çehreme.

Daha sadece bir tohum. Kelimelerimle ve içimdekileri buraya dökerek yeşerecek ölü tohumlar... acıtacak ama en azından ilk değil...

Bir ifadesizlik daha başladı en yoğun duyguları besleyen kalpte. Ve insanoğlu öğrendi; her bir başlangıcın öncekinin sonu olduğunu...