-Nie dotykaj mnie - powiedziała poważnym tonem. -Dlaczego? O co ci chodzi? - Nie odpowiadając ruszyła przed siebie. Bez namysłu złapałem ją za nadgarstek. Poczułem jak cała się spięła. Powoli odwróciła twarz, w jej oczach pojawiły się łzy. -Nie dotykaj mnie, proszę - ostatnio słowo powiedziała ciszej. To nie był rozkaz, to było błaganie.

Tak łatwo jest przegapić drugiego człowieka, ominąć go na ulicy i zapomnieć o nim. Jednym z takich przechodniów może być osoba chora, a nie zawsze to widać. Może po prostu nikt nie chce tego zauważyć? Cassandra jest żywym szkieletem, ale sama nie potrafi tego zobaczyć. Życie lubiło się nią bawić, zaskakiwać w najmniej oczekiwanym momencie i zwalić z nóg. Kto pomoże powstać jej z ruin? Nie każdy przeczyta to opowiadanie. Wielu odpadnie już na samym starcie, bo po to jest ta historia. Zdobywca pierwszego miejsca w konkursie Wattonators 2018.