"Sevgili, Kenzie..." *One Shot* 08.09.18 ('Love Rosie' filminden esinlenilmiştir.)

Gözlerini ilk açtığında nasıl hissettiğini asla hatırlayamazsın. Gözlerini sonsuzluğa kapattığında da bu duygu hissedilmez gelir sana. Fakat şimdi, Gerçekten anlıyorum. Çünkü biliyorum, hissediyorum ve masum bir bebek değilim. Gerçek adımı, yaşımı, hangi okula gittiğimi, nereli olduğumu, nerede yaşadığımı, ailemi; annemi, babamı...Ailem kaç kişiyse artık, onu bile bilmiyorum. Hatırlamıyorum. Hiçbir şeyi. Hiç kimseyi. Kendimi bile tanımıyorum. Çünkü hissediyorum. Gözlerini ilk kez açmanın ne demek olduğunu hissediyorum. Sonsuzluğa kapatırken gözlerimi...Korkmuştum. Doğrusu bu, yalan yok. Ölesiye korkmuştum. Kendimce çığlıklar atıp haykırmıştım ama...Ama sonra fark ettim ki, bu his mükemmeldi. Rahatlık veren bir duyguydu. Hele bu terim... Sonsuzluk. Size kendimi tanıtırdım ama...Dediğim gibi, kim olduğumu bilmiyorum. Ne saçma, öyle değil mi? Gerçek ben, artık bir ölü. Bunu içten içe biliyorum ama gözlerim tamamen açıldığında, bunu hatırlayacak mıyım? Kesinlikle hayır. Ve aslına bakarsanız, sonsuzluğa gözlerimi kapatırken yaşadığım korku, korku değilmiş. Şu an anlıyorum. Gözlerim tekrardan açılırken. Bu satırlar aramızda kalsın. Kimseye okutma. Ya da söyleme. Veya anlatma. Sır olsun işte. Aramızda. Çünkü gözlerim açılıyor. Bu kelimelerin birini dahi hatırlamayacağım. Bil istedim. İmza: Kim Olduğunu Bilmeyen Kişi.

okula yeni gelen kız, dışardan tatlı ama içerden hırçın ve agresif. Losers club ondan etkilenmemişken, sadece richie bir şeyler hissetti... Ağustos 2018

Ona bakmak her gün takıldığı kızlara bakmak gibi değildi. Yayım tarihi: 18.08.19

Paylaşan: HmeyraHarman

"Yalan söyledim." kaşları çatıldı. "Neden! " ani tepkisiyle benim de kaşlarım çatıldı "Çünkü sen onu seviyordun! Aranıza taş koymak aptallık olurdu çünkü sen onu seviyordun Finn! Beni değil, onu! Ve ben, belki seni unuturum düşüncesiyle aranızı yaptım. Sen mutluydun, ben neden olmayacaktım ki değil mi? Sonuçta sen üzülsen,benim başıma gelmiş gibi ağlayan;sen sevinsen mutluluktan havalara uçan bir kızım. Ama yanıldım. Bu sefer işler değişti çünkü söz konusu senin değil, sizin mutluluğunuzdu. Ve sizin mutluluğunuzda ben boğuldum. Öyle ya da böyle seni unutmalıydım. Sonunda, 'miş' gibi yapmaya karar verdim. Mutluymuş gibi, sevinmiş gibi... Biliyor musun? O gün de, mutluluktan ağlıyormuş gibi davrandım. Bilmiyorum, ya sen çok saftın ya da ben çok iyi bir oyuncuydum ama her ağladığımda sen sunduğum sebeplere inandın. Sen inandıkça ben de devam ettim. Sonuçta işe yarıyordu, yarı yolda bırakmak olmazdı. Ama sen, Finn... Bana umut veriyordun. Bir an kendimi seni tekrar severken buluyordum ve o da ne? Evet, kendime kızıyordum. Sonra, her insanda bulunan bir şey olduğunu unuttuğumu farkettim dün. Sabır noktası. Ben kendi kendime iç tartışmalarımla boğuşuyordum. Dün ise son noktayı koydun Finn. Otobüste... " ******* ALINTI YAPMAYINIZ!

En yetenekli öğrencileri toplayarak onlara en güzel geleceği vermekle ünlü okula davet aldım ve yatılı olarak bu okula geldim.Bir anda bütün hayatın değişebilir diyorlar. Bu okula geldim ama bu okuldan sadece bir şekilde çıkabilirim. ÖL YA DA ÖLDÜR. Benim gibi her şeyden habersiz 16 çocukla birlikte hayat mücadelesi vereceğim. Fakat en büyük sorun ise, sadece bir kazanan olacak. Gerçekten öyle mi? Eğer bu hikayeyi okursanız emin olun ki bırakamayacaksınız. En sonda kimin kazandığını görmek istiyor musunuz? O zaman kitabı okumaya hemen başlayın! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Merhaba bu hikaye benim ilk hikayem. Ben bu hikayeyi, DANGANRONPA adındaki bir animeden bakarak yazıyorum ama tabiki bazı değişiklikler yapacağım. Eğer bu animeyi izlediyseniz bu hikayeyi begenmeyebilirsiniz. Çünkü değişiklikleri kimse sevmez. Remix gibi oldu bu hikaye. Fakat Danganronpa yı izlemediyseniz gerçekten hoşunuza gidebilecek bir hikaye oldu. 》

Jenna Collins Gizemli Kasaba'ya taşındığında olacaklardan habersizdir. Birçok yeni insan tanıyacaktır. Peki ya tanıdığını sandığı insanlar gerçekte öyle değilse? NOT: HİKAYENİN KİTAP OLMASI SÖZ KONUSU DEĞİLDİR/ OLAMAZ. Başlarda acemi olduğumu biliyorum. İleride bölümleri düzenleyebilirim umarım. İyi okumalar..