Ovela adında bir gezegen. Gezegeni koruyan 4 element savaşçısı. Kötülük doğuyor ve büyüyor... Savaşçılar gezegenin prensesiyle birlikte dünyaya sürgün ediliyor. Güçleri ve hafızaları bir taşta hapis. Her biri bir annenin karnında yeni bir hayata, gerçek benliklerinden ve geçmişlerinden habersiz, gözlerini açıyor. Geri dönebilmek için prensesin bulunması gerek. Prenses bile gerçek kimliğinin farkında değilken bu hiç kolay olmayacak... "Geceye bak sevgilim, sen en çok geceyi seversin." dedi yankılı sesiyle. Sesinde acı vardı. Acının en kadife tonuydu sesi. Tepelerin ardından sızan güneş ışıkları etrafa yayıldı. "Sen gecesin sevgilim; Fakat şimdi güneş doğuyor."

Adım issiz. Güzel bir hayatın kıyısına vurmuş mutlu çocukluğum. Evimin tek göz odasına sığmış ama koca dünyaya sığamamış sıradan bir çocuğum. Ben izsiz... Güzel bir gökyüzüne sığınmış bir kar tanesi olan soğuk çocukluğum. Sokaklara sığmış ama küçük bir yuvayı bulamamış unutulmuş bir çocuğum. Adım izsiz çamura batmış ayakkabılarını bulduğu su birikintilerinde yıkayan ve ben izsiz çamura bulanmış bedenini gözyaşlarıyla aklayan. O izsiz; başak taneleri saçlarında güneş doğan, gözleri hep gece kalan ve onun adı izsiz; gözleri vaat edilen hayat, ruhu ölüm olan. İzsiz; sokaklarda koşturan, ele avuca sığmayan ve gülümsemeleri aydın olan. Onlar izsiz, çaresizliğin eline düşmüş sonra da büyümüş, hep içlerine ağlayan. Durmayan, yılmayan, ağlayan ve kahkahalar atan. Sadece kader kitabının satırlarını arşınlayan, acı kelimelerde takılıp yerle bir olan ve mutlu bir sözcükte soluklanıp son paragrafa koşan. O izsiz, elinde kalemi kaderin her bir dizesini karalayıp kendi cümlelerini yazan ve onun adı izsiz kırılmış bir kalemi onun ellerine verip gizlice yazdıklarını okuyan. (ilk yayım tarihi 20temmuz2017)

"Bak" Diye fısıldadı kulağıma doğru. Dediğini yapıp aynadaki görüntümüze diktim gözlerimi. "Bu bir gibi görünen görüntü aslında bin parça." "Bu uyum..."Tenimde parmaklarını gezdirip boynuma küçük bir öpücük kondurduğunda adeta sarsıldım. "Bu dokunuş..." Eğdiği başını ensemden kaldırıp koyulaşmış gözleri ile bana baktı. "Sen ve ben aslında varız." Terleyen avuç içlerimi yumruk yaptım. "Varız ama hiçbir zaman Tanrı tarafından mubah kılınmayacağız." ...... ZEMHERİR SERİSİNİN İLK KİTABI. (Düzenleniyor.) *Zemherir adında yayımlanan ilk kitaptır. *Olaylar ve kişiler tamamen hayal ürünüdür.