"Yarını kim bilir?" Bir umut mu, yoksa bir keder mi? Hep bahsedilmiştir, sevginin mahiyeti. Ancak sonu hep acı ile bittiği de unutulmamıştır . Tevessül etsen de acıya , hayatın icra köşelerinde saklıdır sevgi kırıntıları. Yoklasan da kalbini tekrar belki de aşk tezahür edecek her bir yanına ....... Nasil etsem de gelsem , gelsem de anlatsam sana seni nasıl sevdigimi . Öyle başlar uzun bir hikayenin uzun bir yolu.Hak etmediğin muameleler veya çeşitli muhitler öne sürülür. Ancak kalp gözü kör ise, göz görse ne olacak . Ama sen yılmadan hep harp içindesin ve mücadele etmektesin . Belkide kaderinle savaşıyorsun , hayatın anlam kazansın diye onu anlamlandıran'ı kaybetmemek için . Sanki katmerleniyor yüreğine lime lime sabır çicekleri. Sanki huzur ve mutluluğa muaheze etmeden acının bize sunduğu bir içki gibi . Ah be haldaş! Herkes sevmiştir. İşte aşk, sevgi de hak kazanan her ferd'in hak ettiği bir amaçtır . Bilmiyorum esasen zormu konuşmaktayım yada utopik mi ? Dünya da adalet dizayn edilmemiş mi yoksa ? Ya da yaşamaktan çok imtihan edilmek için mi sevdin ? Hayatına bir bir naklettiğin o insan şuan senin yanında değil. Ancak kalbinin sızan damarlarında dilaşan bir kan damlası gibi ordan ayrılmaz . Lakin şunu asla unutma haldaş; Samimiyet varsa sevginin küllerinde , bulutların arasına karışmış bir sis gibi uzak olsada ,korkma o sevgi hissini tadacaksın. Çünkü sen yanlız değilsin . Umudun ve sabrın seninle beraber olacak . Yarını kim bilir ?, Bu gün seninle aynı ekmeği paylaşan yarın sana bir bardak su verecek mi? Mahiyet: içerik Tevessül etmek: başvurmak Tezahür etmek: ortaya çıkmak Muhit: yön Muaheze etmek: ayıplamak Ütopik : hayal