Cümle kumbaram..

Zihnimde bulanık bir anı...Sözlerini hatırlamadığım bir şarkının melodisi gibi veya en önemli parçası kaybolmuş bir yapboz... İçimde hep ne olduğunu bilmediğim bir eksiklik hissettim. Bir şeylerle doldurmaya çalıştıkça daha da eksildim, yenildim zamana, insanlara... Ve savruldum gözkyüzünde ipsiz bir uçurtma gibi...

Notalar karanlığın esareti altında dans ederken ,etrafındaki her şeyi dansıyla büyülüyor,onları da esaretin kucağına sürüklüyordu.Karanlığın esiri olmuş ruhlar her geçen gün artıyor,esir ruhlarından sızan koku esaretten kaçanların burnuna ilişiyordu. Kokudan kaçmaya çalışan özgür ruhlar bir süre sonra dayanamayıp,o iğrenç kokuyu solumak zorunda kalıyor,ruhlarını esarete teslim ediyordu.Karanlığın Melodisi evreni kuşatmış, ruhları teker teker kabz ederken,karanlığa meydan okuyan siyah kanatlarıyla esareti, esareti altına alarak dansa son veren genç kız tüm ihtişamıyla saklandığı yerden çıkarak her şeye son veriyor.

Ben şimdi ne gidebilirim senden, ne de senin olabilirim. Ben arafta kalan yıkık dökük bir ruh, ve sen içinde olmak istediğim o huzurlu beden. Ancak benim sana adım dahi atamayacağım yolların var çocuk. Senin olamadığım günlerim var. Seninle olamayacağım yıllarım var benim şimdi. Sabırla beklediğim o güzel sonların hep bir acısı var artık. Tüm acıların sonunu beklerken ortada bir yerde tıkanıp kalmak, ve senin beni bırakıp gitmek zorunda oluşun... Genç Kurgu içerisinde #25💙 11.11.2017

Rüyalarda yaşayanlar...

bazen yaşamak istemediğiniz hayatlar olur yada yaşamak istediğiniz bende onun için sadece düşüncelerimi yazıcam bazen de düşünmediklerimi her şey zaten labirent gibi değil midir? yaşadıklarımız da yaşamadıklarımız birer labirent..bazen de kendi hakkımda yazılar olabilir sıkılırsanız bana söylemeniz yeterli sizin istediğiniz gibi bir kitap yazmak isterim sizi kitabımı okurken akıcı bulmanızı isterim..bizler bu hayatta birer piyonuz piyonlar ne zaman biterse bizde o zaman bitmiş olucaz..

Yaşanmış olaylardan esinlenerek yazılmıştır. Emeğe saygı gösterilmesi önemle rica olunur. Benzerine rastlanması sonucu gerekli işlemler uygulanacaktır. "Yalan dünya" olarak tanımladığımız bu gezegende, bizleri birçok duygu karşılıyor. Aldatmacalar, düş kırıklıkları, bazen mutlu anlar, bazen ise usanmışlıklar... Hayat dediğin nedir ki? Koca bir serüven. Nefes kesen bir senfoni, soğuk terler akıtan bir korku filmi, okurken gözyaşlarına boğan bir kitap ya da. Duygularımız, bizi biz yapan şeylerin bütünüdür belki de. Kendi benliğin ile dünya arasındaki eşsiz bağın kaynağı. O bağın koptuğunu düşünün bir de... Peki ya duygusuz olsaydık? Böyle bir şey mümkün müydü? Duyguları ile var olan insanoğlu, duygusuz yaşayabilir miydi? Duyguları yok olmuş bir hale gelebilir miydi? Belki evet, belki hayır. Ama duygusuz bir insan, insan değildi benim gözümde. İnsanı insan yapan, duygularıydı çünkü. Hissetme duyusunu kaybetmiş biri, insan olamazdı. Canlı veya cansız, sadece yaşayan bir varlık. Peki bu yaşayan varlık, bir başka varlığın yaşamına müdahele ediyorsa? Hem de hiçbir suçu yokken, sebepsizce öldürüyorsa insanların duygularını? Hatta bununla da kalmayıp, insan öldürüyorsa? Bir ölümlü, başka bir ölümlünün ölüm sebebi oluyorsa? Üzerine bombalar yağması günlük rutin hale gelen ülkeler kervanına katılan ve bizi de yakından etkileyen Suriye savaşından kaçıp buraya gelen Ensar ve ailesinin son altı yılda yaşadıklarını en doğru ve etkili şekilde sizlere yansıtmayı umuyor, iyi okumalar diliyorum.

Ama umut etme , umut insanın zehridir

Söylemek istediğim hepsi ve daha fazlası...