Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."

- Yoldaydık. Araf beni eve bırakıyordu. O konuşmadan sonra ikimiz de konuşmamıştık. Sessizlik, boğucu değildi; sadece iki insanın, iki yaralı ruhun nefes alabilmesi için gerekli bir boşluk gibiydi. Araba, evimin bulunduğu ıssız sokağa yavaşça girip durduğunda dalgınlığım dağıldı. "Teşekkür ederim" dedim kapıyı açmaya çalışırken. Ama Araf beni duymamış gibi başka bir şey söyledi. "Burası senin için güvenli değil." Haklıydı. Ama bu sokak sadece benim için değil kimse için güvenli değildi. "Alıştım" diye fısıldadım. "Buraya alışılmaz, Vaveyla" dedi gözlerindeki ciddiyetle. "Burada sadece tutsak olunur." ------------------------------ BÖLÜMLER DÜZENLENDİKÇE YAYINLANIYOR. ------------ İnsan unutabilir, insan susabilir ama hiçbir kirli sır, sonsuza dek gömülü kalamaz. Çünkü gerçek, er ya da geç, en sessiz gecenin içinden bile bir çığlık gibi yükselir...

-TAMAMLANDI- Bilinmeyen numara: Şeyy, Bilinmeyen numara: Beni bipler misin? Bartu: Ha? Bilinmeyen numara: Beni diyorum şu bip şeyinden yap. Bartu: Ana bacı düz gitmek gibi mi?