nvrmnd: İyi geceler, Jimin. nvrmnd: Rüyanda bok torbalarımı gör. En iyi rekor; Kısa Hikaye #2 27.09.16 - 26.01.18 @liameri / © Tüm hakları saklıdır

Belki Tanrı tarafından birbirlerinin eşi olarak yaratılmamışlardı ama bu, sonradan birbirlerini tamamlayamayacak olmaları demek değildi. •jikook• Bilim kurgu #2 29.01.18 Bilim Kurgu #3 05.12.17 (Daha sonra wattpad tarafından kategorisi değiştirildi.) Başlangıç Tarihi-> 30.07.16 @liameri / © Tüm hakları saklıdır

Ve Jeon JungKook. Her şey, bizim için bir başlangıçtı.

❝Herhangi birine, aşk, hoşlanma, beğeni yönünden duygular beslemeye korkan, her duruma, herkese şüphe ile yaklaşan ve kendini birine kaptırmayı engelleyen birey bozukluğuna "philophobia" denir.❞ -ℕ

Çünkü göğsünde, boynunun hemen altında onun benim için bütün kapıları açmasını istememe neden olan bir yer var. Çünkü her kafamı kaldırdığımda gökyüzünün onun ten rengine büründüğünü görüyorum, gözlerimi kapatıp sadece onu düşünmek istiyorum. Boynunun hemen altındaki kapıların bir gün Park Jimin için açılmasını diliyorum, bekliyorum. Gökyüzüm hala onun ten rengiyle kaplı. O benim gökyüzüm, bekliyorum.

****: Sana dokunmama izin verecek misin? ****: Belki.

[Tamamlandı] Bana ilk gülümsediğinde 4 yaşındaydı. Benim gerçeklerle tanıştığım yaştaydı. Annemin ölüsünü gördüğüm yaştaydı. Kaşlarımı çatıp yüzümü ona yaklaştırdığımda bile yüzündeki gülümseme silinmemişti. Başımı eğip ciddi görünmeye çalışarak sordum. -nasıl bana gülümsersin? Ellerini arkada bileştirip yerinde sevimli bir şekilde sallanmaya başladığında gözleriyle kapıdan birinin gelip gelmediğini sürekli kontrol edip duruyordu. Küçük çelimsiz bedeni her an kaçmaya hazır bekliyordu. Bir adım bana yaklaşıp fısıldadığında onun kadar cesur birini gördüğüm için şaşkındım ama sürekli kapıyı kontrol eden gözleri yüzünden cesareti yalnızca bana gibiydi. -Ben senin de kölenim ama sen baban gibi değilsin. Sen iyisin, değil mi? Henüz küçük olduğu için kelimeler ağzından sevimli bir şekilde çıkıyordu ve onunla ilk konuşmamız buydu. Parmağımı dudaklarıma götürerek ona sessiz olmasını işaret ettim ve ince kolundan tutup masanın altına çekiştirdim. Masanın altına gizlendiğimizde aşağıdan hala kapıyı kontrol ediyordu. Kolunu bırakmak istemiyordum ama morluklarından dolayı canını acıtacağımı düşünerek elimi çektiğimde iri gözleri benimkileri bulmuştu. Öncekinden daha sessiz bir şekilde ona cevap verdim. -Sakın kimseye bu dediğinden bahsetme. Başını salladığında elimi korkakça saçlarına götürüp karıştırdım. Karşısındayken ben ondan daha korkaktım. O ise gözlerini kapatmış gülümsemeye devam ediyordu. Benim ailem tarafından sürekli işkence görürken nasıl bana karşı bu kadar rahat olabildiğini çözememiştim ama babamın onun kulübeden çıkmasına izin vermesinden beri uzaktan beni sürekli takip ettiğini farkediyordum. Serçe parmağımı ona uzattığımda merakla bakınca onun da minik serçe parmağını tutup benimkiyle birleştirdim. -Bu günden sonra arkadaşız.

Herşey Jungkook'un çocukluk arkadaşı Sarang'dan duygularıyla ilgili yardım istemesiyle başladı ve sonunda kendini kolları arasındaki Jimin'e sarılırken buldu.

jjk.97: Telefonumu neden aldın bilmiyorum ama hemen geri getirsen iyi olur!