"Arkanı dön." dedi, döndüm ve gözleri gözlerime saplandı. Hayallerimde bile birlikte olamadığım o vardı, ben vardım, birbirine kilitlenmiş göz bebekleri vardı. Ve o müzik, bitmesin diye hemen başa sardığım... Akrebin ağır, yelkovanın ise işinin acele olduğu o anın hiç bitmemesini istedim. Zaman bizim için durmalıydı ve zaman bizim için limana zincir vurmuştu. Kendisinin bile kıramayacağı bir zincirdi bu. Ve işte o müzik.., Gözlerinde, aklında aşkı resmedebilirsin. Birbirimizden ayrı düşmüş olsak bile, gizleniyor olsak bile aşk sensin. "Sen nasıl...geldin buraya?" sesim titriyordu. Gözyaşlarımı tutan tek şey ise adhezyon kuvvetiydi. Rüzgârın alıp götürdüğü bu özlem, umarım hislerimide alıp sana götürür. Aşk "an" dır... Gittiğin o gün, o an...Unutamıyorum. Sürekli aklıma geliyor. '' "Kalbimdeki tozlar" diye bir Çin deyişi vardır, bilir misin? Seni o kadar özlüyorum ki kalbimi tozlar kapladı manasına geliyor. Gece... Yoksa, ben seni özledim mi?'' Ve akreple yelkovana dolanıp onların hareket etmemesini sağlayan o şarkı, Aşk "an" dır. Gittiğin o gün, o an...

Çocukları olan Alev ve Kenan'ı acaba ne gibi maceralar bekliyordu. Serimizin ikinci kitabında sadece Alev ve Kenan değil, bütün karakterlerimizi olaya katıp bambaşka bir hikaye yazacağım. Unutmayın bu hikaye fantastik maceraler içerir ?

Yanlız bir avcının savaşı .

Külkedisinin prensese değil, Anka'ya dönüşme hikayesi. Sonsuzluğa kanat çırpan otuz kuşun öyküsü.| Elena'nın hayatı, ruhu farklı bir boyuta çekilene dek; ev, iş ve ailesini kaybettiği yangını gördüğü kabuslardan ibaretti. Samantha; tanımadığı bir kız odasında bir anda ortaya çıktığında, kahinlerle birlikte yok olan cennet kuşunun da aynı anda ortaya çıkmasının tesadüf olmadığını biliyordu. Odasındaki o kız, üç yüz yıl aradan sonra gelen ilk kahindi. Elena, Orién ülkesindeki büyücüler, element büyücüleri ve element sahiplerinin asker olabilmek için eğitim gördüğü Doğu Lermont'a gittiğinde, kendini hiç beklemediği olayların içinde bulur. Lermont'ta, tüm öğrencilerin katıldığı Lermont Oyunları'nın da alevlendirdiği bir güç savaşı vardır. Ancak bu onun en küçük sorunu bile değildir çünkü geçmişte ayaklanma çıkararak birçok kişinin ölümüne neden olmuş isyancılar yeniden harekete geçmiştir. Savaş kapıdadır ve savaşın seyrini değiştirebilecek tek kişi olan Elena, kahin olduğunu herkesten saklamak zorundadır. Özellikle de Doğu Lermont'taki hainden. "Unutma Elena. Orién'de yanından uçup giden bir kelebek bile hayatını baştan aşağı değiştirebilir." BAŞLANGIÇ: 20.02.2014

15 yaşına kadar normal bir kızdım. Tabi sırtımda kanatlar olduğunu öğrenene kadar. ... Şu anda 17 yaşındayım ve ailem beni kurtadam, vampir ve büyücülerin olduğu bir akademiye gönderiyor. Kimbilir başıma neler gelecek? ... "Hiçbiryere ait değilsin... Gerçekten nesin sen? Melek mi? şeytan mı? insan mı?" "Hmmm bilmem. Umurumda da değil~"

Gökyüzü , insan ruhunu temsil eder . Yağmur - gözyaşını , güneş - mutluluğu , kar - insanın hissizliğini , gökgürültüsü ve şimşek - öfkeyi , rüzgar - dışa vurulamayan duyguları ... O beni bırakıp gitmezdi . Gidemezdi . Hastahane bizim olduğu için morga indim . Çok soğuktu . O öylece yatıyordu . Ona dokundum . O , üşüyordu . Üstümdeki ceketi çıkartıp ona giydirmeye çalıştım . Bana engel oldular . Her şeye rağmen ellerinden kurtuldum . Ceketi ona giydirdim . Onu ilk ve son kez öpüp oradan çıktım . O günden sonra bende öldüm .. Şimdi söyleyin bana . Ben onu öyle görmüşken nasıl inanayım onun yaşadığına ..

Okuluna her gün istemeyerek giden ve üvey abisinden gördüğü şiddet yüzünden hayata karşı umudunu yitiren bir çocuğun, kadim bir diyardan gelen mesajla değişen hayatı... 6 milyar nüfuslu dünyada bir hiçken, hayalini bile kuramayacağı Gümüş Kıta'nın içindeki tek Ademoğlu olmak. Başka bir zaman diliminde, başka bir gezegende, başka hayatlar kurtarıp, yeni dostları için savaş vermek, aşık olmak... Bir çocuğun kaldıramayacağı şeyler olabilir.

Başlama Tarihi: 27.10.16 Romantizm#4: 03.02.17 Hikayenin ilk bölümleri yıllar öncesine aittir. Gelişmemi izlemek istediğim için bu bölümlere dokunulmamıştır. Bir varmış bir yokmuş diye başlattı bir kadın masalı. Bir varmış bir yokmuş diye devam ettirdi ikinci kadın anlatılanları. İçerde bir yerde yalnızca beyni oluşan biri söz istedi üçüncü kadın olarak ve sonra devam etti ona söz vermeyen dördüncü kadın anlatılanlara. Altı, yedi, sekiz ve dokuz dedi birinci kadın buranın sahibi olarak ve sözü verdi dördüncü kadına. Dördüncü kadın tırmandı kelimeleri ta on dokuza kadar. Dokuz dedi, beni ürkütür ve verdi sözü beyni oluşan içerdeki kadına. Sözü aldı içerdeki kadın ve başlattı kimsenin anlatmaya cesaret edemediği o yaşanmışlıklara. Bir yerde durdu önce burası yirmi beş durağı olmuştu sonra devam etti anlatmaya. Yirmi altı dedi önce artık kolu çıkarken, Yirmi yedi dedi sonra bacakları annesinin karnını tekmelerken, Yirmi sekiz dedi midesi tüm yaşanacakları annesinden çeker alırken, Yirmi dokuz dedi dördüncü kadına nispet yapar gibi bir gür sesle, Otuz dedi çığlıklar, gözyaşları ve kanlı bir mücadele içinde, Ben üçleri seven bir efsaneyim, anlatılan masallarda sadece varmış denilen o kısımı severim ve otuz benim en iyi halim. Otuz sadece yaşayan yanım ve otuz oluşturur Anka diye adımı. Geriye baktığımda otuz ceset görürüm her birinin üzerinde bir tüy bırakarak. Ve masal sona yaklaşırken kazanmaz iyi olan kimse. Çünkü geriye sadece ben ve bıraktığım tüylerim kalır. Altında tek renkten oluşan kızıl bedenlerle.

Karanlığın tanımı neydi? Uçsuz bucaksız, alabildiğine uzanan bir siyahlıktı onlar için. Kirli mürekkep damlalarına bulanmış düşünceler, yabancı insanlar ve zehirli bir geçmiş. Kimsesizliğin içinde kaybolmuş bir kız. Kendi geçmişiyle, kendi benliğiyle savaşan bir oğlan. Karanlığın siyahla buluşması, kanın nefrete, aşkın da ölüme dönüştüğü bir dünya onların dünyası. Siyah onları yaratmadı aslında. Onlar, siyahı yarattı. ... ©Tüm hakları saklıdır.