Merhaba benimle aynı kaderi paylaşan kız kurusu kardeşlerim. An itibariyle hepimi aynı dertten müzdarip ve sonunda üzerimizde ki baskılara yenilmeye hazırız. Çünkü kız olmak bunu gerektirir. Daha ömrümün baharın da evlilik baskılarına dayanamayıp aileme tamam evleneceğim dediğimden beri hayatım bir cennete dönüştü.. Şaka şaka buna inandınız mı gerçekten ? O zaman siz gerçek bir hayalperestsiniz .. Önce gelen görücü adaylarından en iyisi ve temiz aile çocuğu önüne koca adayı olarak konuldu. Sonra da her kafadan bir ses çıkmaya başladı. Eli yüzü düzgün çocuk Sakın ha aklını başına al kaçırma bu oğlanı ;Evi arabası varmış bu zamanda bundan iyisini mi bulacaksın . Sanırsınız müstakbel kocamı kendilerine alacaklar.. Eh bundan bir şikayetim olmasa da sonunda benim için bahtsız ailem için mükemmel damat adayına evet denildi. Tüm hazırlıklar yapılıp nikah günü gelip çattı. Bir delilik yapıp kaçmak istesem de yapamadım .. Evet evet bunu deli gibi istemiştim ama , gözünü üstünüzden ayırmayan bir anneniz , odanıza el koymak için büyük bir keyifle bekleyen bir kardeşiniz varsa bu sandığınız kadar kolay değildi. .. Ama kader bir kez daha ağlarını örmüş ve evlenmekten kurtulamasam da düğün günü damat değişikliğiyle kıskanç bir sevgilinin kurbanı olmuştum. Düğünümde yanımda olan adam kocam değildi. Eski sevgilisinin hain planına kurban olan KOCAM ise düğünüm de bileklerime kelepçeyi takan bir baş komiserdi. Suçum nemiydi ? Soy adımın tüm bahtsızlığını üstümde taşımaktı sanırım. Bu arada size kendimi tanıtmayı unuttum. Ben Pelin bahtı Kara ..

Kuşanın silahları aşk taarruza geçti. Ender Güven yalnız başına yaşayan tüm gecelerini , eğlenceye feda etmiş müzmin bir bekardı. Taki bir gece " Evlenmeden Olmaz " diyen bir kıza rastlayana dek. Günah'ın baş şehri Las Vegasta sabahın ilk ışıklarıyla o kızla evlenirken ne düşüyordu bilinmez ama kendine geldiğinde ikisininde tek söylediği şey " OLAMAZ EVLENMİŞİZ " di. Apar Topar terk edilen bir otel odası ve zihnin derinliklerine gömülü unutulan bir evliliğin kurbanı iki genç birbirlerinden kaçarken yine birbirlerine çıkan yollarda savaşa başlayan kalplerine aldırmadan kendi silahlarını kuşanmışlardı bile.

Herkesin bir derdi vardı bu Dünya da. Kimisinin karnı açtı , kimisinin pırlantası küçük. Kimisi yeni bir araba isterdi. Kimisi , çocuğuna bisiklet alacak parayı. Daha niceleri vardı Dünyada. Bazı insanlar çöpten çıkarırdı ekmeğini , bazıları bayat diye çöpe atardı. Kimisi , yanından geçen dilenciyi görmez , başka biri acıyan gözlerle bakardı. Ama hep bakarlardı. Belki vicdana gelir, birkaç kuruş atarlardı önlerine. Öyle ya ! O zaman vicdanları rahat ederdi. Onlar yardımını etmişlerdi. Tuana 'da onlardan sadece biriydi. Öylesine yanından geçilip giden , dilencilerden sadece biri. Sokak çocuğu derlerdi onun gibilerine. Oysa kimsenin aklına gelmezdi , sokaklar çocuk doğurmazdı ki . Işıl ışıl kafelerin önünden geçerken beresini daha fazla aşağı çekti Tuana. Kimsenin onu görmediğini bilse de bazen utanırdı üstündekilerden. Hele yanından geçip giden kızların kıyafetlerini gördükçe daha fazla nefret ederdi yaşadığı sokaklardan. On sekiz yaşında bir genç kız gibi değil de , bir erkek çocuğuna benzerdi çoğu zaman. Bu da işine yarardı çoğu gece sokaklarda. Üzerinde erkek montu , başında saçlarını kapatan beresi , kirli elleri , isten görünmeyen yüzüyle . Bilmediği ışıltılı dünyanın yanından geçip gitti. Geceye geçireceği sığınağına geldiğinde , kocaman bir küfür etti ağzına yakışmayan. Sokaklarda bunu da öğrenmişti genç kız.