" Mum olmak kolay değil, ışık saçmak için önce yanmak gerek."

Birden geldin aklıma... Yıldızları izlerken, Kahve içerken, Evden çıkarken, Çizim yaparken, seni çizdim bu yüzden hep ben. Ama en çokta saçlarıma bakarken...

Bir çiflikte en fazla ne yaşayabilirdin ki? Yani en fazla ne olabilirdiki? Ama oldu. Mavi gözler meftun oldu

"Hatırlamıyorum anlamıyormusun? Olmuyor! Hem neden bu kadar ısrar ediyorsun ki?" Genç adam son bir umut, fısıldadı. "Çünkü beni, bizi hatırlaman gerekiyor." Kız kafasını yorgunlukla eğip gözyaşlarını serbest bıraktı. "Üzgünüm. Ama olmuyor. Hatırlamak istedikçe acı çekiyorum. Beynim acıyor. Aklımı kaçırıcak gibi oluyorum." Oğlan kızın bileğini tutup hızla kendine çekip sıkıca sarıldı. Saçlarının arasına kondurduğu öpücükle kız tanıdık bir huzur hissine kapılmıştı. Koku. İşte bu koku tanıdıktı.