Ruha acımasızca işlenmiş işkencenin izleriydi tüm bu olanlar... Yığınla eziyetin altında kalmış, yanarak küle dönüşmüş bir acımasızın öyküsü... Küllerinden doğan Azap'ın izleri... Acıyla beslenen, korkuyla soluksuz yaşayan, af nedir bilmeyen bir elem... Bir merhametsizin yıkıcı hikayesi... Not: Hikaye yeni bir kurgudur. Beğenilme durumuna göre devamı gelecektir. Yetişkin içerik bulunur!

Hayatta tutkuyla bağlı olduğu tek şey okçuluk olan ve oldukça basit bir yaşam süren bir genç kız, bir gün kendisinden hiç de haz etmeyen kamp arkadaşları tarafından ihanete uğrayıp tek başına ormana terk edilir. Ormanda geçirdiği korkunç gecenin ardından uyandığında kendini kanatlı yaratıklar olan amayaların yaşadığı bir köyde bulur ve üstüne üstlük hafızasını da kaybetmiştir. Yaklaşık bir yılı aşkın bir süredir üstlerine çöken korkunç bir lanetle mücadele etmek zorunda olan gizemli yaratıklar ve bu yolunu kaybetmiş yalnız kız birbirlerine yardım edip içinde bulundukları durumdan kurtulmalıdır. Fakat bu çok da kolay olmayacaktır çünkü bu yaratıklar, özellikle de onların başındaki genç komutan insanlardan nefret etmektedir. Kapak tasarımı @colorwheel9 a aittir. ❤️

"Kaçmaya çalıştıkça beni içine çeken bir Kara delikti bu." "Ne kadar çabalasam da , kendimi içinde,Zifiri karanlığın ortasında bulmuştum." -Bir adam düşünün. Düşünün ki , onun olmayan birşeyi zorla onun yapmaya çalışan. Düşünün ki ondan gitmek isteyen birisini zorla yanında tutan. - Aşkın en tutkulu, en karanlık ve en zor halini görmek istiyorsanız bir göz atın. (+18 vardır bu bir hikaye rahatsız olan okumayabilir )

"Adam tam istediğimiz gibi valla amcam! Suratsııııız aksiii nemruuut... Ayı Kazım diyorlar ardından. Sen düşün gerisini." "Oh oh, çok iyi. Başka başka?" "Çam yarması gibi de bir herif, bastımı yerler titriyor haa! Karşısında durmak için önce bir şehadet getireceksin yani." "Pek bir gözüm tuttu sen böyle anlatınca, kabul eder mi ki? Yok derse?" "Karısı doğumda ölmüş, ikiz oğulları var. Konakla, çocuklarla ilgilenecek birini arıyormuş evlenmek için. Lakin gönüllü yok anlaşılan." "Onca paraya pula rağmen istemiyorlar mı?" "Para pulda bir yere kadar sonuçta. Gerçi ben anlamıyorum, tamam iri yarı huysuz ve sert ama aynı zamanda adam gibi adamdır." Yan gözle bir köşede burnundan soluyarak oturan kadına bakıp imayla "Zamane kızları adam değil artist peşinde bilmez misin?" Kıs kıs güldü yaşlı adam, "Bilirim bilirim." "Nasıl kızım beğendin mi damadı? Senin beğendiğini denediydik, şimdi söz verdiğin gibi benim beğendiğime bakacağız." Hışımla yerinden kalkarak odadan kapıyı çarpıp çıkan kızın ardından yüzündeki alaycı ifade değişip yorgun ve düşünceli bir hale büründü. "Hayırlı olur mu dersin Metin oğlum?" "Valla amca hayırlı mı değil mi onu Allah bilir ben bilmem, ama dinsizin hakkından imansız gelir derler onu bilirim." *** +18 Hikayedir ***

onun deyimiyle soğuk kaltağın tekiydim. Canım yanmazmış gibi canımı yakar ve beni sözcükleriyle alaşağı ederdi çünkü duygularımın olmadığını düşünürdü. içimdeki ateşten bihaber günden güne kavrulup kül olmamı sadece izlerdi. -Affan lütfen hem-" -Affan değil Affan Ayvaz bu bir istediğini asla yapmayacağım bu da iki şimdi çıkabilirsin!" itiraz istemeyen sözleriyle beni susturmuş çatılı kaşlarıyla kapıyı gösteriyordu. Sabahtan beri yalvarmalarımı görmezden gelmişti. Sinir kat sayım boyumu geçmiş sıkılı yumruklarımla Affana bakıyordum. "Affan mısın Ayvaz mısın her ne boksan kibarlık kotam bitti anladın mı beni? Seni insan yerine koyup sabahtan beri derdimi anlatmaya çalışıyorum ama sen durmadan götlük yapıyorsun! yeter anladın mı yeter!! " "Kes sesini!!" gür sesi odayı doldururken yanak kasları gerilmekten çukurlaşmıştı. "Asıl sen kes sesini sana yalvarmamdan bu kadar hoşnut oluyorsan bir de şu sözlerimi dinle." gözlerinin yeşili alev almış burun delikleri genişlerken dik dik bana bakıyordu. "Al o işe yaramaz çükünü kendine sok-" lafımı bitiremeden Affan hırlayarak üzerime atlamıştı çığlık atarak geriye kaçmaya çalıştığımda kafamı arkamdaki rafa vurmuştum. Cam parçalanma sesi kulaklarımı çınlatırken gözlerim kaymış sesli bir şekilde inleyerek yere yığılmıştım. İki koluma asılan Affan beni ayakta tutmaya çalışırken hırıltılı sesi kulağımın dibindeydi. "Bebek istiyordun öyle değil mi? Şimdi bu işe yaramaz çükümle bak sana neler yapıyorum! Bakarsın dördüz olur!" Hırıltılı sesi ve gıcırdattığı dişleriyle sanki canımın acısı ikiye katlanmıştı. Sözlerini yeni yeni idrak ederken gözlerimi sabitleyemiyordum. Hem korkumdan hem de kafamdaki acıdan bilincim kapanırken kollarına tutunmuş kendimi bırakmıştım.