gunestoprak
- Reads 551
- Votes 174
- Parts 1
Gözlerine baktığımda; bir şehrin yıkılışını gördüm.
Bal rengi gözleri yaşarmaya başladığında;
Hayal kırıklığı,
Hüznü,
Yaşanmışlıkları,
Kalbinin kırılışını gördüm.
En önemlisi;
Gözleri benim çocukluğumu anlatıyordu.
Hüznümü,
Öfkemi,
Çığlıklarımı,
İç çekişlerimi,
Göz yaşlarımı,
Nefretlerimi,
Belki de hüznümden arta kalan bir un tanesi büyüklüğündeki sevincimi anlatıyordu.
○○○
Ona "üzülme!" diyebilirdim.
"Seni seviyorum!" diyebilirdim.
Ama ona "ASLA BIRAKMAM!" dedim.
Çünkü bu iki kelimenin yanında diğer bütün kelimeler hifayetsiz, zayıf, güçsüz, basit... olurdu.
○○○
"ASLA BIRAKMAM!"
Bu iki kelime onun için her şeydi.
Bazen "seni seviyorum!"
Bazen "her zaman yanındayım!"
Bazen "Gülümse!"
Bazen "üzülme!"
.
.
.
En önemlisi;
Bu iki kelime onu asla bırakmayacağımın habercisiydi.
○○○
Kendimi mutlu etmeyi öğrendiğimden beri kimseye ihtiyacım olmadığını anladım.
Ta ki onun "BENİ ASLA BIRAKMA OLUR MU?" deyişine kadar.
○○○
"Bir ben var benden içeri"
Yunus Emre
---
Telif hakkı yazara aittir!©
(Ç)alıntı yapılamaz!