❝Na Odyna, Juliusz, czy ty naprawdę musisz być taki wkurzający?❞ ~*~ Juliusz Słowacki jest przegrywem i doskonale zdaje sobie z tego sprawę, Adam Mickiewicz nie radzi sobie w roli nauczyciela, ani właściwie w żadnej innej roli, przede wszystkim natomiast rzadko łączy fakty. Do tego dochodzi mieszanka wybuchowa złożona z problematycznej grupy licealistów, kilkoro dorosłych, którzy zachowaniem przypominają przedszkolaków, jeden były kryminalista i jeden ojczym, który lubi nabijać się z humanistów, a wszystko to odbywa się w towarzystwie nieprzespanych nocy, dram o nic, załamywania nad społeczeństwem i zdecydowanie zbyt dużej ilości kawy. ~*~ Zakończone, a legendy głoszą, że kiedyś pojawi się korekta. Zero akuratności historycznej, ale to w końcu au, slowburn na gigantyczną skalę, a na końcu każdego rozdziału moje narzekanie na to, jak bardzo nienawidzę tej książki.

Któż jest mężczyzna? Poeta, wieszcz narodu polskiego. A kto jest nad wodą postać? Ja nie wiem.

❝Mi się samemu długo tłumione łzy ciurkiem puściły tak, żem sobie twarz zasłonił i sam nad sobą płakał. Bo nie nad nim przecież, ale na swój własny los, żem tracił więcej kogoś, aniżeli tylko przyjaciela.❞ Wyrocznia. Nauczyciel. Opiekun. Platon sam nie umiał znaleźć jednego słowa, które opisywałoby Sokratesa stuprocentowo. Z upływem lat powiedzieć mógł tyko jedno - człowiek ten stał się mu najprawdopodobniej najbliższą osobą podarowaną przez los. Kochał go rodzajem miłości, który odkrył i nazwał on sam. Każdy człowiek widzi jednak koniec swojej miłości. A Platon, doświadczając tego, nie potrafił pojąć, czemu historia nie mogła potoczyć się inaczej.

W życiu ważne jest pamiętać, że obojętnie jak wielka byłaby liczba zadanych ciosów od losu, żaden ból nie ma mocy zatrzymania toczącego się na świecie życia. Alexander Hamilton wiedział o tym od dziecka, a Thomas Jefferson dostał szansę, by się tego nauczyć. Nawet jeśli mógłby się pogodzić z tym, że tę szansę odnajdzie w Nowym Jorku - mieście, które szybciej uznałby za swój koniec niż początek - całkiem przerosła go myśl, że to arogancki i bezlitośnie inteligentny syn jego szefa będzie punktem, od ktorego zacznie rysować sobie nowe życie. Wszystko byłoby łatwiejsze, gdyby Alexander był pełnoletni. Albo gdyby Thomas nie musiał pracować u jego ojca. Albo gdyby oboje mieli odwagę stanąć twarzą w twarz ze swoimi uczuciami, zamiast wiecznie chować się za tarczą - nie tak szczerej jak by chcieli - nienawiści.

~What time is it? Show time!~ Lin-Manuel Miranda Praca lekarza wymaga ogromnej ilości poświęcenia i skupienia. Człowiek, który ją wykonuje musi być w stu procentach niej poświęcony. Taki właśnie jest młody lekarz - Alexander Hamilton. Mężczyzna całe dnie i noce spędza w pracy, nie odrywając oczu od szarych ścian, ostrych lamp i śladów krwi. Jednak, od czasu asysty przy operacji Johna Laurensa, całe jego życie wywraca się do góry nogami... Opowiadanie zawiera duże ilości relacji Johna Laurensa i Alexandra Hamiltona. Wydarzenia dzieją się w dwudziestym pierwszym wieku, w jednym z nowojorskich szpitali. *w okładce mojego opowiadania użyłam kadru z teledysku w wykonaniu caw-chan: https://www.youtube.com/watch?v=v60xszMV5uE*

„Duchowi memu dał w pysk i poszedł." XIX wiek -wiek wielkich wydarzeń, miłości i spotkań, które nigdy nie kończą się tak jak powinny... okładka autorstwa @ka_flexing >>>>

BETA: 17- 49 The_Pretty_Girl 51-? Arancia85 Opis: Po wojnie Harry zamiast zostać Aurorem kształci się i ostatecznie powraca do Hogwartu by uczyć. Jednak co roku, od czasu gdy obudził się ze śpiączki po pokonaniu Voldemorta, wyrusza na poszukiwania osoby, której zawdzięcza życie. Chce podziękować, przeprosić by ostatecznie zamknąć pewien etap swojego życia. Severus, pozbawiony różdżki, ze związaną magią ucieka z magicznego świata stając się mugolem. Co się stanie gdy Harry w końcu trafi na odpowiedni trop i znajdzie mrocznego Mistrza Eliksirów?

Zaczęło się od rozkazu - zabij, albo przyprowadź. Jako tchórz wybrał drugą opcję, ale nie przemyślał konsekwencji. Miłość czy tylko rozkaz? Z czasem wiele rzeczy może się zmienić. Co teraz zrobi Draco? Opowiadanie zawiera treści erotycznie i jak sama nazwa mówi homoseksualne. Ostrzegam także, ze jest ono jedynie dla osób o mocnej psychice.

Druga część licealnego płakania nad własnym losem.

Do ust twych usta przycisnę; powieki Zamykać nie chcę, gdy mię śmierć zamroczy; Niechaj rozkosznie usypiam na wieki, Całując lica, patrząc w twoje oczy. A po dniach wielu czy po latach wielu, Kiedy mi każą mogiłę porzucić, Wspomnisz o twoim sennym przyjacielu I zstąpisz z niebios, aby go ocucić. Znowu mię złożysz na twem łonie białem, Znowu mię ramię kochane otoczy; Zbudzę się, myśląc, że chwilkę drzemałem, Całując lica, patrząc w twoje oczy. [Mogą pojawiać się nieścisłości historyczne, lecz czymże jest fikcja literacka?]