İşte oradaydı... Muhtaç olduğum kadın korkuyla bana bakıyordu. Ona biraz daha dokunmazsam sanki ölecektim. Bu hastalıklı duygular beni resmen ele geçirmişti. Yavaş yavaş yanına yaklaştım ve tam önünde durup ona baktım. O kadar güzeldi ki... Bir papatya gibi kırılgan ve narindi. Bu eski evde bile ışıl ışıl parlıyordu. Şaşkın bir şekilde bana bakıyordu. O dolgun dudakları loş ışıkta bile âdeta bir güneş gibi parlıyordu. Ona baktıkça bedenimdeki yangın beni iyice sardı ve içimden geçenleri yakarırcasına söyledim: "Yakıyorsun, Zeynep! Alev alev, cayır cayır yakıyorsun!" & Kokusunda can bulduğum, sen benim uçurumum olacaksın... Yayınlanma tarihi: 17 Aralık 2017

7 sene boyunca Elgiz kendisi ve ikizler icin yeni bir yaşam kurmaya çalışmıştı.Tolga onu ve kendi ailesini terkettiginde 17 yaşındaydı.Genc kiz kalbinde acılan yaranın hiç kapanmayacagini düşünüyordu.Evlilkleri 3 saat sonra Tolganin ulkeyi terkedisiyle neredeyse basladigi gun bitmisti.8 ay sonra iki tarafta avukatları aracılığıyla bu zorunlu evliligi bitirmislerdi .Elgiz onu asla affetmeyecekti.Ayri geçen yıllar boyunca ikiside değişmişti.Tolga bosanma belgelerini imzaladiginda buyuk bir yukten kurtulmus olmanin sahte mutlulugu ve Karina Berena nin kollariyla sarrmalanmisti.Dogru bildigi tum yanlislarida bu hirsli ve bencil kadının kollarında gerçekleştirmişti. Elgiz simdi ayakları uzerinde duran olgun güçlü güzel ve özgür bir kadındı.Tolga ise uçarı ruhunu dizginlemiş başarılı bir iş adamı olmuştu.Gecmisteki hatalarını yeni idrak etmis yılların kayiplari omuzlarında onu çıkmaza sürüklüyordu.Karina yi geçen yıl kaybetmişti. Bu ölümün ardından kadının kirli yaşamı ve tüm bencillikleri Tolga nin yüzüne adeta sırasıyla çarpılmıştı.Sanki herşey organize edilmiş gibi baba olduğunu da bu süreçte öğrenmişti.Elgiz Tolga nin dönüşüne kadar yaşamının eksiksizliginden emindi.Simdi onun yeni gidişinden sonrada eksiksiz olacağından emin olduğu gibi.

Hiçbir günah kefaretini unutmaz. Hiçbir kirli sır gecenin nezaretinde tutuklanamaz. Geleceği ellerinden tek gecede koparılan bir adam, öleceğini bilse dahi sessizliğin kanatlarına sığınmaz. İki karanlık gecenin iki büyük suça gebe kaldığı ve iki yabancı ruhun birbirine körkütük düğümlendiği acı bir hikâyenin içindeyim. O iki yabancı ruhtan biri benim. Ve ben bir zamanlar, yolunda giden bir hayata sahiptim. Bir gün o çıkageldi ve içinde sadece doğruların olduğu dünyamı yanlışlarıyla altüst etti. Gözlerime bir kez bakması bile beni düşürmeye, düştüğüm yerde darmadağın etmeye yetti. Beni tehditlerle örülü bir kafese hapsetti, o kafesin kilidini ve anahtarını elime verdi. Gitmek de, kalmak da senin seçimin dedi. Ama ne kalabildim ne gidebildim. Yalnızca bekledim. Benim de onu düşüreceğim bir gün elbet gelecekti ve ben intikam almayı severdim. O gün geldi. Bir leyl vaktinde, ay gecenin koynunda dalgalanırken, hakikati sırtından vurdu kirli parmakları. Artık bu saçma hikâyemizde bizden başkaları da vardı. Zaman aktı... Kendiliğinden kırıldı hapsolduğum kafesin kapakları. Dışarıya adım attığım an hislerim pervasızca tökezledi. Zira sevdayı puslu gecelerde yüreğime kazıyan adamın ruhu artık içime işlemişti. "Haklıymışsın," dedi beni öldürmek ister gibi. "Senin hikâyenin esas adamı ben değilmişim."