'Και από εδώ ο γιος μου ο Στέφανος! Εύχομαι να τα πάτε καλά αυτούς τους τρεις μήνες.' γυρίζω το κεφάλι μου με περιέργεια προς τις ξύλινες σκάλες για να δω το αγόρι που τις κατεβαίνει. 'Δεν είναι δυνατόν.."λέω τρομοκρατημένα σχεδόν από μέσα μου για να μην με καταλάβουν.Κάποιο κρύο αστείο πρέπει να είναι. Ναι ένα αστείο. Η Αριάδνη, μαθήτρια της β' λυκείου και κορίτσι με σχεδόν ανύπαρκτη κοινωνική ζωή αναγκάζεται να φιλοξενηθεί προσωρινά από οικογενειακούς γνωστούς εξαιτίας των επαγγελματικών υποχρεώσεων της μητέρας της. Η κατάσταση γίνεται γίνεται ακόμα χειρότερη όταν συνειδητοποιεί πως θα ζει κάτω από την ίδια στέγη μαζί με τον Στέφανο, το κακό αγόρι του σχολείου που αγνοεί την ύπαρξη της. Αυτή και το bad boy σε μια ιδιαίτερη συγκατοίκηση για τρεις ολόκληρους μήνες. Σε εμάς ακούγεται δελεαστικό, για αυτήν όμως είναι εφιάλτης. Λένε ότι τα ετερώνυμα έλκονται. Ισχύει στην περίπτωση τους; All rights reserved Ⓒ Trust me, you don't want to copy my story ;)

"Τώρα γιατί το έκανες αυτό;" "Γιατί μόνο εγώ θα βλέπω τις sexy φώτο σου και το tattoo σου! Και κάποια στιγμή θα πηδιόμαστε όντως όπως έλεγα και στον σερβιτορούλη" Το τελευταίο το ψυθιρίζει στο αυτί μου και μου δαγκώνει τον λοβό. Ανατριχιάζω ολόκληρη. Πώς έχει τέτοια επιρροή πάνω μου; ΚΑΙ ΠΩΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΠΟΞΕΡΑΚΙ;;; "Αυτά δεν ήθελες;" ρωτάει και μου δίνει το κουτί με τα δημητριακά. Πιάνει τον έτοιμο πια καφέ του και μου κλείνει το μάτι. " Ααα και πού' σαι...πιο μακριά σορτσάκια την επόμενη φορά, εντάξει μωρό μου; Δεν είσαι μόνη σου εδώ" Έχω μείνει στήλη άλατος, αλλά ενα χαμόγελο μου ξεφεύγει. Να δούμε στο τέλος ποιος θα παρακαλάει ποιον... Εξώφυλλο: @surnair

Η ιστορία με τη κλισέ υπόθεση και τη κλισέ πλοκή που φαινομεικά ειναι ίδια με ολές τις άλλες. Ήθελε να του δείξει πως είναι να είσαι έφηβος και αύτος να της δείξει την ευτυχία. Ψάχνοντας την ευτυχία μήπως κλείνεσαι στην δυστυχία; Και όμως φίλοι μου το φώς στο τέλος του τούνελ ήταν τρένο...

Γιατί πιο εύκολα αποφεύγεις έναν μετεωρίτη, παρά έναν έρωτα... Για να ερωτευτείς χρειάζονται περίπου 3 δευτερόλεπτα. Αρκεί μόνα να κοιτάξεις τα μάτια του άλλου... Τα μάτια φίλε μου. Αυτά σου κάνουν τη ζημιά... Η δεκαεξάχρονη Δανάη, ζει μια πολύ άνετη και ήσυχη ζωή. Έχει τα πάντα, αφου ο πατερας της εχει την πιο πετυχημενη εταιρια της χωρας. Έχει τα πάντα εκτός από ένα πράγμα. Προσωπική ζωή. Από την άλλη η Άρια, μια δεκαεξάχρονη κοπέλα, ζει μια πολύ πιο διαφορετική ζωή από αυτήν της Δανάης. Η Άρια μεγαλώνει έξω στους δρόμους, αφού οι γονείς της αδιαφορούν εντελώς για το τι κάνει και που βρίσκεται. Μυστικα κρυμμενα απο το παρελθον της επηρεαζουν την ζωη της στο παρον. Μυστικα που την εχουν αναγκασει να γινει σκληρη με τους αλλους, αλλα και με τον εαυτο της. Τι γίνεται όμως όταν οι ζωές τους συγκρούονται, και δύο αγόρια φέρνουν το χάος στην ισορροπία τους; Πλέον δεν ελέγχουν τα συναισθήματά τους. Μόνο ο έρωτας τους ελέγχει... Δανάη και Λουκ. Άρια και Χάρυ. Άραγε ο έρωτας θα επιβιώσει, ή μήπως ο εγωισμός είναι ισχυρότερος; {Περίληψη στο πρώτο κεφάλαιο} By: Livethedreams |2017| Hope you like it!

"Σταμάτα να τρέχεις, αστυνομία!" άκουσα μια ανδρική φωνή πίσω μου. Σκατά!Άρχισα να τρέχω πιο γρήγορα. Τελικά ,ο μπάτσος με έφτασε και με άρπαξε. Τα πράγματα έπεσαν κάτω και εκείνος κρατούσε τα χέρια μου σε μια δυνατή λαβή πίσω απ' την πλάτη μου. Γύρισα και τον κοίταξα. Ωραίος είναι. Βασικά, είναι πολύ ωραίος. "Ω ναι, συνέλαβε με μπάτσε" αναφώνισα γελώντας πονηρά. -------- Η Αντριάνα είναι εδώ και 2 χρόνια μαθήτρια της 3ης Λυκείου. Ο πατέρας της έχει εγκαταλείψει την σε κατάθλιψη μητέρα της και τον μικρότερο της αδελφό. Έτσι, αναγκάζεται να μπει στην παρανομία. Ο Βίκτωρ, ένας νεαρός αστυνομικός αναλαμβάνει την σύλληψη της Αντριάνας μα τελικά η μοίρα του επιφυλάσσει..άλλα πράγματα! Αν δείτε ιστορία ίδια με την δικιά μου μην μπείτε στον κόπο να μου το πείτε. Προφανώς την είδα ήδη και την αγνόησα. Do the same bishes !

Ο Δημος. Η Ιωαννα. Δυο παιδια. Αδερφια. Ισως και οχι! Μπορει να νομιζουν οτι ειναι αδερφια. Ενας πλατωνικος ερωτας ομως πως θα μπορεσει να χωθει στην αδερφικη τους σχεση; Θα βγει σε καλο; Πως θα ανριδρασουν συνιδητοποιωντας την κατασταση αυτη; Διαβαστε την ιστορια για να μαθετε😇 ▶▶▶▶▶▶▶▶▶▶▶▶▶

Και τι μπορεί να γίνει σε μια κατασκήνωση χωρίς όρια, όπου οι ομαδάρχες αποδεικνύονται πιο "παράνομοι" από τα παιδιά? Λοιπόν για μην τα πολυλέμε τώρα... Η Ζωή είναι μια περίπου 17χρονη κοπέλα με άθλιο παρελθόν. Οι γονείς της την πείθουν να πάει και φέτος στην συνηθισμένη της κατασκήνωση όμως κάτι γίνεται και βρίσκεται σε μια νέα με πολύ πιο ενδιαφέροντα άτομα. Είναι περίεργη και αρκετά αντικοινωνική αφού της αρέσει να μπλέκει συχνά σε καυγάδες. Της αρέσει να περνάει τον χρόνο της ήσυχα μόνη της με μια μπύρα στο χέρι αλλά όταν πηγαίνει εκεί όλα αυτά αλλάζουν. Η ιστορία αφορά 17χρονα παιδιά οπότε περιέχει αρκετά.. υβριστικό λεξιλόγιο. Α και καλό διάβασμα. Όποιος θέλει κομεντ και αστεράκι γιατί με βοηθάει. ΜΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΨΕΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ! #2 feelings 11/5/2k18 #13 εφηβική φαντασία 13/5/2κ18 #10 εφηβική φαντασία 16/5/2κ18 #12 εφηβική φαντασία 16/6/2κ18 #11 εφηβική φαντασία 23/6/2κ18 #5 εφηβική φαντασία 22/7/2κ18 omg #1 εφηβική φαντασία #/1/2019 e naii

Η Αγγελινα ειναι μια μαθητρια της Δευτερας Λυκειου,οπου ειναι ενα πολυ προσεγμενο κοριτσι και εχει εναν κολλητο. Προσπαθει να ειναι οσο πιο κοινωνικη μπορει,αλλα δεν τα καταφερνει καλα στο να κανει φιλιες,σε αντιθεση με τον κολλητο της. Απο το δημοτικο, εχει στο τμημα της τον Δημητρη,το παιδι που ολοι απεφευγαν και εμπνεε μια αισθηση μυστηριου σε ολους,αν και τον εκανε παρεα για δυο χρονια στο δημοτικο. Βεβαια τωρα δεν της μιλαει. Δεν μιλαει σε κανεναν, απο τοτε που αρχισε το γυμνασιο. Τι θα γινει οταν εκεινος ανακατευτει στην ζωη της και κανει την δραση μερος της;

• ΔΕΎΤΕΡΟ ΒΙΒΛΊΟ • - Και χωρίσαμε, βασικά μας χώρισαν! Μας χωρισαν οι βλακείες που κάναμε, πριν καν γνωριστούμε! Και χαθήκαμε, όχι επειδή το θέλαμε, αλλά επειδή έτσι έγινε. Τωρα; Τι κάνουμε; - -ΠΕΡΙΓΡΑΦΉ ΣΤΟ 1ο ΚΕΦΆΛΑΙΟ- 05 Ιουνίου 2018 - #26 εφηβική φαντασία DO NOT COPY

"Πού ήσουν;" η αυστηρή φωνή του ηχεί στα αυτιά μου, καθώς κλείνω κουρασμένη την πόρτα πίσω μου. Γυρίζω προς το μέρος του, μ' ένα αδιάφορο βλέμμα. Ύστερα, αρχίζω να βαδίζω προς την κρεβατοκάμαρά μου, αγνοώντας την ερώτησή του. Η σπαστική φωνή του όμως με σταματά. "Πού ήσουν, γαμώτο;" φωνάζει εξοργισμένος, καθώς με πλησιάζει. "Δεν σε αφορά." λέω κοφτά, ώστε να γίνω κατανοητή. Τείνω να φύγω, όμως το γυμνασμένο χέρι του με τραβάει κοντά του. Τα πρόσωπά μας απέχουν μόλις λίγα εκατοστά. Η βαριά ανάσα του σκάει στο πρόσωπό μου και μόνο απ' αυτό μπορώ να καταλάβω ότι έχει πιει. "Πάλι σε αυτόν τον χλεχλέ ήσουν; Δεν νομίζεις πως η ηλικία σου δεν σου επιτρέπει να πηδιέσαι;" ρωτάει, πιέζοντας τα χείλη του σε μία ευθεία γραμμή. Πλέον τα νεύρα μου χτυπάνε κόκκινο. "Μήπως πρέπει να σου θυμίσω ότι μόλις έκλεισα τα 17, ε; Και επιπλέον ποιός είσαι εσύ που θα μου κάνεις ανάκριση κάθε φορά: πού είμαι, με ποιόν είμαι και με ποιόν πηδιέμαι;" φωνάζω στον ίδιο τόνο, σηκώνοντας ενοχλημένη το φρύδι μου. "Αυτός!" λέει και πριν προλάβω να τον ρωτήσω τι εννοεί, απαντάει στις σκέψεις μου, σφραγίζοντας τα χείλη του με τα δικά μου.