Elinde bir demet lavinia çiçeği beyaz elbisele içinde bana gülümsüyor ve elini uzatıyor gel dercesine... Sonunda kendimi ölümün soğuk ama bir o kadar da sıcak kollarına bırakıyorum...sessizce...

"Çünkü bana binlerce kez gün batımında, esen ılık rüzgarın yüzüme değdiği anda kitap okumayı, göç eden kuşlar gibi gidip gelen umutlarımı, denizde boğulan hayallerimi ve annemi hatırlamamı sağlamıştı..." Bir solukta okunabilecek kısa ve güzel bir hikaye.