Onlar için en zor olan birbirlerinden başka olmalarıydı. Ama bu alevlenip sonra kor gibi yanan bir aşka asla engel degildi.Benlikleri onları kendi yapan veremli bir çiçekti. Ve bu iki yürek birleştiklerinde dünyayı sarsacak güçte bir aşk.

Birbirinden ölümüne nefret eden ama aynı zamanda birbirlerine ihtiyaçları olan iki ölümlü beden. Ruhları bazen onlardan habersiz buluşur, onların kendi zihinleri ile yapamadıkları sevgiyi o ruhlar birbirbirlerine gösterirlerdi. Ne farkederdi ki , bir zaman sonra onlar artık bir yarısı olmadan asla yapamaz duruma gelmişlerdi. Diğer yarılarını paylaştıkları kalpleri buna katiyen izin vermezdi. Peki daha sonra neler olacaktı. Kendi iç seslerine bile itiraf etmekten kaçındıkları o aşkı, birbirlerine nasıl dillendireceklerdi. İkisi bir olabilir miydi yoksa bu kader çıkmazından uçuruma yuvarlanan yaralı sevda külleri gibi savrulacaklar mıydı? ### Eylül kırık kapli bir papatya, Savaş herşeye rağmen acılarını unutup yeniden doğan bir adam. Birbirlerinin yaralarını sarmaya çalışan iki kanatsız ruh. Elini kalbinin üzerine koyarken gözlerini yumdu." Burası sana ait Savaş" . Elini usulca benim kalbime getirip gözlerime baktı. " Ama burası baştan beri bana ait Sevgilim " diye kalbime yazdı sanki. Doğru söylüyordu. Bu küçük bedenli kız; herşeyiyle bana aitti. Ellerini tutup göğsüme sertçe yasladım. " Kalplerimiz sonsuza dek ayrılmayacak küçük kalpli kız çocuğu." ***

"Hastanenin morgu çok soğuk.. Burada üşümüyor musun Ateşim? Ellerin neden bu kadar soğuk ki. Hadi kalksana, hadisene inat vakti değil şu an. Üşürsün sen burada. Hadi sevdiğim adam, ben geldim, denizin geldi, kalk.." .......................... "Ateş'in Denizi" .......................... #1 islamiask (17.03.19) #1 tuana (27.03.19) #1 denizim (17.03.19) #1 suveateş (21.03.19) #7 kader (07.09.19) #57 ölüm (07.04.19)

Wattys 2018 longlist' "Her şey hiç tanımadığı ona yazı yazan bir adamı takip etmesiyle başladı. Çok eskiden tuttuğu bir sözün buralara kadar geleceğini bilmiyordu. Gerçeklikle savaştığını ve evrenin ona küçük bir oyun sergilediğini de henüz bilmiyordu. Taa ki 12 yıl sonrasına kadar...'' #17 (Başlık değiştirildi.)

"Bitenlerin değil, yarım kalanların hikâyesi..." Kalbi yaralı bir kadın... O kalbi hem yaralayan hem de o yaraya merhem olmak isteyen bir adam... Sevmekten ruhu harap olmuş bir kadın, devam edebilir miydi sevmeye? Etse acılarına hakaret. Etmese kalbine hakaret. Bir ikilem, bir öfke, bir aşk... Ve bir de o adamın, kadının bedeninde bıraktığı eşsiz bir parça. Bir aşk, aradan geçen koskoca senelere rağmen hiç bozulmadan durabilir miydi? Kalp Atışı hayran kurgu hikâyesidir.

Güçlü gözükmek için gözyaşlarını dışına değil içine akıtan ama akıttıklarıyla da ruhu boğulan bir kız. O bir okyanusta hayallerine ve umutlarına tutunmuş kağıttan bir geminin kaptanı. Rotası ise içindeki sesin götürdüğü yer. Küçük bedeni ise hayatın önüne açtığı çukurlara düşmekten yaralarla kaplı. Merhemi ise onu ya öldürecek ya da hayata döndürecek. Ama her şeye rağmen onun yüzünden gülümsemesi hiç eksik değil. Çünkü hala hayatta mutlu olunacak bir şeyler var. Onun için bile. Ve bir gün hayallerine ulaşacağına dair beslediği umutları kaderi bile alt edecek kadar güçlü. Ve İçinde ki bir ses diyor ki bir gün gerçekten mutlu olacak. Olacaklar. ❇️❇️❇️ "Bana bir şarkı söyle Arya. İçinde biraz umutlarımız biraz hayallerimiz birazda biz olsun." dedi. Elini avucumun içine aldım ve ilk alnıma koydum. "Hayallerimiz burada." Sonra elini kalbime koydum. "Biz de buradayız." "Umut ise bütün benliğimizde." Gülümsedi. ❇️❇️❇️ Her şeye rağmen mutlu olmak için bir sebep aramanızı söyleyen bir kurgu. Ve sizde içinizdeki sesi kaderinize fısıldayıp sizi gitmek istediğiniz yere götürmesi için çabalayın. Ama asla savaşmadan bırakmayın...