Abi operasyonunu resmi bir şekilde başlatıyorum. Artık onların gerçek ailem olduğunu biliyordum. Önce gizlice içlerine girecek, onları tanımaya çalışacaktım. Eğer gerçekten onları kendime yakın hissedersem de gerçekleri söylecektim.

Bir havlama sesi doldurdu kulaklarımı; öyle sıradan bir havlama değildi bu, içi acıyla dolu, delirmiş gibi yükselen bir sesti. Cesur kendini kaybetmişti. Sanki sadece havlamıyor, içindeki korkuyu, öfkeyi ve kaybı dışarı kusuyordu. O sesi duyduğum anda içimde bir şey yerinden oynadı. Adımlarım beni nereye gittiğimi bile düşünmeden deliğe doğru sürüklerken, başımı kaldırdığımda Eymen'in yüzünü gördüm. Çıldırmış gibiydi. Gözleri kan çanağına dönmüş, çenesi kilitlenmişti. Herkes onu büyük bir kuvvetle tutmaya çalışıyordu ama o an sanki karşısında kim olursa olsun parçalayacakmış gibiydi. Kolları gerilmiş, bedeni öne doğru atılmak için fırsat kolluyordu. Titrek bir nefes verdim. Simay'la Elif'in de bir farkı yoktu. Simay delirmiş gibi başını iki yana sallıyor oradan çıkacakmışım gibi beni bekliyordu. Dudaklarımın arasından zar zor çıkan, fısıltıdan bile zayıf bir sesle ismini söyledim. Öyle hafifti ki, duymaması gerekiyordu. Ama mucize gibi bir şey oldu. O ses ona ulaştı. Sanki içgüdüsel olarak, sanki beni hissetmiş gibi bir anda bana döndü. "Eymen..." Hareketleri bir anda durdu. Tutulmuş gibiydi. Sonra gözleri beni buldu. O an yüzündeki ifade... Hayatım boyunca unutamayacağım bir şeydi. Şaşkınlık, korku, umut ve acı aynı anda yüzünden geçti. Ben ise neredeyse bayılacakmış gibi, adımlarımı zorla yere bastığımı hissederek onlara doğru yürüyordum. Dünya yavaşlamıştı sanki. Her adımım ağır, her nefesim yarımdı. Bir anda kendini diğerlerinin arasından kurtardı. Kimse onu durduramadı. Bana doğru koşmaya başladığında kalbim yerinden çıkacak sandım. Diğerleri de beni fark ettiğinde oldukları yerde donup kaldılar. Simay'la Elif'de ağlayarak bana doğru koşmaya başladılar. Ama Eylül... O an dayanamadı. Gözyaşlarına boğuldu. Çünkü tek başımaydım. Yanımda kimse yoktu. "İdil!" 🧟‍♀️

"Genç kızdır bir başınadır dedik aldık seni mahalleye!" "Giyemesin bu mahallede el kadar şeyleri! " " Gelemesin elin adamlarıyla bu mahalleye! " " Altın yok, üstün yok, edep, adap,Allah korkusu yok sendeee! " " Günlerin sayılı kadın bu mahallede günlerin sayıllı! " Genç kadın ağır ağır yanaştı adama. Dikti kara gözlerini. Yüzünü yaklaştırdı adama. Adamın gerilen çenesiyle yüzünde oluşan asi gülümsemeyle. Tane tane bastıra bastıra. " Benim! " " Edebimide! " " Adabımıda! " " Sen ölçemesin Adam! " " Hele benim Allah korkumu hiç bilemesin! " " Senin o küçücük kafan! Küçücük zihniyetin! Beni yargılayamaz! " Tüm mahallede yankılanan sesle genç adam sertçe tuttu kadının kolunu. Çekti genç kandının bedenini kendi bedenine. Sımsıkı sarmıştı genç kadının belini sert kollar. Gözlerindeki ateş harlandı kadının. Eğildi adamın kulağına doğru. Adamın bedeni kaskatı kesilmişti kulaklarına değen dudaklarla. "İster elin adamının altına girerim. İster bu mahallede çırılcıplak gezerim. İşte Ali GÜRKAN, işte bu senide, Mahallenide hiç ilgilendirmez! "

Bir insan sevdiği birisini ne kadar bekleyebilirdi ? Kaç dakika , kaç saat hatta kaç yıl bekler beni sevsin diye .. Ben bekledim uzun zamandır onun beni sevmesini, benim gözlerimde kaybolmasını bekledim.. Peki bizim bir sonumuz varmıydı yoksa sonu olmayan bir sonsuzluğun içerisinde mi takılı kalmıştım... Bir bakışı varki sanki gözlerimi delip geçecek gibi bakan gözleri... Peki o benim onu sevdiğimi sizce biliyormudur? Bana sorarsanız biliyor ama asker adam duygularını iyi saklıyor ve her zaman mesafesini koruyor.. Bazen laflarıyla canımı okusada alıştım artık, çünki ben zaten canımı onun canına katmışım daha ne kadar yakabilirdi ki canımı... Keşke benimlede arkadaşlarına olduğu kadar yakın olsa onları sevdiği gibi benide sevebilseydi ... ~♡♡♡~ "Yapma nolur yapma bunu bana, herkese bir abi kardeş olurken bana bu kadar uzak kalmanı kaldıramıyorum artık, sana 1 adam atsam 3 adım geri kaçıyorsun, hiç canın acımıyor mu Ali Asaf , biliyorum, biliyorsun ben seni se..." Cümlemi yarıda kesip hemen söze atılmıştı " Siz yanlış anlamışsınız Ayliz hanım benim bir şey bildiğim yok siz sadece ben ve timim için korumakla görevlendirildiğimiz bir doktorsunuz şimdi müsadenizle göreve gitmem gerekiyor, uzun zaman buralarda olmayacağım ama her zaman hastane çevresinde askerler olacak merak etmeyin " Ne yani gidiyormuydu bana bi vedayı çok mu görüyordu peki niye gözlerimden kaçıyordu, Tam arkasını dönüp giderken bi an hızlı bi şekilde önüne geçip boynuna sarıldım "Allaha emanet ol, sapasağlam geri dönün bide sizi tedavi etmekle uğraşamam ben işim gücüm var " Sustum sustu , peki neydi bu sessizlik bir kabulleniş mi yoksa kopacak olan fırtınanın bir alameti mi? ~♡♡♡~

Bence bir şans verebilirsiniz klasik abi kitabı işte hadi gelin yavrularım okuyacak abi kitabı yoksa sizi bekleriz içeriye 😋

5 yıllık zorlu bir evlilikten sonra, kendisinden ikinci bir şans isteyen iki adama karşı, çaresiz bir kadının hisleri ne olurdu?... Bir tarafta kendini hep ezen, üzen ve sevgisizliğe alıştıran çocuğunun babası. Diğer yanda saf aşkıyla ona dünyanın güzelliklerini sunmaya hazır, sevmeyi bilen bir adam... #ece 1.sırada

"Ömel! Ömel!" Gülmeden edemedi Ömer. "Zilli! Napıyorsun tek başına!" "Bakkala dittim" haylaz bi şekilde sırıttı küçük kız.Kelimeleri kendine göre değiştirerek konuşabiliyordu ancak. Ama Ömer onu ezbere biliyor,her dediğini anlayabiliyordu.

Ben cenaze töreni boyunca mezara bakıp belirsiz düşüncelerimde boğulurken, pek sevgili kayın validemin nasırlaşmış elleri ile boğazıma yapışıp acısını hafifletme isteği ile sıraladığı suçlamaları hissizce dinledim. "Hep senin yüzünden, oğlum senin yüzünden canına kıydı." Sessiz kaldım, yapmak istediğini yapabileceğini göstermek amacı ile çırpınmadım bile, nefesim kesilene kadar sıktı boğazımı da nefessiz kalan ben, kolumu kaldırıp müdahale bile etmedim, edemedim. Ama tepkisizliğimin sebebi ne anne olmasıydı ne de onun acısına kimsenin acısının yaklaşamayacağını bilmemdi. Tepkisiz kaldım zira kendi ailem de dahil şu anda, bu mezarda bulunan herkes hatta burada bulunmayanlar dahi bu ölümden zaten beni sorumlu tutuyordu. Tepkisizdim belki de haklılık payları vardı ve ben de bu durumu çoktan kabullenmiştim. Neden mi? Eşimin Facebook hesabında, intihar etmeden önce durum güncellenmesinde paylaştığı yazı, hakkımda yargısız infaz hükümlerini işleterek kanaatin oluşmasına sebep oldu. Peki eşim ne mi düşünüyordu: ''Hayatımın anlamı olan kadın, eşim, karım şu kısa hayatımdaki hem en temiz sayfam hem de en utanç tablomsun! Beni istemediğim bir adam, bir cani yaptın şimdi de sen yaşa bu vicdan azabı ile, şimdi de sen hisset, insanın kendisinden iğrenmesi ne demekmiş, her şeyin sorumlusu sensin, yaptığım ve yapacağım her şeyin SORUMLUSU SEN, hoşça kal...''

Yüsra, ömründe ilk kez ağabeyinden gizli bir yola gitti. Üstelik, oldukça riskli bir yola... Görev icabı sınırda bulunan askerlere yardım eli olmak için yazdığı dilekçe kabul edildi. Yüsra, ilk görev yeri olarak sınıra komşu bir köyde, askerlerin daimi Hekimi olmak için göreve başladı. Tozpembe iyilik hayalleri buraya kadardı. Vahşeti, sefaleti ve savaşın en derin yaralarını ilk elden tecrübe etti. Ayrıca kader onun önüne burada, seneler önce ağabeyi tarafından reddedilen adamı da çıkardı. Şimdi genç bir çocuk değildi. Yüsra'ya hiç ama hiç aşık değildi. Affedici değildi. O merhamet dolu çocuk gitmiş, yerine savaş yaralarıyla dolu, ondan ve tüm insanlıktan nefret eden Assubay Tugay kalmıştı. Ayrıca, Yüsra'yı yakınında istemiyordu. Onu bu görevden men etmek için tüm silahlarını kuşanıyordu...

Olduğum yerde hareketsizce yerde yatan adama bakıyordum. ''Hayır...hayır...hayır b-bu...bu olamaz'' dedim. Ne diyeceğimi bilmez halde şaşkınca yerde kafasından kanlar akan adama bakıyordum. Ben az önce ne yapmıştım? Ellerim , ayaklarım her yerim titremeye başlamıştı. Buz tutmaya başlamıştım. Ben ne yapmıştım. Etrafımda birileri konuşuyordu ama duymuyordum. Kulaklarım kapanmıştı. Beynim bu görüntüyü algılamak istemiyordu. Birinin önüme geçmesini ve kollarıma baskı uyguladığını ve ''tamam...tamam bakma'' diyerek kollarımı okşamaya başlamasını hissetmiştim. Önüme dikilen Bora'ydı. Bora'nın göğsüne bakarak ''Bora ö-öldü mü?'' diye sordum kekeleyerek. Dilim hareket ediyordu ama sanki ben konuşmuyordum. Benim yerime başka biri konuşuyordu. Bora'nın yanına dikilen Savaşla bakışlarım Savaş'ı bulduğunda ''o ö-öldü mü?'' diye ona da sordum. Savaş bilirdi anestezi bölümü okuyordu. Savaş yutkunduğunda gözlerini benden kaçırdı ve başını hareket ettirerek öldü demek istedi. Kabullenmeyerek başımı iki yana sallayarak ''hayır...hayır...hayır bir şey yap Savaş ölmesin... ölemez Savaş lütfen...lütfen'' diyerek Savaş'ın tişörtünü ellerime alarak sıktım. Kendimden geçmiş gibi Savaş'ın göğsüne art arda vurarak ''kurtar onu bir şey yap...lütfen ölemez...b-ben katil olamam'' diyerek yüksek sesle bağırdım. Savaş tepkisizce sakinleşmemi beklediği için elini dahi kaldırmadan sessizce beni izliyordu. Ben katil olmuştum.. BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR VE GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA BİR İLGİSİ BULUNMAMAKTADIR .