Sırlarla dolu bir geçmiş,hayatın esir aldığı çocuklar. Rüzgar severken karanlığı, Batuhan aşıktı güneşin parlaklığına. İmkansızdılar belki de imkansızlığın imkanına.

Okulun popüler çocuğu Jeon Jungkook yaşadığı bir olay sonucu arkadaşlarıyla, okulun sevilmeyen öğrencisi, ucube Kim Taehyung üzerinden iddiaya girer. text

"Kaç yaşındasın sen?" Bir anda beklemediğim bir soru sorunca şaşkınca ona baktım. Yüz ifadesi yine sert ama sakindi. Kollarını göğsünde birleştirmiş cevap vermemi bekliyordu. "18. Yani b-birkaç ay sonra 18 olacağım." Vücudum zangır zangır titriyordu ve bu konuşmama engel oluyor, sürekli kekelememe yol açıyordu. Sabahtan beri hiçbir şey yememiştim ve askerlerden kaçmak için oradan oraya sürüklemiştim. Bedenim tüm bunlara dayanacak kapasitede değildi. "Daha bir yetiştin bile değilsin." Gözleri bir süre duvardaki saatte oyalandı ve tekrar bana döndü. "Geceyi burada geçireceğin için ailen endişelenir mi? Başıma sorun çıkarma ve onları ara." Cebinden çıkardığı telefonu bana doğru uzattığında hüzünle ona baktım. Yine benimle alay ettiğini sanmıştım ama yüzünde öyle bir ifade bulamamamla birlikte bakışlarımı yere indirdim. Gerçekten benim gibi birinin normal bir hayatı olduğunu düşünebiliyor muydu? Test sonucumu öğrendiğim ve ailemi son kez gördüğüm gün aklıma geldiğinde canımın yandığını hissettim. Elimle telefonu ittim ve ona bakmadan sorusunu yanıtladım. "Hayır, gerek yok." Yine öfkeyle üzerime atılmasıyla bir adım geriledim. Kolumu sıkıca kavrayıp beni sarsmaya başladı. "Beni reddetmemen gerektiğini anladığını sanıyordum! Hemen onları ara yoksa-" "Ailem beni terketti! Kimsem yok, anladın mı?" Akmasına izin verdiğim gözyaşlarım tüm günün acısını çıkarmak istercesine yanaklarımdan hızla süzülmeye başladı. Bu sefer onları durdurmayacaktım. Ama tanımadığım bu adamın karşısında zayıf görünmek istemiyordum. Sessizce ağlarken kafamı yere eğdim ve beni görmesini engelledim. Kolumdaki elini yavaşça üzerimden çekti. Hala yüzüne bakamıyorken sakinleşmeye çalıştım. "Kimseyi aramama gerek yok. Çünkü beni merak edecek kimsem yok." 11/05/2020 #1 boyxboy [190920]

[Agresif Yoongi'nin melez mağazasından iki kedi, bir tavşan melezi alması]

Artık süre dolmuş, saat çoktan on ikiyi geçmişti. Fakat bu hikayede arabaya dönüşen balkabakları ya da fareden evrilen atlar yoktu. Zira gerçek dünyada saat on ikiyi geçtiğinde, herkes iblise dönüşüveriyordu. |Düz yazı&Texting|

(Eşcinsel hikayeyi konu almaktadır.) Ona bahşedilen hayatı bir kıza adamış, ardından ise o kız, elde ettiği hayatı itinayla yıkmıştı. Geride bıraktığı döküntüler ise genç adamın aldığı her nefesi zehirlemişti. Aldatılmıştı... Diğer yandan ise asıl aldatılanın kendisi olduğunu savunan başka bir adam vardı. Bir kız, iki erkeği tam altı ay boyunca elinde oynamıştı ancak o iki erkeğin 'Asıl kim aldatıldı?' tartışması altı aya taş çıkaracaktı. "Aldatıldığımızı öğrendiğimiz zamanı hatırlıyor musun? İlk karşılaşmamızdı... Birbirimize şaşkınca bakıyor, 'Ne yani, bunun için mi beni aldattı.' diye içimizden geçiriyorduk... O günden beri sana sürekli bir soru soruyordum ve cevabını alamıyordum Akın... Ama şimdi o soruyu kendim cevaplayabilirim. 'Sende neyi görüp beni aldattı?' diyordum ya... Anlayabiliyorum, Akın. Bizi karşı karşıya getiren kız sende, hiçbir yerde bulamayacağı güzelliği bulmuştu. Her insan bakınca göremez sendeki güzelliği... Saklı bir cennet gibisin ve zaman, bana o saklı cennetin haritasını verdi. Eğer sen de izin verirsen, o saklı cennette ömrümün sonuna kadar hapsolmak istiyorum..."

Taehyung zeki bir oyun yapımcısı aynı zamanda bilgisayar mühendisliği öğrencisidir. Alt sınıflardan ona hayran olan Jungkook, birlikte proje yapmak için ona mesaj atar. Ama bilmediği bir şey vardır. | Texting olarak başlayan ama asla texting olarak kalamayan düzyazımsı fanfic | | 06.11.19 ~ 22.06.20 |

-"Ben bu hayalet ile aynı odada kalmam!" #1|yoonkook #1|kookyoon

Lunaparkta sürekli çıkışı kaybeden bir çocukla ve onu her seferinde çıkışa götürmeyi görev bilmiş diğer bir çocuğun hikayesi. -Text-