Faktycznie byłeś słodki niczym owoc, którym okazała się dojrzała truskawka, którą tak często mi przynosiłeś. Spójrz tylko na nią... Dopiero co wyeksponowana swoim intensywnym czerwonym kolorem, która sprawiała swoim osobistym urokiem, że żaden przechodzień nie potrafił przejść obok niej obojętnie, musiał ją zerwać i skosztować... Z tobą było tak samo... do czasu, aż nie zgniłeś. Wraz ze swoim urokiem osobistym i smakiem przypadło wszystko... zwiędłeś w moich oczach dlatego nie czuje się winna kiedy zdecydowałam cię porzucić Cię na pastwę losu tak jak ty to uczyniłeś ze mną. Nie będę płakać, poradzę sobie, ale pytanie jest czy Tobie uda się zrobić to samo. Uwaga: - Prosiłabym Was drodzy czytelnicy o uszanowanie mojej ciężkiej pracy i nie kopiowaniu ani też powielaniu mojej książki nigdzie indziej a tak pyzatym miłego czytania i mam nadzieję, że się Wam ona spodoba. xoxo P.Z x3

PSYCHIKA... Niepoznany i nieskończony byt ludzkiego jestestwa. Twierdzenie "mózg" to już za mało dla określenia źródła naszych pragnień, motywacji i tego co zwiemy początkiem. Chcąc poznać to wszystko, chcąc poznać samą siebie, lub co najmniej zbliżyć się do trafnej definicji tego kim jesteśmy i co jest za to najbardziej odpowiedzialne, zostałam psychologiem. Jednak życie będące dalekie od ideałów i posiadające swoją szarą prozę, nie pozwala mi na rozmyślanie nad tym wyłącznie w wygodnym pluszowym fotelu. Na co dzień jestem psychologiem więziennym dla kobiet w Toronto, a po godzinach prowadzę prywatną praktykę dla zbłąkanych dusz. I w zasadzie ta druga część mojego dnia pozwala mi na wygodne życie w jednym z najbogatszych państw świata z biednymi obywatelami w tle. Nie pochodzę stąd. Jestem Amerykanką z Nowego Jorku, która po samobójczej śmierci matki musiała szybko odnaleźć swój spokój. Potrzebowałam zrezygnować ze wszystkiego co posiadałam, aby w obliczu tego doświadczenia dostrzec, że w moim życiu pozostało równie wiele istotnych spraw. Równie ważnych jak matka, która umarła. Po co? By żyć... Julia Vasco, z domu Hawk ...

"Ślicznie pachniesz" wymruczał Zayn wprost do mojego ucha. Odsunął się ode mnie i uśmiechnął ukazując śnieżnobiałe kły.

„(..)Przeniosłam wzrok na panią Hemmings, która teraz uśmiechała się do mnie, doskonale zdając sobie sprawę, że nie potrafiłabym odmówić dziewczynce. - No, dobrze - powiedziałam niepewnie, zagryzając wargę. - Zostanę opiekunką Molly. Molly Hemmings." „(..)Nie byłam osobą popularną i lubianą w liceum. Pewnie ze względu na to, że zamiast imprezować wolałam wieczorami poczytać książki, najchętniej związane z biologią bądź chemią lub po prostu pooglądać filmy, a najczęściej komedie romantyczne, żeby móc przeżyć tą prawdziwą miłość chociaż na ekranie.(..)" „(..)Stanęłam na palcach, kładąc dłonie na jego policzkach, które nieco mnie drapały przez dwudniowy zarost i wpatrując się w jego oczy, za którymi tak bardzo tęskniłam. Pochylił się do mnie tak, że nasze twarze i usta dzieliły zaledwie milimetry. Serce dudniło mi w piersi, a gdzieś z tyłu głowy pojawiały się wszelkie obawy, które skutecznie ignorowałam. Przymknęłam na moment powieki, napawając się tą chwilą i powoli zjeżdżając jedną dłonią na jego klatkę piersiową. Część mnie chyba nie mogła uwierzyć, że to naprawdę on. (..)"

•Tell me I'm the one• sequel I hate that I want you, skupiający się na wątku Michaela i Vivianne :) Czytanie pierwszej części nie jest konieczne :) #11 w Fanfiction - 14/04/16 #8 - 26/04/16; 29-30/04/16 © 2016 by thebigblueyes