Yıllar neyi ne zaman getireceğini gerçekten kimse bilmiyordu, Asaf Ateş Hanzade en küçük kız kardeşlerinin evliliğine dahi onay vermezken şimdi ağasının tek sözüyle kendini evlenirken bulmuştu. Kardeşi için kız istemeye giden Filiz Yıldırım kendini kendi sözünde bulmuştu. İtiraz etmek istesede kıyamamıştı kardeşine ve onun büyüleyici aşkına kendine kıymıştı. O artık sürgün'dü hemde Ateş'ine. İki imkansız aşkın ta kendileriydi Dilan Hanzade ve Serhat Yıldırım onlar, imkansız olsada sevdiler. Birbirlerine böyle güzel sevmeyi öğrettiler. Şimdi onların aşkı için kader tekerrür etti. Ateş'e sürgün edildi genç kadın. Düşmüşlerdi en imkansız aşkın sevdasına bilmiyorlardı kı dönüşü olmayan yolun sonu vuslata ereceğini. Ateş bilmiyordu evlenmek zorunda olduğu kızıl kadın kalbini bu kadar ateşe vereceğine. Filiz sürgünlerini toprağı değil bu defa alevler içinde olan bir kalbe vereceğine. Filiz öğretmenin kalbine bir kere olsun aşk girmemişken şimdi kalbi yaralı bir erkeğin nefretiyle yüzleşecek. Nefret ne kadar can acıtabilir ki, içinde bu denli aşkı alevlendirirken. Ateş'e Sürgün'dü bu aşk.. ateşe sevdalı olanlar bilebilir ya da toprağa sürgün veren bir Filiz. Not: Ateş'e Sürgün adı altında yazılan ilk eserdir. Wattpad'e!

TÜM BÖLÜMLERİYLE SİZLERLE TAMAMLANDI

"Vur" diyince kafamı sağa sola sallayıp "Hayır " diye bağırdım. "Sana tetiye bas diyorum " diyince Hıçkırarak "Yapamam fırat ne olur bırak onu ne istersen yaparım allah aşkına bırak " dedim. "Eger yapmassan bu gece babanların evinden iki cenaze çıkar. Yemin ederim yaparım bunu " dedi. Ayakta duracak halim kalmamıştı eli silahı tuttuğum elimin üzerinde durmuş sandalyenin üzerinde duran adamı nişan almıştı. Kulağıma eğilip "Hadi yapabilirsin . Ailen için yap " diye fısıldadı.Nefesinin boynuma değmesi midemi bulandırmaya yetmişti. Gözlerimi açıp adama baktım. Ne yapacağımı bilmiyordum. Ama bu adamı öldüremezdim. Savaşa doğru bakıp "Kararını verdi. Annesini ve babasını öldürün " diyince "Hayır " diye bağırdım. Derin bir nefes alıp adama baktım. Içimden hadi yap artık annen ve baban için yapmak zorundasın diye tekrar edip sıkıca gözlerimi kapattım ve tetiye bastım. Silah patladığında gözlerimi açıp karşımdaki başından vurulmuş adama baktım. Nefesim kesilmiş ayaklarım tutamaz hale gelmişti. Adamın yanına doğru yürümeye çalışıyordum ama belimde olan kollar buna izin vermiyordu. Ağlayarak çığlık atmaya başladım. "Özür dilerim"diye tekrarlarken bu kadar ağır olmamalıydı diye düşündüm. Serhat'a olan aşkımın bedeli bu kadar ağır olmamalıydı. 《 Bu Kitap 16 Ocak 2016 tarihinde yayımlanmıştır. 》 Tüm hakları bana aittir ve bölüm Çalıntısı bile olursa hemen gerekli işlemler başlatılacaktır.

Satılmaya alışmış ruhum bunu reddediyordu. Bir adam karısını satar mıydı? Peki bir baba daha doğmamış bebeğinden vazgeçebilir miydi? Babamın beni bu adama sattığını hatırlayınca ürperdim. Önce babam tarafından şimdi de kocam! tarafından satılıyordum. Bu gerçek çok sarsıcıydı.

Merhaba benim adım Lena... Babam Marco Rodriquez sayesinde yirmi bir yaşıma kadar üniversiteye gidemedim. Beni babam büyütmüştü. Tüm hayatı benim etrafımda dönüyordu. Onun yanında olduğum sürece yaptığım çoğu şeye karşı çıkmazdı ama onun yanında olmam şarttı. Ve ben artık dışarıda okumak istiyordum. Onun kanatları altından çıkıp kendi hayatımı kurmak istiyordum. Bu yapmaktan zevk aldığım çoğu şeyi bırakmak anlamına gelse de yapacaktım. Artık yetişkin bir kız olmalıydım. Sage babamın ve benim en yakın arkadaşım bu konuda benim tarafımı seçti ve savaşı kazandık. Babamdan millerce uzakta yeni bir hayatın kapılarını araladım.

》》İyiyle kötüyü ayıran çizgi kalbin içinden geçer.Peki kim kendi kalbinin bir parçasını yok etmek ister? (Aleksandr Solzhenitsyn)《《 Kendi ömrü ile sınanandı Ömür. Güçlü bir taşra kızıydı... İçine kapanık, Sert. Başarılı bir doktordu Sertan. Etrafına iyilik katan... İlgili ve hayat dolu. İkizinin tam tersiydi Bertan. Umursamaz ama hırslı... Acımasız, Kötü. Birbirlerinin hayatlarına hayat katan insanlardı onlar. Rollerini en iyi şekilde oynayan. Her insan farklı bir dünyaydı. Her insan farklı bir yaşam... Ömür'ün umudu olan Sertan. Sertan'a yoldaş olan Bertan. Bertan'a hayat olandı Ömür. Bir ateş gibiydi onlar, ne yaparsan yap kül olan... ♤♤Bazı şeyler kaybetmeden, kazanılmaz. Aşk, dostluk ve insanlık gibi...♧♧

''Yunanlısına Eros, Romalısına Amor dediler. Ikisini de Tanrı yaptılar aşkın başına... Tanrı olmak basitti de hiç gerçek olamadılar, Masal olmak çok koydu, gerçek olmayan Tanrı kırıntılarına.. Gün bitti değişti zaman. Ne Roma kaldı geriye ne Eski Yunan. Eros'tan biblo yaptılar, Amor'dan parfüm. Tanrılarılıklarını satıp ekmeklerini kazandılar.'' ''Aşk ateistti, çok geç anladılar.''

Hani vardır ya hayatımızı değiştiren, duygularımızı yerle bir eden, ya da onu yaşadığımız için ömrümüz boyunca dua ettiğimiz geceler.. İşte evet o.. O gece.. Hayatı boyunca yaşayacağı ilk, tek gecelik ilişkiyi eline yüzüne bulaştıran bir kadın. Saygı ve sevgiye aç bir adam. O gece onları birleştirecek miydi? Yoksa yerle bir mi edecekti? Sahiden onlara bağıra çağıra gelen aşkı engelleyebilecekler miydi?

Adam, ait olduğu kadını bekliyordu ve kendisine ait olacak kadını... Gülüşüne kadar ona ait olmasını istiyordu. Bir kadın geldi... Ve adam o kadına ait olmak istedi, onun da kendisine ait olmasını. İki kalp birbiri için atarken adam kadından uzak durdu, gülüşüne kıyamadığı için... ABİMİN FEDAİSİ'ndeki Emir karakterinin hikâyesidir. Kapak, Ahsen Bayraktar'ın yapımıdır. Başlama tarihi: 22.01.2018 Tayfa #1 - 03.11.2018 Dostluk #1 - 20.12.2019 Reis #1 - 17.01.2020 Herhangi bir kopyalanma ya da çalıntı durumunda hukuki işlem başlatılacaktır.

O; Baran'dı. Yanlış onun göbek adıydı, kaderiydi... O; Zeynep'ti. Doğruluk onun kanına, ruhuna işlemişti. Onlarınki belki de zıt kutupların birbirini çekmesiydi. Belki de değildi... Her karanın içinde bir ak, her akın içinde bir kara vardı. Belki de bundandı birbirlerini tamamlıyor olmaları, birbirlerine iyi gelmeleri, birbirlerine çekilmeleri... Ama bir yanlışlık vardı. Eksiklik vardı. Zaten her şey de dört dörtlük olmazdı..